Jesień życia

Toruń. Udział miasta w kolejnej edycji programu wsparcia dla osób w trudnej sytuacji

Toruń. Udział miasta w kolejnej edycji programu ws...

wykluczeni.pl 4 godzin temu Program „Prace Społecznie Użyteczne” to forma aktywizacji zawodowej osób zmagających się z trudnościami życia codziennego, będącymi pod opieką miejskich ośrodków pomocy społecznej. Osoby w trudnej sytuacji życiowej mogą podjąć odpłatną pracę w instyt...
10 dni w DPS-ie, które wstrząsnęły życiem chorego i jego rodziny

10 dni w DPS-ie, które wstrząsnęły życiem chorego ...

uwaga.tvn.pl 5 godzin temu W czwartek w Uwadze! - 10 dni w domu pomocy społecznej, które wstrząsnęły życiem chorego i jego rodziny.
Metody laserowej korekcji wzroku – różnice, plusy i minusy

Metody laserowej korekcji wzroku – różnice, plusy ...

glosseniora.pl 6 godzin temu Decyzja o laserowej korekcji wzroku rzadko bywa spontaniczna. Zwykle poprzedza ją długi czas wahania, czytania opinii, rozmów z bliskimi i lekarzami. W grę wchodzi przecież coś najcenniejszego – Twój wzrok. Dobrze więc zrozumieć, czym różnią się posz...
Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Pietrowicz wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim, drewnianym stołeczku. Gorzki, ciężki ucisk narastał w jego gardle, próbował panować nad sobą, ale jego własne dłonie drżały nieposłusznie. Czy kiedykolwiek pomyślałby, iż nadejdzie dzień, gdy zabraknie mu miejsca we własnym mieszkaniu… — Tata! Nie obrażaj się i nie denerwuj! — na balkon wbiegła Larysa, najstarsza córka pana Pietrowicza. — Przecież nie proszę o wiele… Po prostu zostaw nam swoją sypialnię i tyle! jeżeli mnie nie żałujesz, to pomyśl chociaż o wnukach. Zaraz pójdą do szkoły, a muszą przez cały czas spać z nami w jednym pokoju… — Larysiu, ja nie pójdę do domu spokojnej starości — spokojnie odpowiedział senior. — jeżeli wam wszystkim za ciasno w moim mieszkaniu, to zamieszkajcie u teściowej Michała. Ona mieszka sama w trzy pokojowym, będzie miejsce i dla was i dla dzieci. — Wiesz, iż nigdy się z nią nie dogadam! — odparła córka i z hukiem zamknęła drzwi balkonowe. Pan Pietrowicz podrapał starego psa, który wiernie służył mu i nieżyjącej już żonie, i wspominając swoją Nadzieję, rozpłakał się. Zawsze łzy cisnęły mu się do oczu, kiedy wspominał żonę. Odeszła pięć lat temu, zostawiając go samego. Po jej śmierci czuł się jak sierota. Przez całe życie szli razem przez świat, czy mógł przypuszczać, iż właśnie przy córce i wnukach czeka go samotna starość. Larysę wychowywali z miłością i troską, chcieli przekazać jej wszystkie najlepsze wartości. Widocznie jednak coś pominęli… Ich córka wyrosła na osobę samolubną i pozbawioną serca. Bartek, pies, cicho zaszczekał i położył się u nóg pana Pietrowicza. Zwierzę czuło stan duszy swojego pana i cierpiało razem z nim. — Dziadku! Ty nas w ogóle nie kochasz? — do pokoju wszedł ośmioletni wnuk. — Co ty mówisz, skąd takie głupoty? — zdziwił się senior. — Dlaczego nie chcesz się wyprowadzić od nas? Szkoda ci oddać mi i Kostkowi swój pokój? Czemu jesteś taki chytry? — chlopiec spojrzał na dziadka z pogardą i złością. Pan Pietrowicz zrozumiał, iż to nie są słowa wnuka, ale córki. Już mu podsunęła takie myślenie. — Dobrze, wyjadę — bez życia odparł starzec. — Oddam wam pokój. Już nie mógł dłużej znosić atmosfery w domu. Rozumiał, iż wszyscy go tam nienawidzą, począwszy od zięcia, który dawno z nim nie rozmawia, a skończywszy na wnuku, któremu wmówiono, iż dziadek zabrał mu sypialnię. — Tato! Naprawdę się zgadzasz? — wbiegła rozradowana Larysa. — Naprawdę — wyszeptał. — Obiecaj, iż nie skrzywdzisz Bartka… Czuję się jak zdrajca… — Przestań! Zadbamy o niego i będziemy wychodzić na spacery choćby kilka razy dziennie. W weekendy będziemy cię odwiedzać, razem z Bartkiem — obiecała córka. — Wybrałam ci najlepszy ośrodek, zobaczysz, spodoba ci się tam. Po dwóch dniach pan Pietrowicz trafił do domu seniora. Jak się okazało, córka wszystko dawno zaplanowała, czekała tylko aż ojciec się podda. Weszli do ciasnego, wilgotnego pokoju, w którym śmierdziało stęchlizną i pluskwami. Senior pożałował swojej decyzji. Larysa skłamała, mówiąc o wygodnych warunkach. Nie zamieszkał w prywatnym ośrodku, ale zwykłym domu opieki, pełnym samotnych i opuszczonych ludzi. Rozpakował się i poszedł do ogrodu. Usiadł na ławce, niemal się rozpłakał. Patrząc na samotnych staruszków, wyobrażał sobie, jak żałosne życie czeka go przez kolejne lata. — Nowy? — zapytała sympatyczna starsza pani, przysiadając się. — Tak… — westchnął ciężko. — Nie martw się… Na początku też ciągle płakałam, ale potem się pogodziłam. Nazywam się Waleria. — Ja jestem Wiktor — przedstawił się. — Pani też dzieci tu oddały? — Nie, to siostrzeniec. Dzieci Bóg mi nie dał, mieszkanie zapisałam siostrzeńcowi, ale chyba się pospieszyłam… Wziął wszystko, a mnie tu oddał. Dobrze, iż nie na ulicę… Rozmawiali do późnego wieczora, wspominali młodość i drugie połówki. Następnego dnia po śniadaniu znów poszli razem na spacer. Ta kobieta wnosiła odrobinę euforii w życie pana Pietrowicza. Nie mógł wytrzymać w pokoju, całe dnie spędzał na dworze. Posiłki były wstrętne, jadł tylko tyle, by nie opaść z sił. Pan Pietrowicz cały czas czekał na córkę. Miał nadzieję, iż Larysa zatęskni za ojcem i zabierze go do domu. Ale mijały tygodnie, a ona nie przyjeżdżała. Pewnego razu zadzwonił, by dowiedzieć się, co u Bartka, ale nikt nie odebrał telefonu. Przypadkiem, przed wejściem do ośrodka, spotkał sąsiada — pana Stefana Ilskiego. Stefan rozpoznał seniora i podszedł do niego zdumiony. — To tu pan jest! — wykrzyknął zaskoczony. — Czemu córka opowiada, iż wyjechał pan na wieś? Od razu coś mi nie pasowało. Wiem, iż nigdy nie porzuciłby pan Bartka. — O co ci chodzi? — nie rozumiał pan Pietrowicz. — Co z moim psem? — Proszę się nie martwić, oddaliśmy go do schroniska. Sam nie wiem, co się stało. Patrzę, Bartek całymi dniami siedzi pod klatką, a pana nie widać. Spotkałem Larysę, spytałem, czy nic się nie stało. Powiedziała, iż postanowił pan zamieszkać na wsi, a ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do męża. A psa oddaje, bo już stary i pan nie chciał się nim zajmować. O co tu chodzi? — zapytał Stefan, widząc jak senior blednie. Pan Pietrowicz opowiedział mu wszystko. Jak oddał wszystko dla córki, iż sam się pozbawił życia wśród bliskich, a jeszcze psa wyrzucono na ulicę. — Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku — wyszeptał. — To właśnie chciałem z pana porozmawiać. Jestem prawnikiem, często pomagam seniorom bronić ich praw. Teraz prowadzę sprawę starszego pana, którego sąsiedzi pozbawili domu. Proszę się nie martwić. Ma pan meldunek? — zapytał Stefan. — Mam. O ile ona sama nie wymeldowała mnie bez mojej wiedzy… Szczerze mówiąc, już nie wiem, czego się po własnej córce spodziewać… — Pakuj się, czekam na pana w samochodzie. Nie wolno tak postępować! Co za córka… Pan Pietrowicz gwałtownie się spakował i zaraz był gotowy. Przed wyjściem spotkał Walerię. — Walerko, wyjeżdżam. Sąsiad pomógł mi dowiedzieć się, iż Larysa sprzedała mieszkanie i oddała Bartka do schroniska. Takie sprawy… — powiedział. — Jakże to? — zdziwiła się kobieta. — A ja? — Nie martw się, gdy tylko wszystko załatwię, odbiorę cię stąd — obiecał. — Powiesz tak… Komu ja potrzebna? — powiedziała kobieta z żalem. — Wybacz, już muszę biec. Nie smuć się, dotrzymam słowa. Pan Pietrowicz nie mógł dostać się do mieszkania — nie miał kluczy. Stefan zabrał go do siebie. niedługo okazało się, iż Larysa już nie mieszka tam, przeniosła się kilka dni temu do teściowej, a mieszkanie wynajęła. Dzięki Stefanowi udało się obronić prawa seniora do mieszkania. — Dziękuję ci — powiedział — Ale co zrobić dalej? Ona nie spocznie, póki mnie nie wypędzi… — Chyba tylko jedno wyjście — stwierdził Stefan. — Możemy sprzedać mieszkanie, dać Larysie jej część, a za resztę kupić panu dom. Może choćby na wsi, niewielki domek. — Świetnie! — ucieszył się senior. — To idealne rozwiązanie. Po trzech miesiącach pan Pietrowicz przeprowadził się do nowego domu. Stefan pomagał mu przy wszystkim, choćby teraz oferował podwózkę z Bartkiem. — Tylko zajrzymy jeszcze w jedno miejsce — poprosił pan Pietrowicz. Z daleka zobaczył Walerię. Siedziała na ich ławce i patrzyła smutno w dal. — Walka! — zawołał. — Przyjechaliśmy z Bartkiem po ciebie. Teraz mamy dom na wsi. Świeże powietrze, ryby, jagody, grzyby — wszystko pod ręką. Jedziesz z nami? — uśmiechnął się. — Jak ja pojadę? — speszyła się kobieta. — Wstań tylko z ławki i chodź z nami — zażartował. — Decyduj się! Tu nie mamy już czego szukać. — Dobrze! Poczekasz dziesięć minut? — uśmiechnęła się, nie kryjąc łez. — Oczywiście! — odparł z uśmiechem. Wbrew złym ludziom, ci dwoje wywalczyli swoje szczęście. Oboje przekonali się, iż na świecie jest więcej dobra niż zła. Wiktor i Waleria przekonali się o tym na własnej skórze. Udało im się zawalczyć o siebie i odnaleźć upragniony spokój oraz szczęście…

Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Pietrowi...

naszkraj.online 7 godzin temu Bardzo chcę wrócić do domu, synu Wiktor Poniatowski wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołku. W gardle poczuł gorzką gulę, próbował się opanować, ale ręce zaczęły mu bezwiednie drżeć. Nigdy nie przypuszczał, iż nadejdzie taki dz...
Start kampanii Stop Spirali Zadłużenia

Start kampanii Stop Spirali Zadłużenia

glosseniora.pl 9 godzin temu Nadmierne zadłużenie Polaków przestaje być wyłącznie problemem finansowym. Coraz częściej staje się także poważnym kryzysem psychicznym i społecznym. Najnowszy raport „Psychiczne koszty nadmiernego zadłużenia”, przygotowany w ramach kampanii „Stop Sp...
Przeszłam na emeryturę i poczułam się nieodwracalnie samotna. Dopiero na starość zrozumiałam, iż źle przeżyłam swoje życie.

Przeszłam na emeryturę i poczułam się nieodwracaln...

newsempire24.com 10 godzin temu Przeszłam na emeryturę i poczułam się nieodwracalnie samotna. Dopiero na starość dotarło do mnie, iż źle przeżyłam swoje życie. Wiele kobiet uważa, iż samotność to coś strasznego. Świętym Graalem szczęścia jest podobno wielka rodzina, mnóstwo trosk i...
Mój mąż powiedział, iż kupił mi dom na wsi – ale gdy tam dotarłam, poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.

Mój mąż powiedział, iż kupił mi dom na wsi – ale g...

twojacena.pl 10 godzin temu Mój syn powiedział mi, iż kupił mi dom na wsi ale kiedy tam dotarliśmy, poczułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Nazywam się Stanisław i mam 78 lat. Nigdy nie sądziłem, iż będę szukał rady u obcych, a...
Rybnicka Rada Seniorów

Rybnicka Rada Seniorów

glosseniora.pl 11 godzin temu Rybnicka Rada Seniorów działa społecznie na rzecz rybnickich seniorów już trzecią kadencję (od listopada 2014 r.). Rada składa się z 15 osób, powoływanych na zasadach określonych w statucie Rady. Działania Rada Seniorów oparte są na planie pracy, w t...
Emerytka opowiada, iż ostatni raz widziała syna ponad sześć lat temu – Od kiedy syn już z Panią nie rozmawia? – spytałam moją sąsiadkę… W tamtym momencie serce mi pękło. – Minęło sześć lat, odkąd go nie widziałam. Gdy wyprowadził się z żoną, na początku jeszcze czasem dzwonił, ale potem kontakt się urwał. Kiedyś kupiłam mu tort na urodziny, poszłam do niego z wizytą i… w tej chwili spuściła wzrok i rozpłakała się. – I co potem się stało? – Synowa otworzyła drzwi i powiedziała, iż nie jestem mile widziana w ich domu. Syn nic nie powiedział, tylko spojrzał na mnie tak, jakbym to ja była winna, i odwrócił wzrok. To był ostatni raz, kiedy go widziałam. – Nie zadzwonił więcej? – Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. – Zadzwoniłam raz, kiedy zdecydowałam się sprzedać trzypokojowe mieszkanie i kupić mniejsze. Oczywiście dałam mu trochę pieniędzy. Przyszedł, podpisał dokumenty, wziął pieniądze i już nigdy nie zadzwonił. – Jest Pani bardzo samotna, czy już pogodziła się Pani z samotnością? – spytałam starszą panią. – Dobrze sobie radzę! Kiedy byłam bardzo młoda, zostałam sama z synem, bo mąż odszedł do innej kobiety. Wychowałam syna sama, w miłości i trosce. Potem powiedział mi, iż chce wynająć własne mieszkanie. Na początku się cieszyłam, bo myślałam, iż dorosnął i zaczyna dbać o siebie. Ale chodziło bardziej o jego dziewczynę. To ona nalegała na własne mieszkanie, żeby nikt nie przeszkadzał im w życiu. Potem zaszła w ciążę. – Tak łatwo o tym Pani mówi? Nie czuje Pani żalu, iż syn zostawił Panią na starość? – byłam zaskoczona. – Już się przyzwyczaiłam. Lubię mieszkać w nowym bloku. Mam pieniądze, wystarczy mi na wszystko. Każdego ranka wstawiam czajnik, wychodzę na balkon z herbatą i patrzę na budzące się miasto. Gdy byłam młoda, moim marzeniem był spokojny sen, bo pracowałam na dwie zmiany. Marzyłam, iż kiedyś zestarzeję się otoczona bliskimi, ale chyba byłam skazana na samotność. – Może powinna Pani wziąć zwierzę? We dwoje zawsze weselej. – Wiesz, kochanie, koty też czasem zostawiają swoich właścicieli, a pieska nie mogę wziąć, bo nie wiem, czy jutro rano się jeszcze obudzę. Nie mogę wziąć kogoś, kogo nie mogę chronić. Raz już popełniłam duży błąd… Starsza pani dzielnie próbowała trzymać głowę wysoko, ale w końcu nie wytrzymała i się rozpłakała…

Emerytka opowiada, iż ostatni raz widziała syna po...

polregion.pl 11 godzin temu 6 lat tyle minęło, odkąd ostatni raz widziałam mojego syna. Dzisiaj sąsiadka zapytała mnie: Od kiedy nie rozmawiała Pani z synem? To pytanie przeszyło moje serce na wskroś. Minęło już ponad sześć lat. Po ślubie z żoną przez chwilę...
Bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Wiktor Petrowicz wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim taborecie. W gardle ścisnął mu się gorzki żal, próbował opanować emocje, ale ręce zdradliwie drżały. Nigdy nie przypuszczał, iż nadejdzie czas, gdy zabraknie mu miejsca w jego własnym mieszkaniu… — Tata! Nie denerwuj się i nie obrażaj! — na balkon wbiegła Larysa, najstarsza córka Wiktora Petrowicza. — Ja naprawdę nie proszę o wiele… Oddaj nam swój pokój i tyle! jeżeli nie współczujesz mi, to pomyśl chociaż o swoich wnukach. Chłopcy zaraz pójdą do szkoły, a muszą z nami spać w jednym pokoju… — Lara, nie pójdę do domu opieki — spokojnie powiedział staruszek. — jeżeli wam z dziećmi ciasno, to przeprowadźcie się do mamy Michała. Mieszka sama w trzypokojowym — będzie oddzielny pokój i dla was, i dla dzieciaków. — Wiesz przecież, iż z nią nigdy nie wytrzymam pod jednym dachem! — krzyknęła córka, zamykając balkonowe drzwi z hukiem. Petrowicz pogłaskał starą suczkę, która przez wiele lat była mu i żonie wierną przyjaciółką. Przypomniał sobie swoją Nadzieję i zapłakał. Łzy napływały mu do oczu, ilekroć wspominał żonę — zmarła pięć lat temu, zostawiając go samego. Poczuł się jak sierota wśród własnej rodziny. Całe życie szli razem, nigdy nie przypuszczał, iż przy córce i wnukach będzie czekała go samotna starość. Larysę wychowywali z miłością i dobrocią, starali się przekazać jej wszystko co najlepsze. Ale coś najwyraźniej im umknęło… Córka wyrosła na osobę zimną i zapatrzoną w siebie. Baruś, pies, skomlał cicho i położył się przy nogach pana. Odczuwał emocje swego właściciela i sam cierpiał, gdy ten był w złym stanie. — Dziadku! Ty nas zupełnie nie kochasz? — do pokoju wszedł ośmioletni wnuczek. — Co ty! Kto ci tak powiedział? — zdziwił się staruszek. — To czemu nie chcesz się wyprowadzić? Szkoda ci oddać mi i Kostkowi pokój? Czemu jesteś taki samolubny? — chłopiec patrzył na dziadka z pogardą i gniewem. Wiktor próbował coś wyjaśnić, ale zrozumiał, iż wnuk powtarza słowa matki. Larysa zdążyła już mu to wpoić. — Dobrze. Wyniosę się — odparł bez życia. — Oddam wam pokój. Nie mógł już dłużej znosić tej atmosfery. Wiedział, iż nikt go tu nie chce — od zięcia, który przestał się z nim odzywać, po wnuka, któremu wmówiono, iż dziadek zabiera mu pokój. — Tatusiu! Naprawdę się zgadzasz? — wbiegła zadowolona Larysa. — Naprawdę, — powiedział cicho. — Tylko przysięgnij, iż nie skrzywdzisz naszego Barusia. Czuję się jak zdrajca… — Przestań! Będziemy się nim opiekować, wychodzić na spacery codziennie! A na weekendy będziemy was odwiedzać, razem z Barusiem — zapewniła córka. — Załatwiłam ci najlepszy dom opieki, zobaczysz, spodoba ci się tam. Dwa dni później Petrowicz wyjechał do domu spokojnej starości. Okazało się, iż córka dawno wszystko ustaliła i tylko czekała, aż ojciec w końcu się złamie. Wciąż marząc o lepszym życiu, wszedł do zatęchłej, wilgotnej sali, pachnącej stęchlizną i robactwem. Larysa okłamała go co do warunków — nie był to prywatny pensjonat, a zwykły dom pomocy, gdzie żyli schorowani i opuszczeni ludzie. Rozpakował rzeczy, zszedł na dół i usiadł na ławce; z trudem powstrzymywał łzy. Patrząc na bezradnych współmieszkańców, wyobrażał sobie, jakie życie go czeka za kilka lat. — Nowy? — zagadnęła miła starsza pani, siadając obok. — Tak…, — westchnął ciężko. — Nie martw się…, ja też na początku bardzo płakałam, potem się przyzwyczaiłam. Jestem Walentyna. — Wiktor, — przedstawił się. — Pani też dzieci tu przysłały? — Nie. Siostrzeniec. Dzieci nie mam, oddałam mieszkanie siostrzeńcowi, ale chyba się pospieszyłam… Przejął mieszkanie, a mnie tu przyprowadził. Dobrze, iż przynajmniej nie na ulicę… Gadali wieczór cały, wspominając młodość i swoich bliskich. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, znowu poszli na spacer. Ona wnosiła odrobinę euforii i odmiany w życie Petrowicza. Nie mógł siedzieć w pokoju, większość czasu spędzał na zewnątrz. Jedzenie było podłe, jadł tylko tyle, żeby nie być głodnym. Czekał na córkę. Wciąż liczył, iż Larysa się rozmyśli, zacznie za nim tęsknić i zabierze do domu. Dni mijały, a ona nie przyjeżdżała. Kiedyś zadzwonił, żeby spytać o Barusia, ale nikt nie odbierał telefonu. Pewnego dnia, przy wejściu Petrowicz zobaczył swego sąsiada, Stefana Ilskiego. Stefan od razu ruszył do niego, wyraźnie zaskoczony. — To tutaj pan jest! — zawołał. — A córka pańska twierdzi, iż wyjechał pan na wieś! Od razu wyczułem, iż coś nie gra. Wiem, iż nie porzuciłby pan Barusia. — O co chodzi? — nie rozumiał Wiktor Petrowicz. — Co z moim psem? — Proszę się nie martwić, oddaliśmy go do schroniska. Nie wiem, co się stało. Patrzę: Bartek siedział całymi dniami pod klatką, a pana nie ma. Spotkałem Larysę, zapytałem, czy wszystko w porządku. Powiedziała, iż wyjechał pan na wieś, a ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do męża. Powiedziała, iż psu szkoda czasu, bo już stary, a pan nie chce się nim zajmować. Panie Wiktorze, co tu się wyprawia? — pytał zaniepokojony, widząc, jak staruszek zbledł. Petrowicz opowiedział mu wszystko. Był gotów oddać wszystko, byleby odzyskać swoje dawne życie i nie popełnić błędu. Nie dość, iż córka odebrała mu normalne istnienie, to jeszcze wygnała Barusia na ulicę. — Bardzo chcę wrócić do domu, synku — wyszeptał staruszek. — Jestem tu właśnie w takiej sprawie. Jestem prawnikiem, pomagam często starszym ludziom walczyć o swoje prawa. Prowadzę teraz sprawę pana, którego sąsiedzi pozbawili domu. Proszę się nie martwić. Rozumiem, iż nie zdążył pan się wymeldować? — Nie. Chyba, iż sama mnie wymeldowała. Już nie wiem, czego mogę się po niej spodziewać… — Pakuj się, czekam w samochodzie, — powiedział Stefan. — Nie można tego tak zostawić! Co to za córka… Petrowicz gwałtownie spakował rzeczy i zszedł na dół. Przy wejściu spotkał Walentynę. — Walusia, wyjeżdżam. Spotkałem sąsiada, mówi, iż córka wyrzuciła mojego psa i sprzedaje mieszkanie. Takie życie — powiedział. — Jak to? — zmartwiła się kobieta. — A ja? — Nie martw się, załatwię wszystko i wrócę po ciebie — obiecał. — Kto mnie tu weźmie? — powiedziała smutno. — Przepraszam. Czekają na mnie, nie smuć się, spełnię obietnicę. Wiktor Petrowicz nie zdołał wejść do mieszkania — drzwi były zamknięte, kluczy nie miał. Stefan zabrał go do siebie. niedługo okazało się, iż Larysa już nie mieszka w mieszaniu, wyjechała kilka dni temu do teściowej, a mieszkanie wynajęła. Dzięki pomocy Stefana, Petrowicz odzyskał swoje prawa do mieszkania. — Dzięki, — podziękował sąsiadowi. — Ale co dalej? Ona nie spocznie, aż mnie nie usunie… — Jest jedno wyjście, — powiedział Stefan. — Sprzedamy mieszkanie, damy Larysie część, za resztę kupimy panu miejsce do życia. Może choćby domek na wsi. — Cudownie! — ucieszył się. — To idealny pomysł. Po trzech miesiącach, Wiktor Petrowicz przeprowadził się do nowego domu. Stefan pomagał we wszystkim, także teraz przy przeprowadzce razem z Barusiem. — Tylko jeszcze jedno miejsce na chwilę. — Poprosił Petrowicz. Z daleka dostrzegł Walentynę, siedziała na ich ławce, wpatrzona w dal ze smutkiem. — Waluś! — zawołał. — My z Barusiem po ciebie. Teraz mamy domek na wsi: czyste powietrze, ryby, jagody, grzyby, wszystko blisko. Jedziesz z nami? — uśmiechnął się Petrowicz. — Ale jak pojadę? — zdziwiła się kobieta. — Po prostu wstań z ławki i chodź, — zaśmiał się mężczyzna. — Decyduj się! Tu nie mamy już na co czekać. — Dobrze! Poczekasz dziesięć minut? — uśmiechnięta Walentyna ocierała łzy radości. — Poczekam! — odpowiedział z uśmiechem. Na przekór złym ludziom, tych dwoje wywalczyło swoją szansę na szczęście. Każde z nich przekonało się, iż świat nie jest pozbawiony dobrych ludzi. I zawsze, choćby w najtrudniejszych chwilach, tych dobrych jest więcej niż złych. Wiktor i Walentyna przekonali się o tym na własnej skórze. Pokonali przeciwności, znaleźli spokój i szczęście w swoim życiu…

Bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Wiktor Petro...

naszkraj.online 12 godzin temu Bardzo chcę do domu, synku Wiktor Pietrzyk wychodzi na balkon, zapala papierosa i przysiada na niskim stołeczku. W gardle czuje gorzki ucisk; próbuje się opanować, ale ręce zaczynają mu drżeć. Nikt by nie pomyślał, iż nadejdzie chwila, gdy zabraknie....
Wzruszający koncert w żyrardowskim Domu Pomocy Społecznej

Wzruszający koncert w żyrardowskim Domu Pomocy Spo...

glosseniora.pl 15 godzin temu Żyrardów, uczestniczący w ogólnopolskim programie Stowarzyszenia MANKO – Głos Seniora „Gmina Przyjazna Seniorom”, wspierającym bezpieczeństwo i aktywizację osób starszych, był miejscem wyjątkowego, pełnego wzruszeń spotkania muzycznego dla mieszkańcó...
Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej w Krakowie

Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej w ...

glosseniora.pl 15 godzin temu W Krakowie rozpoczęły się obchody Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Armii Krajowej, organizowane przez Muzeum Armii Krajowej im. gen. Emila Fieldorfa „Nila”. Wydarzenia rozpoczęły się wczoraj i potrwają do niedzieli, 15 lutego 2026 r., oferując miesz...
Odszedłem od męża po 40 latach. Bo wreszcie odważyłem się żyć według swoich zasad.

Odszedłem od męża po 40 latach. Bo wreszcie odważy...

newsempire24.com 20 godzin temu Opuściłam męża po czterdziestu latach małżeństwa. W końcu zebrałam się na odwagę, by żyć po swojemu. Rodzina, sąsiedzi, a choćby sprzedawczyni w sklepie ze świeżymi warzywami patrzyli na mnie, jakby zobaczyli wróżkę w otoczeniu ziemniaków. Taki porzą...
Mój partner obiecał mi dom na wsi – ale gdy tam dotarłam, poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.

Mój partner obiecał mi dom na wsi – ale gdy tam do...

twojacena.pl 22 godzin temu Mój syn powiedział mi, iż kupił mi dom na wsi ale gdy tam dotarliśmy, poczułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Nazywam się Stanisław Kowalski i mam siedemdziesiąt osiem lat. Nigdy nie sądziłem, iż będę szukał rady u...
Babciu, mama powiedziała, iż musimy oddać cię do domu opieki”. Podsłuchałam rozmowę rodziców — dziecko by tego nie wymyśliło

Babciu, mama powiedziała, iż musimy oddać cię do d...

polregion.pl 1 dzień temu Babcia, mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do domu starców. Podsłuchałam rozmowę rodziców dziecko by sobie tego nie wymyśliło. Helena Nowicka szła uliczkami małego miasteczka pod Poznaniem, by odebrać wnuczkę ze szkoły. Jej twarz promieniała radoś...
Goście Radziwiłłów: Jerzy Fryckowski

Goście Radziwiłłów: Jerzy Fryckowski

kulturaupodstaw.pl 1 dzień temu Na przełomie października i listopada 2025 roku, w ramach programu pt. "Goście Radziwiłłów", odbyła się trwająca trzy tygodnie rezydencja literacka. W jej trakcie, osiem osób pracowało nad autorskimi utworami.
Premiera spektaklu „Jarocka. Wymyśliłam Cię” w Raszynie

Premiera spektaklu „Jarocka. Wymyśliłam Cię” w Ras...

glosseniora.pl 1 dzień temu 14 lutego 2026 roku w Centrum Kultury Raszyn odbędzie się premiera spektaklu „Jarocka. Wymyśliłam Cię”, nowoczesnej produkcji teatralno-muzycznej poświęconej życiu i twórczości jednej z największych gwiazd polskiej estrady – Ireny Jarockiej. Patronat...
Enklawa Białowieska Forest & Spa Partnerem Ogólnopolskiej Karty Seniora!

Enklawa Białowieska Forest & Spa Partnerem Ogólnop...

glosseniora.pl 1 dzień temu Z przyjemnością informujemy, iż Enklawa Białowieska Forest & Spa dołączyła do grona partnerów honorujących Ogólnopolską Kartę Seniora. Jest to nowoczesny apart hotel położony w sercu Puszczy Białowieskiej, w okolicach Białowieży i Hajnówki. Otocz...
Ciągłe zmęczenie i brak sił na spacer – jak odzyskać witalność dzięki elektrolitom?

Ciągłe zmęczenie i brak sił na spacer – jak odzysk...

gazetasenior.pl 1 dzień temu Zdarza Ci się planować aktywny dzień, ale ostatecznie rezygnujesz z wyjścia, bo ciało zwyczajnie odmawia posłuszeństwa? To uczucie frustracji jest znane wielu osobom i wcale nie musi oznaczać lenistwa. Z upływem lat fizjologia człowieka naturalnie si...
Mój brat nie zgadza się, by mama trafiła do domu opieki, ale sam nie chce jej wziąć do siebie – twierdzi, iż nie ma dla niej miejsca w mieszkaniu żony!

Mój brat nie zgadza się, by mama trafiła do domu o...

newsempire24.com 1 dzień temu Z perspektywy czasu, gdy wracam wspomnieniami do tamtych dni, wszystko wydaje się jeszcze trudniejsze, niż wtedy, gdy działo się naprawdę. Od wielu miesięcy spierałam się z bratem o naszą mamę. Po udarze nie wróciła już do pełnej sprawności zapominał...
Z życia wzięte. "Zostałem tylko przelewem w domu opieki": Dlaczego moje dzieci nie przyjechały choćby na święta

Z życia wzięte. "Zostałem tylko przelewem w domu o...

zycie.news 1 dzień temu Antoni siedział w swoim ulubionym fotelu, który od trzech lat był jego jedynym prywatnym terytorium.
Waloryzacja emerytur 2026: ostateczna podwyżka 5,3% [TABELA NETTO]

Waloryzacja emerytur 2026: ostateczna podwyżka 5,3...

gazetasenior.pl 1 dzień temu Od 1 marca 2026 roku emerytury i renty wzrosną o 5,3%. Najniższa emerytura wyniesie 1978,49 zł brutto, co oznacza podwyżkę o 99,58 zł. Poniżej przedstawiamy tabelę z wysokością emerytur netto po waloryzacji. Więcej aktualnych informacji znajdziesz na...
Odmówiłam opieki nad wnukami przez całe lato, a córka zagroziła mi domem opieki – Jak postawiłam się rodzinie, by po latach w końcu pomyśleć o sobie

Odmówiłam opieki nad wnukami przez całe lato, a có...

newskey24.com 1 dzień temu 10 czerwca 2023, Warszawa Dziś muszę to wszystko przelać na papier. Tylko tak nie eksploduję z nagromadzonych emocji. Mamo, czy Ty oszalałaś? Jakie wczasy? Jaka Krynica-Zdrój? Za tydzień lecimy z Piotrkiem do Chorwacji i mamy już kupione bilety! Zdaj...
PATRZĄC W PUSTKĘ Dima i Ania pobrali się, gdy mieli po 19 lat. Nie mogli bez siebie żyć ani oddychać — to była szalona miłość. Rodzice natychmiast zdecydowali się zalegalizować związek dzieci, żeby nie stało się coś niezgodnego z prawem… Wesele było huczne i niezapomniane. Były wszystkie typowo polskie elementy: lalka na masce samochodu, morze kwiatów, sztuczne ognie, sala weselna, okrzyki: “Gorzko, gorzko!”… Rodzice Ani nie brali udziału w finansowaniu uroczystości, bo ledwo starczało im na skromne jedzenie i… alkohol. Wszystkie wydatki pokryła za to mama pana młodego, Aleksandra Aleksandrowna — przez wszystkich nazywana Sanka Szanowna (bo już się przyjęło, iż ciężko wypowiedzieć jej imię z nazwiskiem). Sanka Szanowna próbowała odwieść syna od związku z dziewczyną, której rodzice notorycznie piją. Dima zapewniał jednak, iż na Ani to się nie odbije i iż ich boska miłość pokona wszelkie negatywne geny. Sanka próbowała ostrzec syna: — Pamiętaj, synku: jak się urodzisz pod gruszą, nie będziesz jabłkiem. Żeby twoja miłość nie była krótsza niż wróblowy dziób… Ania i Dima stanęli u wrót słonecznego szczęścia. Sądzili, iż przed nimi tylko miłość, radość, zabawa, cały świat u ich stóp. Ale życie napisało własną “baśń”. W prezencie kochająca (!) teściowa z mężem dali młodym mieszkanie: “Żyjcie i cieszcie się, dzieciaki!” Na początku wszystko było dobrze i spokojnie. Los sprzyjał. Ania urodziła dwie córeczki, Tanię i Świętkę. Dima je uwielbiał. Czuł się władcą swojej rodziny i był z tego dumny. Nie minęło jednak pięć lat, a Ania zaczęła tajemniczo znikać z domu. Po powrocie Dima wyczuwał od niej alkohol. Prosił o wyjaśnienia. Ania najpierw milczała, potem oświadczyła bezczelnie, iż nigdy go nie kochała, była to tylko młodzieńcza fascynacja. Teraz znalazła mężczyznę swojego życia i odchodzi do niego. Nieważne, iż ten człowiek jest żonaty i ma trzy córki. Dima wpadł w stupor, dusza wypełniła się mgłą. Uważał, iż ukochana zdradziła go podstępnie. Ania tymczasem uciekła z kochankiem do jakiejś zabitej dechami wioseczki. Utrzymywała, iż “z tym, kogo się kocha, choćby w raju z sitowia, a z nielubianym to i w polu ciasno”. Dzieci zostały porzucone. Sanka Szanowna, zawsze żywiołowa, zabrała wnuczki do siebie. Z mężem je kochali i rozpieszczali. Dima po żałobie znalazł się w religijnej sekcie, gdzie po radzie kolegi ożenił się z wdową mającą dwóch synów. Na córki nie znajdował już czasu. Nowa żona, Klawa, miała własne problemy i nie życzyła sobie kontaktu z jego dziećmi z pierwszego małżeństwa: — Dimko, one mają matkę! Niech ona się nimi zajmie. Dima spełniał polecenia Klawy. Wciąż kochał Anię, choć rozumiał, iż droga powrotu do niej już zamknięta. …Minęło siedem lat. Niespodziewanie Ania zjawiła się u Sanki Szanownej, prowadząc ze sobą czteroletnią dziewczynkę. Sanka ledwie rozpoznała dawną synową: — Tak cię życie poturbowało. To twoja córka? — — Tak, Maja. Czy możemy tu zostać? — — Takich gości się nie spodziewałam. Wyrzucili was? — Nie, sama odeszłam. Nie mogę już dłużej znosić. Mąż mnie bije, wiecznie pijany — żaliła się Ania. — Sama sobie wybierałaś… To czemu do własnych rodziców nie wróciłaś? — Stęskniłam się za córkami! — No proszę cię, przypomniałaś sobie o dzieciach! Kukułka z ciebie, Anka! W drzwiach stanęły dziewczynki — Tania i Świętka, już nastolatki. Patrzyły z dystansem na matkę, nie czując do niej już nic poza rozgoryczeniem. Babcia często lamentowała, iż wychowuje sieroty przy żyjących rodzicach. Oczywiście Sanka Szanowna przyjęła Anię z małą Mają pod dach. Po miesiącu Ania zniknęła, wróciła w końcu do starego kochanka na wieś, zostawiając małą Maję u byłej teściowej. Tak Sanka i jej mąż wychowywali już trzy wnuczki. Dziewczynki bardzo kochały dziadków, a w domu panowały serdeczność, dobro i szacunek. Czas jednak nie zna litości… Z biegiem lat babcia Sanka, a potem dziadek, odeszli na zawsze. Tania wyszła za mąż, ale nie doczekała się dzieci. Świętka pozostała sama aż do siwizny. Maja urodziła dziecko w wieku siedemnastu lat i wyjechała do matki na wieś. … Młodość odeszła, nie żegnając się, starość przyszła — bez powitania. Ania dawno mieszkała sama, bo jej konkubenta zabrali do miasta jego córki, gdy ciężko zachorował. Obwiniały Anię o wszystko, każąc jej “nie wsadzać nosa w nie swoje sprawy”. We wsi wszyscy nazywali Anię bezwstydną pijaczką. Plotki szerzyły się błyskawicznie; zła sława ciągnęła się za nią wszędzie. Dima w końcu uciekł od Klawy i ledwo uszedł cało z sekty. Został sam — mieszkał w mieszkaniu po matce, tułał się w samotności z trzema kotami, by nie zwariować. A szczęście przecież kiedyś stało już u drzwi Ani i Dimy…

PATRZĄC W PUSTKĘ Dima i Ania pobrali się, gdy miel...

newsempire24.com 1 dzień temu Wpatrzony w Próżnię Darek i Jadzia pobrali się, mając po dziewiętnaście lat. Nie mogli żyć ani oddychać osobno. To była taka szaleńczo nieogarnięta miłość, iż aż rodzice postanowili przyspieszyć formalnościżeby przypadkiem nie wydarzyło się nic nieod...
Fiul chciał odwieźć matkę do domu opieki. Zajrzał do pudełka przed wyjazdem i… wszystko się zmieniło.

Fiul chciał odwieźć matkę do domu opieki. Zajrzał ...

polregion.pl 1 dzień temu Marek postanowił odwieźć swoją matkę do domu opieki. Zerknął jeszcze raz do pudełka przed wyjściem. Po śmierci męża, Zofia sprzedała swój dom na wsi, zainwestowała w mieszkanie dla syna i jego rodziny, a sama zamieszkała z nimi. Dopóki miała...
Jeszcze jeden wspólny rok… Ostatnio Arkadiusz Iwanowicz nie wychodził sam na spacer. Nie wychodził od czasu, gdy pewnego dnia poszedł do przychodni i zapomniał, gdzie mieszka i jak się nazywa. Wtedy poszedł zupełnie w inną stronę i długo błąkał się po osiedlu, aż zatrzymał wzrok na dobrze znanym budynku. Okazało się później, iż to był zakład zegarmistrzowski, w którym Arkadiusz przepracował prawie pięćdziesiąt lat. Patrzył na ten budynek i wiedział, iż go zna. Ale dlaczego go zna i kim jest, nie mógł sobie przypomnieć, dopóki ktoś nie klepnął go po ramieniu, podchodząc z tyłu niezauważenie. – Iwanowicz! Panie Arkadiuszu, przyszedł pan, stęsknił się? A my tu ostatnio pana wspominaliśmy, taki mistrz i nauczyciel był z pana. Nie poznaje mnie pan? To ja, Jurek Akulow, to pan, Iwanowicz, zrobił ze mnie człowieka! W głowie Arkadiusza nagle coś kliknęło, przestało być pusto, wszystko sobie przypomniał, dzięki Bogu… Jurek ucieszył się, przytulił dawnego nauczyciela. – Poznał pan? Zgoliłem wąsy, to teraz niepodobny do siebie, a co, Iwanowicz, wpadnie pan do nas, chłopaki się ucieszą? – Może innym razem, Jurek, zmęczyłem się trochę – przyznał Arkadiusz. – Mam tu samochód, podwiozę pana, adres pamiętam – ucieszył się Jurek. Odwiózł go do domu, a od tej pory Natalia Lewowna nie puszczała męża samego, chociaż z pamięcią już było wszystko w porządku. Teraz wychodzili tylko razem – do parku, przychodni czy sklepu. Ale pewnego razu Arkadiusz rozchorował się: gorączka, silny kaszel. Żona sama pobiegła po lekarstwa i zakupy, choć sama też nie czuła się dobrze. Kupiła lekarstwa i trochę jedzenia, niby niedużo. Ale dopadło ją dziwne osłabienie i duszność. Wydało jej się, iż torba z zakupami waży niesamowicie dużo. Postała chwilę, odetchnęła i ciągnęła torbę dalej do domu. Zrobiła kilka kroków i znów się zatrzymała. Postawiła ciężką torbę na świeżym śniegu i… nagle miękko osunęła się na ścieżkę prowadzącą do domu. Ostatnia jej myśl była: po co tyle kupiłam naraz, starość nie radość, rozum już nie ten! Dobrze, iż sąsiedzi akurat wychodzili z klatki, zobaczyli leżącą na śniegu starszą panią, podbiegli i zadzwonili po karetkę… Natalię Lewowną zabrano do szpitala, a sąsiedzi wzięli torbę z zakupami i lekarstwami, wrócili i zaczęli dzwonić do jej drzwi. – Mąż, Arkadiusz, pewnie został w domu, może chory, nie widziałam go od paru dni – powiedziała Nina Michajłowna. – Pewnie śpi, Natalia mówiła, iż on też często źle się czuje, ech, starość nie radość, później zajrzę… Arkadiusz słyszał dzwonek. Ale kaszel przeszkadzał mu oddychać, chciał wstać, ale gorączka i osłabienie zawróciły mu w głowie, prawie upadł… Kaszel ustał, a Arkadiusz zapadł w jakiś dziwny sen, jakby jawę. Gdzież jest Natalia, czemu tak długo nie wraca? Leżał długo w półśnie, aż nagle usłyszał lekkie kroki. I raptem podeszła do niego żona, jego Natalia, jak dobrze, iż wróciła. – Arkadiuszu, podaj rękę, trzymaj się mnie, wstawaj, wstawaj – zawołała cicho. Podniósł się, trzymając jej dziwnie zimną i słabą rękę. – A teraz otwórz drzwi, otwórz gwałtownie – poprosiła Natalia. – Po co? – zdziwił się, ale otworzył, skoro prosiła, i zaraz do mieszkania weszła sąsiadka Nina Michajłowna oraz Jurek, młody kolega z pracy. – Iwanowicz, czemu nie otwierałeś, przecież dzwoniliśmy i pukaliśmy! – Natalia… A gdzie Natalia, przecież była tu przed chwilą? – zapytał Arkadiusz pobladłymi ustami, próbując zrozumieć, gdzie nagle zniknęła żona? – Przecież jest w szpitalu, na intensywnej – zdziwiła się Nina. – Chyba majaczy – domyślił się Jurek, i ledwo zdążył złapać starego kolegę, który tracił przytomność… Nina i Jurek wezwali karetkę – okazało się, iż to omdlenie z gorączki… Po dwóch tygodniach Natalię Lewowną wypisali ze szpitala. Jurek przywiózł ją samochodem do domu, on i sąsiadka pomagali Arkadiuszowi Iwanowiczowi przez cały ten czas, więc i on już wracał do zdrowia. Najważniejsze – byli znów razem. Gdy w końcu zostali sami, oboje ledwo powstrzymywali łzy. – Dobrze, iż świat nie jest pozbawiony dobrych ludzi, Arkadiuszu, Nina to świetna kobieta, pamiętasz, jak jej dzieci wpadały do nas po szkole, karmiliśmy je obiadem, pomagaliśmy z lekcjami, a potem Nina przychodziła z pracy i je odbierała. – Tak, nie każdy pamięta dobro, a ona nie stwardniała na duszy, to miłe – zgodził się Arkadiusz. – Jurek też, był młodym chłopakiem, byłem jego nauczycielem, pomogłem mu się ustatkować. Młodzi gwałtownie zapominają o starszych, ale on mnie nie zostawił. – Za kilka dni Sylwester, Arkadiuszu, jak dobrze, iż znów jesteśmy razem – przytuliła się do męża Natalia. – Natalia, powiedz mi, jak to możliwe, iż przyszłaś do mnie ze szpitala i kazałaś mi otworzyć drzwi moim wybawcom? Przecież bez ciebie niemal umarłem – odważył się zapytać żonę Arkadiusz. Bał się, iż uzna, iż znów coś jest nie tak z jego głową, ale Natalia spojrzała zdziwiona, – To naprawdę się stało? Powiedziano mi, iż miałam śmierć kliniczną, a ja wtedy, jak we śnie, poszłam do ciebie. Pamiętam, jak siebie widziałam w reanimacji, potem wyszłam ze szpitala i poszłam do domu… – Cuda się z nami dzieją na stare lata, a ja kocham cię tak jak dawniej, albo choćby bardziej – Arkadiusz wziął jej ręce w swoje i długo siedzieli milcząc, patrząc sobie w oczy. Jakby bali się, iż znowu zostaną rozdzieleni… Wieczorem, tuż przed Nowym Rokiem, przyjechał do nich Jurek, przywiózł gościńce – jego żona upiekła pierogi. Potem wpadła sąsiadka Nina, pili razem herbatę z pierogami, i zrobiło się dobrze i ciepło na duszy. Nowy Rok Natalia Lewowna i Arkadiusz Iwanowicz witali tylko we dwoje. – Wiesz, pomyślałam, iż jeżeli powitamy ten Nowy Rok razem, to ten rok będzie nasz. I jeszcze pożyjemy – powiedziała mężowi Natalia. I oboje roześmiali się z tej radosnej myśli. Jeszcze jeden wspólny rok życia – to przecież tak wiele, to po prostu szczęście.

Jeszcze jeden wspólny rok… Ostatnio Arkadiusz Iwan...

newsempire24.com 2 dni temu Jeszcze cały rok razem Ostatnio Arkadiusz Wojciechowski sam na ulicę nie wychodził. Trochę się bał, od kiedy niedawno wyskoczył do przychodni i całkiem zgubił się w Poznaniu zapomniał nawet, jak się nazywa. Poszedł nie w tę stronę, krążył po...
Babcia, mama powiedziała, iż musimy oddać cię do domu opieki”. Podsłuchałam rozmowę rodziców — dziecko by tego nie wymyśliło

Babcia, mama powiedziała, iż musimy oddać cię do d...

twojacena.pl 2 dni temu Babcia, mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do domu spokojnej starości. Podsłuchałam rodziców dziecko by sobie tego nie wymyśliło. Halina Nowak kroczyła uliczkami małego miasteczka pod Poznaniem, by odebrać wnuczkę ze szkoły. Jej twarz promieniała ...
Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i płakała. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie złożyli życzeń. Jedynie współlokatorka z sali, pani Eugenia, pamiętała o urodzinach i podarowała jej drobny upominek, a sanitariuszka Małgosia poczęstowała ją jabłkiem z okazji urodzin. Dom opieki był porządny, ale personel na ogół obojętny. Wszyscy wiedzieli, iż do tego miejsca dzieci oddają starszych rodziców, którzy stali się dla nich ciężarem, właśnie tak jak syn zrobił z Anną – niby miał to być odpoczynek i leczenie, a naprawdę przeszkadzała synowej. Przekazała mu mieszkanie, wierząc w obietnice, iż nic się nie zmieni, jednak gdy rodzina się wprowadziła, zaczęły się wojny z synową, a syn przestał jej bronić. W końcu syn zaproponował pobyt w sanatorium, a de facto wysłał ją do domu opieki. Obiecał, iż wróci, ale widziała go tylko raz – przywiózł owoce i odjechał. Mijały miesiące, a syn nie wracał. Gdy zadzwoniła do domu, odebrali obcy ludzie. Ktoś powiedział, iż syn sprzedał mieszkanie i zniknął. Najbardziej bolało ją, iż sama skrzywdziła córkę, stając po stronie syna. Anna urodziła się na wsi, wyszła za mąż za Piotra, wyjechali do miasta, gdzie po wypadku Piotr zmarł. Anna samotnie wychowała dzieci, pracowała jako sprzątaczka, pomagała synowi, ratowała go z kłopotów i odmawiała pomocy córce, gdy ta walczyła o zdrowie męża. Wtedy córka się od niej odwróciła i wyjechała nad morze. Po dwudziestu latach nieobecności Daria wraca, odnajduje Annę w domu opieki, przeprasza i zabiera ją do swojego domu nad morzem, gdzie Anna wreszcie odnajduje szczęście. I tylko w sercu brzmią słowa: Czcij ojca i matkę swoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg Twój, ci daje.

Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i...

newskey24.com 2 dni temu Irena Malinowska siedziała na ławeczce w cieniu starej lipy, na terenie przydomowego ogrodu domu opieki, i płakała cicho, żeby nikt nie widział. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, choćby nie zadzwonili z życzeniami. Tylko....
Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym ogrodzie i płakała – dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, choćby nie zadzwonili. Tylko współlokatorka z sali, pani Eugenia, złożyła jej życzenia i wręczyła mały prezent, a salowa Marysia poczęstowała jabłkiem z okazji urodzin. Dom opieki był porządny, ale obsługa raczej obojętna. Wszyscy wiedzieli, iż dzieci oddawały tu rodziców, gdy ci stawali się dla nich ciężarem. Syn przywiózł Annę, tłumacząc, iż to dla wypoczynku i leczenia, ale w rzeczywistości już przeszkadzała synowej. Mieszkanie należało do Anny, ale podpisała akt darowizny na syna, który obiecywał nic nie zmieniać – a niedługo zamieszkał z rodziną, po czym zaczęły się kłótnie z synową i chłód ze strony syna. Po miesiącu w domu opieki zadzwoniła na swój dawny numer – odebrali obcy ludzie. Dowiedziała się, iż syn sprzedał mieszkanie i zniknął. Najbardziej bolało, iż kiedyś odsunęła córkę, by pomóc synowi. Przez 20 lat nie utrzymywały kontaktu, a teraz Daria – ciężko doświadczona przez życie – wróciła, by zabrać Annę do pięknego domu nad morzem. Matka i córka padły sobie w ramiona. Anna zapłakała – tym razem ze szczęścia. “Czcij ojca swego i matkę swoją, aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje.”

Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym ogrodzi...

twojacena.pl 2 dni temu Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i cicho płakała. Dziś skończyła siedemdziesiąt lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, by jej złożyć życzenia. Tylko współlokatorka z sali, Eugenia Zielińska, pamiętała o jej urodzinach i wręczyła...
Nie każde gratis oznacza za darmo

Nie każde gratis oznacza za darmo

glosseniora.pl 2 dni temu Stowarzyszenie MANKO – Głos Seniora, prowadząc ogólnopolską kampanię „Stop Manipulacji – Nie daj się oszukać”, ostrzega seniorów przed ofertami poradników i materiałów edukacyjnych przedstawianych jako bezpłatne, które w rzeczywistości mogą oznaczać ...
Odmówiłam opieki nad wnukami przez całe lato, a córka zagroziła mi domem opieki – Jak rodzinna awantura o wyjazd do Krynicy i wakacje w Turcji nauczyła mnie walczyć o swoje prawa

Odmówiłam opieki nad wnukami przez całe lato, a có...

newsempire24.com 2 dni temu Mamo, czy Ty oszalałaś? Jakie sanatorium? Jaki Kołobrzeg? My mamy już opłacone wakacje w Chorwacji, wyjazd za tydzień! Rozumiesz, iż przez Ciebie tracimy pieniądze? Głos Iwony przeszedł w pisk, choć kuchnia była tak mała, iż aż odbijało się echem...
Jubileusz 15-lecia Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Solecznikach

Jubileusz 15-lecia Uniwersytetu Trzeciego Wieku w ...

glosseniora.pl 2 dni temu 11 lutego 2026 r. w Centrum Kultury w Solecznikach odbędą się uroczyste obchody 15-lecia Polskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Solecznikach. Wydarzenie organizowane z inicjatywy prezesa Wojciecha Jurgielewicza – który od pół roku kieruje stowarzys...
Fiul chciał odwieźć matkę do domu opieki. Zajrzał do pudełka przed wyjściem i…

Fiul chciał odwieźć matkę do domu opieki. Zajrzał ...

twojacena.pl 2 dni temu Marek chciał odwieźć swoją matkę do domu opieki. Zajrzał do pudełka przed wyjściem. Po śmierci męża, Jadwiga sprzedała swój dom na wsi, zainwestowała w mieszkanie dla syna i jego rodziny, a sama zamieszkała z nimi. Dopóki miała siły, dbała...
Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i płakała. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie złożyli życzeń. Na szczęście współlokatorka z sali, pani Eugenia, złożyła jej życzenia i choćby podarowała mały prezent, a salowa Marysia poczęstowała ją jabłkiem z okazji urodzin. Dom opieki był porządny, ale większość personelu była raczej obojętna. Każdy wiedział, iż do tego miejsca starszych Polaków przywożą dzieci, którym rodzice zaczęli przeszkadzać w życiu. Annę zostawił tu syn pod pretekstem „wypoczynku i leczenia”, w rzeczywistości przeszkadzała synowej. Mieszkanie było własnością Anny, ale syn namówił ją, by przepisała je na niego; obiecywał, iż nic się nie zmieni, jednak niedługo po tym cała jego rodzina wprowadziła się do niej, a z synową zaczęły się ciągłe kłótnie. Syn najpierw ją bronił, potem przestał, a choćby sam zaczął podnosić głos. Zauważyła też, iż zaczęli się z żoną naradzać po cichu, a gdy wchodziła do pokoju – milkli. Pewnego ranka syn powiedział jej, iż musi pojechać „odpocząć i się podleczyć”. Anna zapytała ze łzami: – Oddajesz mnie do domu starców, synku? Zawstydził się, zaprzeczył, iż to tylko sanatorium, na miesiąc. gwałtownie podpisał dokumenty i odjechał, obiecał wrócić. Pojawił się raz: przywiózł dwa jabłka i dwa pomarańcze, spytał o zdrowie, ale nie wysłuchał odpowiedzi do końca. Już drugi rok mieszkała w domu opieki. Gdy po miesiącu syn się nie pojawił, zadzwoniła do mieszkania – odebrali obcy ludzie. Okazało się, iż syn sprzedał mieszkanie i przepadł bez wieści. Anna wypłakała się przez kilka nocy, wiedząc, iż nikt już jej nie zabierze do domu. Najgorsze było to, iż kiedyś skrzywdziła córkę dla dobra syna. Anna pochodziła ze wsi, tam wyszła za mąż za Piotra. Mieli dom, gospodarstwo. Żyli skromnie, ale starczało. Pewnego dnia Piotr dał się namówić koledze na wyjazd do miasta, gdzie państwo dało im mieszkanie. Wszystko było dobrze, dopóki Piotr nie zginął w wypadku. Została sama z dwójką dzieci – by je utrzymać myła klatki schodowe. Syn popadł w kłopoty, musiała brać pożyczki, potem spłacać długi. Córka Daria wyszła za mąż, miała syna, który często chorował, musiała rzucić pracę by jeździć po szpitalach. Było ciężko, aż wreszcie poznała wdowca z córką, której zdiagnozowano tę samą rzadką chorobę. Zostali rodziną. Po pięciu latach jej mąż zachorował, potrzebował pieniędzy na operację. Anna miała oszczędności, które zamierzała przekazać synowi na mieszkanie. Gdy córka poprosiła – odmówiła, żeby nie wydawać na nieswoje dzieci, bo „synowi bardziej się przyda”. Daria się obraziła, powiedziała na pożegnanie, iż nie ma już matki – i nie miały kontaktu od 20 lat. Mąż Darci wyzdrowiał, wyjechali nad morze. Anna żałowała, ale czasu cofnąć nie można. Powoli wracała do budynku, gdy nagle usłyszała: – Mamo! Odwróciła się z roztrzęsionym sercem – to była córka, Daria. Zgięły się jej nogi, ale córka złapała ją w ramiona. – Wreszcie cię znalazłam… Brat nie chciał dać adresu, zagroziłam mu sądem za nielegalną sprzedaż mieszkania – i od razu spokorniał. Z tymi słowami weszły do środka i usiadły w holu na kanapie. – Wybacz mi, mamo, iż tyle lat się nie odzywałam. Najpierw byłam zła, potem odwlekałam, wstydziłam się. Tydzień temu śniłaś mi się: szłaś smutna przez las. Obudziłam się bardzo przygnębiona. Powiedziałam mężowi i on powiedział: „Jedź i pogódź się z matką”. Pojechałam pod dawny adres – tam już byli obcy ludzie. Długo szukałam kontaktu do brata i w końcu znalazłam tu ciebie. Pakuj się, jedziesz ze mną – mamy duży dom nad morzem, a mąż powiedział, iż jeżeli twoja mama jest w potrzebie, przywieź ją do nas. Anna wtuliła się wdzięcznie w córkę i popłakała się – ale to były łzy szczęścia. Czcij ojca swego i matkę swoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje.

Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i...

naszkraj.online 2 dni temu Janina Kowalska siedziała na ławce w szpitalnym ogrodzie i łkała cicho, choć powietrze pachniało pierwszym letnim deszczem. Dziś kończyła siedemdziesiąt lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie zadzwonili, nie wysłali choćby kartki. Tylko wsp...
Babciu, mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do domu opieki”. Podsłuchałam rozmowę rodziców – dziecko nie zmyśliłoby czegoś takiego

Babciu, mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do d...

twojacena.pl 2 dni temu Jadwiga Kowalska szła ulicami niewielkiego miasteczka pod Poznaniem, by odebrać wnuczkę ze szkoły. Jej twarz promieniała radością, a obcasy głośno stukotały po chodniku, tak jak w dawnych latach młodości, gdy życie wydawało się niekończącą się melodi...
Fiul chciał odwieźć matkę do domu opieki. Zajrzał do pudełka przed wyjściem i… wszystko się zmieniło.

Fiul chciał odwieźć matkę do domu opieki. Zajrzał ...

twojacena.pl 3 dni temu Marek chciał odwieźć swoją matkę do domu opieki. Zajrzał do pudełka przed wyjściem. Po śmierci męża, Otylia sprzedała swój dom na wsi, zainwestowała w mieszkanie dla syna i jego rodziny, a potem się do nich wprowadziła. Dopóki miała siły,...
Z życia wzięte. "Zabrałam 8-letnią córkę do chorego dziadka": To, co powiedziała w windzie, sprawiło, iż do dziś boję się o własną starość

Z życia wzięte. "Zabrałam 8-letnią córkę do choreg...

zycie.news 3 dni temu Maja ma zaledwie osiem lat.
Eksperci: Coraz więcej Polaków w domach opieki. Unijne miliardy idą na remonty, zamiast na uwalnianie ludzi

Eksperci: Coraz więcej Polaków w domach opieki. Un...

gazeta.pl 3 dni temu - Od czasu, gdy w 2018 r. Komitet ONZ ds. osób z niepełnosprawnościami wytknął Polsce "zastój", kilka się zmieniło - oceniają profesorowie zajmujący się tą tematyką.
Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i płakała. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie zadzwonili z życzeniami. Na szczęście współlokatorka z sali, Pani Eugenia, pamiętała o jej urodzinach i podarowała jej drobny prezent. choćby salowa Marysia poczęstowała Annę jabłkiem z okazji jej święta. Dom opieki był porządny, ale personel generalnie był obojętny wobec pensjonariuszy. Wszyscy wiedzieli, iż do tego typu miejsc dzieci oddają starszych rodziców, którzy zaczynają być dla nich ciężarem. I Annę Nowak tu również przywiózł syn – tłumacząc, iż to tylko dla odpoczynku i podreperowania zdrowia, a tak naprawdę przeszkadzała synowej. Przecież mieszkanie należało do niej, potem jednak syn namówił ją, by przepisała je na niego. Gdy prosił o podpisanie dokumentów, zapewniał, iż nic się nie zmieni i dalej będzie mieszkać z nimi. Rzeczywistość okazała się inna – cała jego rodzina wprowadziła się do Anny, a z synową rozpoczęła się wojna domowa. Synowa wiecznie była z czegoś niezadowolona – źle ugotowane, brud zostawiony w łazience, i wiele innych zarzutów. Syn początkowo stawał po stronie matki, ale później przestał reagować, sam zaczął na nią krzyczeć. Potem Anna zauważyła, iż zaczęli z żoną coś przed nią szeptać, a jak wchodziła do pokoju, natychmiast milkli. Aż pewnego ranka syn zaczął mówić, iż mama powinna odpocząć, podreperować zdrowie. Anna patrząc mu w oczy gorzko zapytała: – Oddajesz mnie do domu starców, synku? Zarumienił się, speszył i odparł z poczuciem winy: – Mamo, co ty! To tylko sanatorium. Odpoczniesz miesiąc i wrócisz do domu. Zawiózł ją, gwałtownie podpisał papiery i pośpieszył się z powrotem, obiecując, iż niedługo wróci. Raz tylko się pojawił: przyniósł dwa jabłka i dwa pomarańcze, zapytał, jak się czuje, choćby nie wysłuchał odpowiedzi i już zniknął. I tak Anna mieszkała tu już od dwóch lat. Po miesiącu, kiedy syn przez cały czas po nią nie przyjeżdżał, zadzwoniła na dawny numer do domu. Odebrały obce osoby: syn sprzedał mieszkanie i nikt nie wiedział, gdzie teraz mieszka. Anna przez kilka nocy płakała – wiedziała jednak, iż do domu już nie wróci, po co więc płakać więcej. Najbardziej bolało ją to, iż przed laty skrzywdziła córkę dla szczęścia syna. Anna urodziła się na wsi, tam wyszła za mąż za szkolnego kolegę Piotra. Mieli duży dom i gospodarstwo. Żyli skromnie, ale nie biedowali. Jednak pewnego razu przyjechał do sąsiadów kolega Piotra z miasta i zaczął zachęcać Piotra, by również przenieśli się do miasta – tam lepsza pensja i mieszkanie od razu dostają. Piotr się zapalił, przekonał Annę, sprzedali wszystko i pojechali do miasta. Mieszkanie dostali od razu, kupili meble i starego malucha. To właśnie tym maluchem Piotr miał wypadek. Zmarł drugiego dnia w szpitalu. Po pogrzebie Anna została sama z dwójką dzieci. Żeby ich wyżywić i ubrać wieczorami myła klatki schodowe. Marzyła, iż kiedy dzieci podrosną, pomogą jej. Syn jednak wplątał się w kłopoty, Anna musiała zadłużyć się, by nie poszedł do więzienia, a potem dwa lata spłacała długi. Później córka Daria wyszła za mąż, urodziła dziecko. Początkowo było wszystko dobrze, ale potem syn zaczął chorować i musiała zrezygnować z pracy, by opiekować się nim w szpitalach. Lekarze długo nie mogli postawić diagnozy. W końcu okazało się, iż to rzadka choroba, którą leczono tylko w jednej klinice, do której była długa kolejka. Gdy córka jeździła po lekarzach, mąż ją zostawił, zostawiając mieszkanie. W szpitalu Daria poznała wdowca z córką o podobnej chorobie. Spodobali się sobie i zaczęli razem żyć. Po pięciu latach wdowiec ciężko zachorował i potrzebował pieniędzy na operację. Anna miała odłożone pieniądze – chciała je dać synowi na wkład na mieszkanie. Gdy córka poprosiła o pomoc, żal jej było wydawać na obcego mężczyznę, uznała, iż synowi pieniądze bardziej się przydadzą. Odmówiła. Córka mocno się na nią obraziła, mówiąc na odchodne, żeby nie liczyła na jej pomoc, jeżeli kiedyś będzie potrzebować wsparcia. Od tej pory, już dwadzieścia lat nie mają kontaktu. Daria wyleczyła męża, zabrali dzieci i wyjechali nad morze. Anna żałowała swojej decyzji, ale czasu nie da się cofnąć. Anna powoli wstała z ławki i ruszyła do domu opieki. Nagle usłyszała: – Mamo! Serce zabiło mocniej, odwróciła się powoli. Stała córka, Daria. Ugięły się pod nią nogi, ale córka zdążyła ją złapać. – W końcu cię znalazłam… Brat nie chciał mi podać adresu. Pogroziłam mu sądem za nielegalną sprzedaż mieszkania, wtedy od razu zmiękł… Weszły razem do środka i usiadły w holu. – Przepraszam, mamo, iż tak długo się nie odzywałam. Najpierw się obrażałam, później było mi wstyd, ciągle odkładałam. Tydzień temu mi się przyśniłaś – chodziłaś po lesie i płakałaś. Obudziłam się z ciężkim sercem, opowiedziałam wszystko mężowi, a on kazał mi jechać i się z tobą pogodzić. Przyjechałam pod twój dawny adres – obcy ludzie. Długo szukałam brata, aż znalazłam. I jestem tu. Pakuj się, jedziesz ze mną. Wiesz, jaki mamy dom? Duży, nad samym morzem. Mąż mi powiedział: jeżeli twojej mamie źle – zabierz ją do nas. Anna wdzięcznie przytuliła córkę i rozpłakała się. Tym razem były to łzy szczęścia. Czcij ojca swego i matkę swoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.

Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i...

naszkraj.online 4 dni temu Jadwiga Nowak siedziała na ławce w parkowym ogródku przy domu opieki i ocierała łzy z policzków. Dziś kończyła siedemdziesiąt lat, a ani syn, ani córka nie pojawili się, nie zadzwonili choćby z życzeniami. Tylko współlokatorka z pokoju, Teresa Zieliń...
Anna Nowak siedziała zapłakana na ławce w szpitalnym parku. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie zadzwonili z życzeniami. Prawda, współlokatorka z sali, pani Eugenia, pamiętała i wręczyła drobny upominek, a sanitariuszka Maja poczęstowała ją jabłkiem z okazji urodzin. Dom opieki był całkiem porządny, ale personel raczej obojętny. Wszyscy wiedzieli, iż do tego miejsca trafiali seniorzy niepotrzebni już rodzinom, stający się dla dzieci ciężarem. Również Annę Nowak przywiózł tu syn, niby „na odpoczynek i leczenie”, a w rzeczywistości po prostu przeszkadzała synowej. W końcu mieszkanie było jej własnością, potem syn uprosił ją, by przepisała je na niego. Obiecał, iż wszystko zostanie po staremu, ale od razu przyprowadzili się całą rodziną i zaczęła się wojna z synową. Wiecznie była niezadowolona – źle ugotowane, zabrudzona łazienka, zawsze coś nie tak. Syn na początku ją bronił, potem jednak przestał i zaczął krzyczeć. gwałtownie zauważyła, iż małżeństwo coś przed nią ukrywa, a jak tylko weszła do pokoju, natychmiast milkli. Aż któregoś ranka syn zaczął ją namawiać, iż powinna odpocząć i się podleczyć. Spojrzała mu prosto w oczy i zapytała gorzko: „Do domu starców mnie oddajesz, synku?”. Zarumienił się, speszył i bąknął zawstydzony: „Mamo, to tylko sanatorium. Poleżysz miesiąc, zaraz wrócisz do domu.” Przywiózł ją, gwałtownie podpisał dokumenty i pośpiesznie wyjechał, obiecując prędką wizytę. Pojawił się tylko raz – przyniósł dwa jabłka i dwie pomarańcze, zapytał co słychać i wybiegł, nie wysłuchawszy odpowiedzi do końca. I tak mijały już dwa lata, odkąd tu mieszkała. Po miesiącu samotności spróbowała zadzwonić do domu. Odebrali obcy ludzie – okazało się, iż syn sprzedał mieszkanie i ślad po nim zaginął. Płakała kilka nocy, choć wiedziała, iż i tak nie wróci już do domu i szkodą by było rozpaczać dłużej. Najbardziej bolało, iż kiedyś skrzywdziła córkę dla szczęścia syna. Anna urodziła się na śląskiej wsi, tam wyszła za mąż za szkolnego kolegę – Piotra. Był duży dom i gospodarstwo, żyli skromnie, ale godnie. Pewnego dnia przyjechał do sąsiadów znajomy z Katowic i opowiadał Piotrowi, jak dobrze jest w mieście – lepsze zarobki, od razu mieszkanie służbowe. Piotr się zapalił, namówił Annę i sprzedali wszystko, przeprowadzając się do Katowic. Faktycznie, od razu dostali mieszkanie, meble, choćby starego Fiata 126p. Ale na Mazurku jej mąż zginął w wypadku. Po pogrzebie Anna została sama z dwójką dzieci. Żeby je wyżywić, wieczorami myła klatki schodowe. Myślała, iż dzieci kiedyś jej pomogą, ale nie wyszło. Syn wpakował się w kłopoty, musiała pożyczać pieniądze, by nie trafił do więzienia, potem spłacała długi przez dwa lata. Córka, Basia, wyszła za mąż, urodziła syna, ale po roku chłopiec zaczął często chorować. Musiała rzucić pracę i biegać z nim po lekarzach, ci długo nie mogli znaleźć przyczyny. W końcu okazało się, iż leczyć go można jedynie w jednym ośrodku, ale na przyjęcie trzeba było długo czekać. W tym szpitalu poznała wdowca z córką o podobnej chorobie, z którym ułożyła sobie życie. Po pięciu latach on sam ciężko zachorował, potrzebował operacji. Anna miała pieniądze odłożone – chciała je przekazać synowi na wkład do mieszkania, ale gdy poprosiła ją córka, było jej żal dawać „obcemu”, przecież synowi bardziej się należały. Odmówiła. Córka mocno się obraziła i na do widzenia powiedziała, iż Anna przestaje być dla niej matką i niech się nie zgłasza po pomoc, gdy będzie potrzebować. I tak już dwadzieścia lat nie utrzymują kontaktu. Basia w końcu wyleczyła męża, wyjechali z dziećmi nad morze. Gdyby tylko można było cofnąć czas, Anna zrobiłaby inaczej – ale przeszłości nie zmieni. Anna powoli wstała z ławki i ruszyła do budynku. Nagle usłyszała: – Mamo! Serce zaczęło jej walić. Powoli się odwróciła. To była córka, Basia. Ugięły się pod nią nogi, ale wyratowała ją córka, podtrzymując jej ramię. – Wreszcie cię znalazłam!… Brat nie chciał mi podać adresu, ale zagroziłam mu sprawą w sądzie za nielegalną sprzedaż mieszkania, to od razu spokorniał… Razem weszły do środka, usiadły w holu na kanapie. – Przepraszam cię, mamo, iż nie odezwałam się przez tyle lat. Najpierw się obrażałam, potem było mi głupio i odwlekałam to w nieskończoność. Ale tydzień temu mi się przyśniłaś – chodziłaś, płakałaś gdzieś w lesie. Wstałam rano z ciężkim sercem. Opowiedziałam wszystko mężowi, a on powiedział: jedź, pogódź się z matką. Przyjechałam, ale w dawnym mieszkaniu już inni ludzie. Szukałam długo adresu brata i w końcu znalazłam. – Pakuj się, zabieram cię ze sobą. Wiesz, jaki mamy dom? Wielki, nad samym morzem. I mąż mi powiedział: „Jeśli mamie będzie źle, zabierz ją do nas.” Anna przytuliła się do córki i rozpłakała – ale tym razem to były łzy szczęścia. Czcij ojca swego i matkę swoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da ci.

Anna Nowak siedziała zapłakana na ławce w szpitaln...

naszkraj.online 4 dni temu Anna Kowalska siedziała na ławce w ogródku przy domu opieki i ocierała łzy ukradkiem w chusteczkę. Dziś jej stuknęło siedemdziesiąt lat, a ani syn, ani córka nie zadzwonili, nie przyjechali, nie pamiętali. Jedynie sąsiadka z pokoju, Janina Malinowska...
Oddaliśmy babcię do domu opieki – Daj spokój, Alisko, choćby o tym nie wspominaj! – Krystyna Stanisławowna z rozmachem odepchnęła od siebie talerz owsianki. – Chcesz mnie oddać do jakiegoś domu starców? Żeby mnie tam faszerowali tabletkami, poduszką przykrywali, żebym nie wrzeszczała? Nie doczekasz się! Alicja wzięła głęboki oddech, starając się nie patrzeć na drżące ręce babci. – Babciu, jaki dom starców? To prywatny ośrodek. Tam jest las, pielęgniarki przez całą dobę. Będziesz miała towarzystwo, duży telewizor. A tu całe dnie siedzisz sama, tata w pracy. – Znamy to wasze „towarzystwo” – zaskrzypiała staruszka, poprawiając się na poduszkach. – Obrabują mnie do cna, mieszkanie zabiorą, a mnie do rowu. Pawłowi powiedz: matka stąd żywa nie wyjdzie. Niech sam się mną zajmuje. Jest synem czy kim? Ja go wychowałam, nie spałam po nocach, kiedy zachorował na odrę. Teraz jego kolej. – Tata tyra na dwóch etatach, żeby były na twoje leki! Ma pięćdziesiąt trzy lata, ciśnienie mu skacze, trzy lata do kina nie poszedł, nie mówiąc już o urlopie! – Nic nie szkodzi – ucięła Krystyna Stanisławowna, zaciskając usta. – Młody jeszcze, poradzi sobie. A ty się nie wtrącaj – jajko kurę nie uczy. Idź, wytrzyj kaszę. Zrobiliście bałagan! Alicja wyszła do przedpokoju i głośno wypuściła powietrze. Jak tu z nią rozmawiać?! Ojciec wrócił do domu o siódmej wieczorem. Nie zdjął od razu butów, usiadł na stołku w przedpokoju i przez parę minut patrzył w jeden punkt. – Tato, wszystko w porządku? – Alicja podeszła do niego, przejmując ciężką torbę z zakupami. – Dobrze, Alu. W magazynie zawaleni robotą, zaraz roczna sprawozdawczość… A babcia? – Jak zawsze. Znowu awantura o ośrodek. Mówi, iż chcemy się jej pozbyć. Tato, tak się nie da. Przejrzałam rachunki – na jedzenie dla nas zostaje trzy tysiące złotych. Ja jeszcze muszę za akademik zapłacić, podręczniki kupić… – Damy radę – Pawel ciężko się podniósł i ściągnął buty. – Wziąłem dodatkową pracę. Noce na ochronie, co drugi dzień. – Zwariowałeś? Kiedy Ty będziesz spał? Przecież padniesz! Paweł nic nie odpowiedział, przeszedł do kuchni, nalał wody do garnka i postawił na gazie. – Jadła coś? – Połowę wylała na łóżko. Zmieniłam pościel. – Dobra. Idź się ucz, masz sesję zaraz. Ja ją nakarmię i umyję. Alicja patrzyła, jak ojciec, lekko utykając, idzie do mamy. Było jej go strasznie żal. Widziała, jak z kiedyś silnego, wesołego mężczyzny zmienia się w cień samego siebie. Zniknęły żarty, sens życia. *** Po tygodniu sytuacja się pogorszyła – tata wszedł do domu później niż zwykle, chwiał się. – Tato? Źle Ci? – Wszystko dobrze, Ali. Zawroty głowy, duszno w metrze. – Usiądź. Zmierzę Ci ciśnienie. Na ciśnieniomierzu: 180 na 110. Alicja milcząco podała mu tabletkę. – Jutro nigdzie nie idziesz, wzywam lekarza. – Nie mogę – skrzywił się ojciec. – Jutro kontrola. jeżeli mnie nie będzie, zabiorą mi premię. A przyszło podwyższone opłata za mieszkanie po mamie. – Sprzedaj ją, tato! – szepnęła Alicja, by nie usłyszała babcia. – Sprzedaj jej kawalerkę pod Warszawą. To dla nas ogromne pieniądze – zamkniemy długi, zatrudnimy porządną opiekunkę. Ojciec westchnął: – Matka nie daje zgody… – Tato, ona tam pięć lat nie była! Po co jej to mieszkanie, jak leży? Odpowiedzi nie zdążył, z pokoju dobiegało głośne stukanie. Krystyna Stanisławowna waliła kubkiem o szafkę, domagając się uwagi. – Paweł! Paweł, chodź! Z kim tam szepczesz? Znowu mnie obgadujecie? – doniósł się jej skrzypiący głos. Paweł westchnął, połknął podaną przez córkę tabletkę i poszedł do matki. *** Sześć lat wcześniej ojciec miał kobietę. Helena, dobra, spokojna, przychodziła, przynosiła ciasta, planowali wspólnie wyjazdy do agroturystyki pod Warszawą. Wszystko się skończyło, gdy babcia poważnie zachorowała. Helena próbowała pomagać, ale staruszka urządziła jej taki koszmar, iż kobieta nie wytrzymała. – Przyszła na gotowe! Synka mojego okradać chce! – wrzeszczała na cały dom, udawała zawały, gdy tylko Paweł szykował się na randkę. – Wyganiajcie ją precz! Wynocha! W końcu Helena odeszła, tata choćby nie próbował jej zatrzymać. Telefon zadzwonił wieczorem, gdy Alicja uczyła się do egzaminu. Ojca jeszcze nie było. – Halo? – Czy to pan Paweł? – zapytał męski głos. – Nie, córka. O co chodzi? – Pani tato dziś na zebraniu stracił przytomność. Wezwaliśmy pogotowie, jest w miejskim szpitalu. Podam adres… Alicja nerwowo zanotowała adres na marginesie notatek. Ledwie odłożyła słuchawkę, babcia już krzyczała. – Aliska! Kto dzwonił? Gdzie Pawel? Niech mi herbatę zrobi, pić chcę! Alicja weszła do pokoju. Babcia półsiedziała, oparta na poduszkach, kręciła niezadowolona nosem. – Tata w szpitalu – rzuciła sucho. – Jak to w szpitalu? – Krystyna Stanisławowna na chwilę zamarła, po czym dodała – No widzisz! Pokłócił się ze mną, to mu Bóg odpłacił. Nikt mnie nie szanuje! Kto mnie teraz nakarmi? Nastaw czajnik. Alicja wyszła bez słowa. *** Trzy dni krążyła między szpitalem a domem. Ojcu zdiagnozowano przełom nadciśnieniowy i skrajne wyczerpanie nerwowe. Lekarze zabronili mu choćby wstawać. – Ale jak mama? – zapytał pierwsze, gdy przyszła na salę. – Dobrze, tato. Sąsiadka pomaga. Myśl o sobie – musisz leżeć minimum dwa tygodnie. – Jak dwa tygodnie… Zwolnią mnie… Pieniądze… – Śpij – poprawiła mu kołdrę. – Ja wszystkim się zajmę, obiecuję. Czwartego dnia, gdy wróciła do domu, babcia powitała ją gradem wyrzutów: – Gdzie się szlajasz? W brudzie leżę, Paweł się obija w szpitalu, a ja tu gniję! Alicja zacisnęła pięści i bardzo spokojnie powiedziała: – Słuchaj uważnie, babciu. Tata jest w ciężkim stanie, grozi mu wylew, jeżeli się jeszcze raz tak zdenerwuje. – Nie gadaj bzdur! – prychnęła staruszka. – Jest twardy. Po ojcu. – Nie – Alicja usiadła na brzegu stołka. – Nie będę cię przekręcać ani karmić. Krystyna Stanisławowna zrobiła wielkie oczy. – Co to za nowości? Zwariowałaś? – Nie. Nie mamy pieniędzy. Wcale. Tata nie pracuje, premii nie dostanie. Twoja emerytura nie starcza choćby na pampersy i leki na ciśnienie. – Kłamiesz! Paweł ma gdzieś zapas! – Nie ma żadnego zapasu. Wszystko poszło na twoje badania w zeszłym miesiącu. Masz wybór: albo podpisujemy jutro papiery na sprzedanie twojej kawalerki pod Warszawą, albo dzwonię po opiekę społeczną i zabierają cię do państwowego domu opieki. Za darmo. – Nie odważysz się! – wrzasnęła Krystyna Stanisławowna. – Jestem jego matką! Tu jestem panią! – Panią czego? Niszczysz własnego syna, nie zależy ci, czy wyjdzie ze szpitala. Dla ciebie ważne tylko wygodne łóżko. Dzwoniłam dziś do tego domu opieki, o którym rozmawialiśmy. Zwolniło się miejsce, pieniądze z mieszkania pójdą na opłatę. Opieka tam świetna. – Nie pojadę! – babcia zakaszlała. – To głoduj. Nie mam pieniędzy na twoje jedzenie. Jutro idę do dodatkowej pracy, wrócę późno. Masz butelkę wody na komodzie. Przemyśl. Alicja wyszła i zamknęła drzwi. Trzęsła się cała. Nigdy nie była okrutna, ale teraz wiedziała: jeżeli nie zakończy tego, straci ojca. A babcia… przeżyje ich wszystkich, jeżeli na to pozwolą. Noc minęła w ciszy. Alicja słyszała, jak babcia ją woła, płacze, złorzeczy. Weszła dopiero rano. – Daj pić… – zacharczała staruszka. Alicja podała jej kubek do ust. – I co? Podpisujemy? Notariusz będzie o dwunastej. – Łajdaki… – wyszeptała babcia już bez poprzedniej złości. – Wszystko chcecie mi zabrać… No dobrze. Pisz te papiery. Tylko Pawłowi powiedz… niech przyjeżdża. – Przyjedzie. Jak już będzie mógł chodzić. Ja też będę wpadać. Obiecuję. *** Paweł siedział na ławce w parku przy ośrodku. Wyglądał dobrze – trochę przytył, miał rumieńce. Obok na wózku siedziała jego mama – czysta, w nowej ciepłej chuście, skupiona na jabłku. – Paweł? No, Paweł – zawołała go. – Tak, mamo? – A z Heleną się dogadałeś? Pogodziliście się? Paweł spojrzał zaskoczony. – Rozmawiałem. Obiecała wpaść w sobotę. – No i dobrze – babcia odwróciła się do klombu. – Niech przyjeżdża. Mamy tu Lenę, pielęgniarkę – okropna, cały czas mi dogaduje. Twoja Helena niech zobaczy, jak mnie traktują. Patrz tylko, Pawle, jej nie krzywdź! Niedobrze, jak facet kobietę do łez doprowadza. Twój tata… Paweł uśmiechnął się i ścisnął matce rękę. Aleją biegła już Alicja – z daleka krzyczała: – Tato! Babciu! Dostałam stypendium! Podnieśli mi etat w pracy! Paweł wstał, rozłożył ramiona. Krystyna Stanisławowna śledziła ich zmrużonymi oczami. Wciąż uważała, iż niesprawiedliwie ją „wyrzucono” z domu, ale na głos już nie narzekała. Gdy podeszła opiekunka i zaproponowała masaż, staruszka tylko poważnie kiwnęła głową. – Chodź, kochana. Tylko ostrożnie, ja delikatna jestem. Wtedy ten wasz masażysta mi nogę ścisnął… Powiedz mu, niech delikatniejszy będzie. Jak niedźwiedź, naprawdę… Opiekunka odjechała z wózkiem, Alicja objęła ojca i długo patrzyli na wysokie sosny. Pierwszy raz od dawna wszyscy byli naprawdę szczęśliwi. *** Krystyna Stanisławowna zdążyła poznać prawnuka – Alicja skończyła studia, wyszła za rozsądnego chłopaka, urodził się syn. Paweł ożenił się z Heleną, drugą synową babcia zaakceptowała, ich relacje się ociepliły – Helena wybaczyła jej dawne przykrości. Staruszka odeszła cicho, we śnie, nie chowając urazy ani do wnuczki, ani do syna.

Oddaliśmy babcię do domu opieki – Daj spokój, Alis...

newskey24.com 5 dni temu Wysłana do domu opieki Przestań, Lidziu, choćby o tym nie myśl! Stanisława Sawicka z impetem odsunęła od siebie talerz z owsianką. Chcesz mnie oddać do domu starców? Żeby tam mnie kłuli czym popadnie i poduszką przyduszali, jak będę za...
Miałam wielkie nadzieje, iż mama przejdzie na emeryturę, wyprowadzi się na wieś, a nam z mężem zostawi swoje trzypokojowe mieszkanie!

Miałam wielkie nadzieje, iż mama przejdzie na emer...

newskey24.com 5 dni temu Miałem wielkie nadzieje, iż moja mama przejdzie na emeryturę, przeprowadzi się na wieś i zostawi mi oraz mojej żonie jej trzypokojowe mieszkanie! Chciałbym opowiedzieć o mojej sąsiadce, Lucynie. w tej chwili ma 68 lat. Przez lata mieszkała sama w swo...
Puls, ciśnienie, tętno: co oznaczają te liczby i jak je kontrolować?

Puls, ciśnienie, tętno: co oznaczają te liczby i j...

glosseniora.pl 5 dni temu Na ekranie ciśnieniomierza często pojawiają się liczby związane z pulsem, ciśnieniem i tętnem. Regularna kontrola tych liczb pozwala lepiej rozumieć swoje ciało i szybciej reagować na niepokojące sygnały. Do tego nie trzeba medycznej wiedzy, wystarcz...
Przyjechała moja przyjaciółka z dzieciństwa, która nigdy nie zdecydowała się na dzieci – wybrała życie dla siebie, podróże i niezależność zamiast wychowywania wnuków czy liczenia na pomoc rodziny na starość

Przyjechała moja przyjaciółka z dzieciństwa, która...

naszkraj.online 5 dni temu Przyjechała do mnie dawno niewidziana koleżanka z dzieciństwa. Nigdy nie zdecydowała się na dzieci od zawsze twierdziła, iż chce żyć po swojemu. Dziś po latach znów się spotkałyśmy. Obie mamy już sześćdziesiąt lat. Gdy tylko skończyłyśmy naukę na Uni...
Enklawy długowieczności w Polsce i na świecie

Enklawy długowieczności w Polsce i na świecie

glosseniora.pl 6 dni temu Każdy chce żyć długo, niewielu wie, co to adekwatnie znaczy. Przez lata wmawiano nam, iż długowieczność kupuje się na siłowni, w aptece albo w modnej diecie. Tym, co naprawdę robi różnicę, nie są kolejne próby oszukania śmierci, ale sposób,...
Oddaliśmy babcię do domu opieki — Daj spokój, Aliska, choćby nie próbuj! — pani Klaudia stanowczo odepchnęła od siebie talerz z owsianką. — Do domu starców mnie chcesz oddać? Tam będą mnie kłuć czym popadnie i poduszką zakrywać, żeby nie krzyczała? Nie doczekasz się! Alicja wzięła głęboki oddech, starając się nie patrzeć na drżące dłonie babci. — Babciu, to przecież nie żaden dom starców – to prywatny ośrodek pod Warszawą. Tam jest las, pielęgniarki są całą dobę. Będziesz mieć towarzystwo, duży telewizor. A tutaj siedzisz sama całymi dniami, gdy tata w pracy. — Znamy my takie “towarzystwo” — warknęła staruszka, poprawiając się na poduszkach. — Okradną do cna, mieszkanie zabiorą, a mnie w rów. Pawłowi powiedz jasno: żywa z tego mieszkania nie wyjdę. Niech sam się mną zajmie. Syn czy nie syn? Wychowałam go, nie spałam po nocach, jak miał odrę. Teraz jego kolej. — Tata haruje na dwóch etatach, żeby ci leki kupić! Ma pięćdziesiąt trzy lata, skacze mu ciśnienie, od trzech lat nie był w kinie, choćby nie marzy o urlopie! — Nic mu nie będzie — ucięła pani Klaudia, mocno zaciskając usta. — Młody jeszcze, wytrzyma. A ty się nie wtrącaj, kura nie uczy jajka. Idź, sprzątnij tę kaszę. Brud narobiliście! Alicja wyszła do przedpokoju i ciężko westchnęła. No jak z nią rozmawiać?! Ojciec wrócił wieczorem… [Pozostała treść dialogów i narracji została przystosowana do polskiej rzeczywistości.] Na końcu trójka bohaterów – Alicja, jej tata Paweł i babcia Klaudia – odnajdują szczęście i spokój: Paweł dochodzi do zdrowia, odnawia kontakty z ukochaną Eleną, Alicja zdobywa grant i awansuje, a babcia, choć wciąż zgryźliwa, znajduje swoje miejsce i choćby nawiązuje dobre relacje z rodziną. Klaudia zdążyła jeszcze ucieszyć się z prawnuka, pogodziła się z Eleną i odeszła spokojnie we śnie – bez żalu do dzieci i wnuczki. Oddaliśmy babcię do domu seniora: historia rodziny, trudnych decyzji i nowego początku

Oddaliśmy babcię do domu opieki — Daj spokój, Alis...

newsempire24.com 6 dni temu Wysłali do domu opieki Tylko spróbuj, Jagódko, choćby nie śmiej tak mówić! Stanisława Władysławowna z impetem odsunęła od siebie talerz z owsianką. Chcesz mnie oddać do jakiegoś przytułku? Żeby mnie tam naszpikowali czym popadnie i jeszcze poduszką p...
🪑💺🪑💺🪑🪑🪑🪑Gimnastyka na krześle w piątki

🪑💺🪑💺🪑🪑🪑🪑Gimnastyka na krześle w piątki

u3wzawiercie.pl 6 dni temu https://www.u3wzawiercie.pl/wp-content/uploads/2026/02/Projekt-bez-nazwy-5.mp4
Miałam wielkie nadzieje, iż mama przejdzie na emeryturę, wyprowadzi się na wieś i zostawi mi oraz mojemu mężowi swoje trzypokojowe mieszkanie w Warszawie!

Miałam wielkie nadzieje, iż mama przejdzie na emer...

newsempire24.com 6 dni temu Miałem wielkie nadzieje, iż mama w końcu przejdzie na emeryturę, wyprowadzi się na wieś i zostawi mi oraz mojej żonie swoje trzypokojowe mieszkanie w Warszawie! Chciałbym dziś opowiedzieć o mojej sąsiadce Lucynie. Ma teraz 68 lat. Zawsze mieszkała sa...
Głos Seniora w Kancelarii Prezydenta RP

Głos Seniora w Kancelarii Prezydenta RP

glosseniora.pl 6 dni temu Przedstawiciele Stowarzyszenia MANKO – Głos Seniora spotkali się w Kancelarii Prezydenta RP z Ministrem Mateuszem Koteckim, aby omówić aktualną sytuację seniorów w Polsce oraz najważniejsze wyzwania systemowe dotyczące osób starszych. Spotkanie było ...
Lekarze nie wyzyskujcie seniorów

Lekarze nie wyzyskujcie seniorów

glosseniora.pl 6 dni temu Seniorzy coraz częściej padają ofiarą nieuczciwych praktyk w ochronie zdrowia. Drogie wizyty prywatne, wątpliwe terapie i kosztowne „cudowne” metody leczenia szczególnie dotykają osoby starsze, które z braku realnej alternatywy desperacko szukają pom...

Popularne

Pędząc na akcję uderzył w budynek, wyskoczył w bieliźnie i klapkach. Pełne poświęcenie druha z podpłockiego OSP! [FILM]

Pędząc na akcję uderzył w budynek, wyskoczył w bieliźnie i k...

5 dni temu 632
Z życia wzięte. "Przyjechałam odpocząć, a skończyłam na kolanach ze ścierką": Jak mój syn i synowa mogą żyć w takim chlewie

Z życia wzięte. "Przyjechałam odpocząć, a skończyłam na kola...

4 dni temu 415
Z życia wzięte. "Wydałam fortunę na ubranka dla siostrzenicy": Gdy zobaczyłam, co siostra z nimi zrobiła, serce mi pękło

Z życia wzięte. "Wydałam fortunę na ubranka dla siostrzenicy...

3 dni temu 405
Bezwzględny zakaz od stycznia. Są kontrole, zaglądają do toreb. Lokatorka wyrzuciła do kosza? Całe osiedle zapłaci setki złotych

Bezwzględny zakaz od stycznia. Są kontrole, zaglądają do tor...

4 dni temu 324
Z życia wzięte. "Moja stara matka przechytrzyła nas wszystkich": Za wszelką cenę nie chciała oddać majątku i miała w tym ukryty cel

Z życia wzięte. "Moja stara matka przechytrzyła nas wszystki...

5 dni temu 225
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Kobieta 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.