Jesień życia

Byliśmy pewni, iż mama przejdzie na emeryturę, zamieszka na wsi i przekaże nam swoje przestronne trzypokojowe mieszkanie w Warszawie!

Byliśmy pewni, iż mama przejdzie na emeryturę, zam...

polregion.pl 3 godzin temu Mieliśmy ogromną nadzieję, iż moja mama przejdzie na emeryturę, przeprowadzi się na wieś i zostawi nam z mężem swoje trzypokojowe mieszkanie w Krakowie! Chcę wam opowiedzieć o mojej sąsiadce, Danucie. Ma teraz 68 lat. Mieszkała sama w przestronnym mi...
Wielkie nadzieje na emeryturę mamy: trzypokojowe mieszkanie w Warszawie dla nas, a ona na wieś!

Wielkie nadzieje na emeryturę mamy: trzypokojowe m...

polregion.pl 5 godzin temu Mieliśmy wielką nadzieję, iż moja mama przejdzie na emeryturę, wyprowadzi się na wieś i zostawi nam z mężem swoje trzypokojowe mieszkanie w Warszawie! Chciałbym opowiedzieć wam o mojej sąsiadce, Lucynie. Ma już 68 lat i mieszkała sama w przestronnym....
Muzyka, emocje i wyjątkowa oferta dla Seniorów

Muzyka, emocje i wyjątkowa oferta dla Seniorów

glosseniora.pl 6 godzin temu Już w lutym zapraszamy na niezwykły wieczór z muzyką klasyczną w wyjątkowym wydaniu. Koncert Mateusz Dubiel & Morphing – Classic Impressions to połączenie mistrzowskich interpretacji z nowoczesnym spojrzeniem na klasykę. Podczas wydarzenia usłysz...
Mięso z królika wraca do łask

Mięso z królika wraca do łask

glosseniora.pl 6 godzin temu Mięso masowe, antybiotyki w hodowli, wysoka zawartość tłuszczu i produktów przetworzonych – coraz częściej zadajemy sobie pytanie: jakie mięso dziś naprawdę warto jeść? Czy istnieje zdrowsza alternatywa dla wieprzowiny i wołowiny? Jakie mięso sprawdz...
– Kiedy będziemy sprzedawać mieszkanie, zamieszkaj na razie w domu spokojnej starości – zaproponowała córka Ludmiła wyszła za mąż bardzo późno. Trzeba przyznać, iż długo jej się nie wiodło i czterdziestoletnia kobieta już nie wierzyła, iż spotka, według własnych standardów, godnego mężczyznę. Czterdziestopięcioletni Edward okazał się prawdziwym “księciem”. Był już kilka razy żonaty i miał troje dzieci, którym zgodnie z “zaleceniem” sądu przekazał swoje mieszkanie. Dlatego Ludmile, po kilku tygodniach tułaczki po wynajmowanych mieszkaniach, nie pozostało nic innego jak zabrać męża do sześćdziesięcioletniej matki, Marii Andrzejewnej. Edzio już od progu skrzywił się i zaczął kręcić nosem, wyraźnie okazując niezadowolenie z zapachu w mieszkaniu. – Czuć tu jakąś starzyzną – mruknął z dezaprobatą. – Przydałoby się wywietrzyć. Maria Andrzejewna doskonale słyszała słowa zięcia, ale udała, iż nie zwraca na nie uwagi. – Gdzie będziemy mieszkać? – westchnął ciężko Edzio, któremu wyraźnie nowe lokum nie odpowiadało. Ludmiła od razu zaczęła się krzątać, chcąc dogodzić mężowi, i wzięła mamę na bok. – Mamo, my z Edziem zajmiemy twój pokój – wyszeptała córka – a ty na razie zamieszkasz w tym małym. Tego samego dnia Maria Andrzejewna została bezceremonialnie przeniesiona do innego pomieszczenia, które ledwie nadawało się do mieszkania. Co więcej, kobieta sama musiała przenieść swoje rzeczy, bo zięć odmówił pomocy. Od tego dnia zaczął się dla niej ciężki czas. Edzio był niezadowolony ze wszystkiego: jedzenia, porządków, koloru tapet. Najbardziej jednak przeszkadzał mu zapach. Twierdził, iż w mieszkaniu czuć starzyznę, na którą rzekomo nabawił się alergii. Edzio teatralnie kaszlał za każdym razem, gdy Ludmiła pojawiała się w drzwiach mieszkania. – Tak się żyć nie da! Trzeba coś z tym zrobić! – rzucił wściekły mąż do Ludmiły. – Nie mamy pieniędzy na wynajem… – rozłożyła ręce zrezygnowana kobieta. – Wyślij gdzieś matkę – fuknął mężczyzna z obrzydzeniem. – Oddychać się nie da. – Gdzie mam ją wysłać? – Nie wiem, wymyśl coś! Choć i tak tej mieszkania już nic nie pomoże. Trzeba je sprzedać i kupić nowe – mruknął Edzio. – Właśnie! Tak zróbmy! Pogadaj z matką. – Co jej powiem? – nerwowo zapytała Ludmiła. – Wymyśl! Po jej śmierci i tak mieszkanie będzie twoje. Po prostu przyspieszymy ten proces – powiedział niewzruszony Edzio. – Głupio mi tak… – Nie rozumiem, kto jest dla ciebie ważniejszy: ona czy ja? Wziąłem cię w wieku czterdziestu lat… Komu byś była potrzebna, stara panna. – Edzio wiedział, na jakie czułe struny naciskać. – Odejdziesz, znów zostaniesz sama i już nikt cię nie zechce. Ludmiła spod oka spojrzała na męża i poszła do matki, która teraz gnieździła się w klitce. – Mamusiu, pewnie nie podoba ci się tu mieszkać? – zaczęła niepewnie córka. – Zwalniliście mój pokój? – zapytała z nadzieją kobieta. – Nie, mam inną propozycję. Przecież i tak zapiszesz mi mieszkanie? – zapytała z nadziejami Ludmiła. – Oczywiście. – To nie będziemy czekać. Chcę sprzedać to mieszkanie i kupić inne, w porządnym bloku. – Może je wyremontować? – Nie, lepiej sprzedać za większe pieniądze. – A ja dokąd, córko? – usta Marii Andrzejewnej zadrżały. – A ty na razie zamieszkasz w domu spokojnej starości – Ludmiła z euforią oznajmiła matce szokującą wiadomość – to tylko tymczasowe. Potem na pewno po ciebie wrócimy. – Naprawdę? – zapytała z nadzieją kobieta. – Oczywiście. Zrobimy wszystko, wyremontujemy nowe mieszkanie i zabierzemy cię – Ludmiła chwyciła matkę za rękę. Marię Andrzejewną nie pozostało nic innego, jak uwierzyć i przepisać mieszkanie na córkę. Gdy dokumenty były gotowe, Edzio z euforią zakręcił ręce i powiedział: – Pakuj rzeczy babci! Jedziemy do domu spokojnej starości. – Już? – zdziwiła się Ludmiła, dręczona wyrzutami sumienia. – A na co czekać? choćby z tą emeryturą nie jest mi potrzebna. Z niej tylko kłopoty. Swoje życie już przeżyła, niech pozwoli nam pożyć – Edzio rzucił z powagą. – Przecież jeszcze nie sprzedaliśmy mieszkania? – Rób, co mówię, inaczej zostaniesz sama – rzucił z powagą mężczyzna. Dwa dni później rzeczy Marii Andrzejewnej, razem z nią samą, trafiły do samochodu zmierzającego do domu spokojnej starości. W drodze cicho ocierała łzy. Przeczucie podpowiadało jej tragedię. Edzio nie pojechał z nimi. Oznajmił, iż będzie wietrzyć mieszkanie ze “starego zapachu”. Marii Andrzejewnej gwałtownie dopełniono formalności w domu opieki, a Ludmiła pożegnała się pośpiesznie i zawstydzona odeszła. – Córko, na pewno po mnie wrócisz? – zapytała z nadzieją kobieta na pożegnanie. – Pewnie, mamo – Ludmiła odwróciła wzrok. Dobrze wiedziała, iż Edzio nie pozwoli Marii Andrzejewnej zamieszkać w nowym mieszkaniu. Zupełnie przejmując się majątkiem, para gwałtownie sprzedała mieszkanie i kupiła nowe. Edzio zdecydował się zapisać je na siebie, uznając, iż Ludmiły nie można ufać. Po kilku miesiącach kobieta spróbowała porozmawiać z mężem o matce. Spotkała się z agresywną reakcją. – jeżeli jeszcze raz o niej wspomnisz, wylatujesz! – pogroził Edward, którego drażniły tematy związane z Marią Andrzejewną. Ludmiła zamilkła, wiedząc, iż nie żartuje. Już nie wspominała więcej o matce. Kilka razy zamierzała odwiedzić ją w domu spokojnej starości, ale wyobrażenie jej łez powstrzymywało ją przed każdą próbą. Maria Andrzejewna przez pięć długich lat codziennie czekała na powrót Ludmiły. Nigdy się nie doczekała. Odeszła z tego świata, nie wytrzymując rozłąki. Ludmiła dowiedziała się o tym dopiero po roku, gdy Edzio wyrzucił ją z mieszkania i przypomniała sobie o matce. Wyrzuty sumienia tak bardzo zaczęły ją dręczyć, iż wstąpiła do klasztoru, by odpokutować swój grzech.

– Kiedy będziemy sprzedawać mieszkanie, zamieszkaj...

naszkraj.online 7 godzin temu Na razie, póki sprzedajemy mieszkanie, zamieszkaj u nas w domu opieki rzuciła córka. Ludmiła wyszła za mąż bardzo późno. Przyznam szczerze, iż długo nie miała szczęścia w miłości i czterdziestoletnia kobieta już nie wierzyła, iż pozna kogoś, kogo by....
Ojciec w domu opieki – Gorzka decyzja Elżbiety: Dramat rodzinny, toksyczna przeszłość i cena sumienia

Ojciec w domu opieki – Gorzka decyzja Elżbiety: Dr...

naszkraj.online 7 godzin temu Co znowu wymyśliłaś? Jaki dom opieki? Nie ma mowy! Nigdzie z mojego domu się nie ruszam! ojciec Elżbiety Zielińskiej rzucił w córkę kubkiem, mierząc prosto w głowę. Kobieta zdołała się uchylić; nauczyła się już takich uników. Tak dłużej być...
Nie bądźmy samotni w dzień babci

Nie bądźmy samotni w dzień babci

glosseniora.pl 8 godzin temu Każdego ranka w wielu polskich mieszkaniach zapada cisza, której nikt nie przerywa. Telefon milczy, drzwi pozostają zamknięte, a dzień zaczyna się i kończy w pojedynkę. Właśnie tak wygląda codzienność tysięcy starszych kobiet w Polsce. Z Badań Potrze...
Na co zwrócić uwagę przy zakupie walizki online?

Na co zwrócić uwagę przy zakupie walizki online?

glosseniora.pl 8 godzin temu Zakup walizki przez internet to dziś standard – wygodny, szybki i dający dostęp do znacznie szerszej oferty niż w sklepach stacjonarnych. Jednocześnie to decyzja, która wymaga odrobiny uwagi. Brak możliwości dotknięcia produktu sprawia, iż łatwo skup...
Pięć lat bez wizyt dzieci, ale ogłoszenie o zmianie w testamencie przywróciło ich do domu

Pięć lat bez wizyt dzieci, ale ogłoszenie o zmiani...

twojacena.pl 9 godzin temu Pięć lat bez odwiedzin dzieci, a jednak zmiana testamentu przywiodła ich z powrotem. Mam dwóch synów, trzech wnuków, dwie synowe a żyję jak sierota. Przez lata wierzyłam, iż wychowałam mężczyzn, którzy kiedyś będą moim oparciem. Ale życie pokazało mi...
Świadczenia dla migrantów w Norwegii. Urzędnicy pokazują konkretne liczby

Świadczenia dla migrantów w Norwegii. Urzędnicy po...

mojanorwegia.pl 11 godzin temu Ponad połowa nowo przybyłych uchodźców w Norwegii korzysta z pomocy społecznej. Dane pokazują skalę wsparcia w pierwszych latach pobytu. Szczegółowy raport przedstawiło Centralne Biuro Statystyczne przy współpracy z Ministerstwem Pracy i Integracji S...
JESTEM – Kampania Amnesty International na rzecz praw osób starszych

JESTEM – Kampania Amnesty International na rzecz p...

glosseniora.pl 13 godzin temu Osoby starsze w Polsce stanowią dziś blisko jedną czwartą społeczeństwa, a mimo to wciąż zbyt często pozostają niewidzialne – w debacie publicznej, w przestrzeni społecznej i w systemowych rozwiązaniach. Kampania „Jestem”, zainicjowana przez ...
Przyjechała dawna przyjaciółka z dzieciństwa – bezdzietna, świadomie wybrała życie dla siebie. Rozmawiamy po latach: Ona podróżuje, zmieniała mężów, nigdy nie chciała dzieci. Opowiada, dlaczego nie żałuje swojej decyzji i dlaczego nie wierzy, iż dzieci dają wsparcie na starość

Przyjechała dawna przyjaciółka z dzieciństwa – bez...

naszkraj.online 13 godzin temu 8 czerwca Dziś miałem okazję spotkać swoją dawną koleżankę z dzieciństwa, Wandę Kowalską. Oboje mamy już po sześćdziesiątce. Po skończeniu studiów na Uniwersytecie Warszawskim Wanda bardzo gwałtownie spakowała swoje rzeczy i wyjechała z rodzinnego Ra...
Spotkanie seniorów w Stadnikach – tradycja, wspólnota i euforia pokoleń

Spotkanie seniorów w Stadnikach – tradycja, wspóln...

glosseniora.pl 14 godzin temu Gmina i Miasto Dobczyce – Gmina Przyjazna Seniorom – Ogólnopolska Karta Seniora W sobotnie popołudnie w Stadnikach odbyło się coroczne spotkanie seniorów, które jak co roku zgromadziło wielu mieszkańców i stało się pięknym świadectwem lokalnej wspóln...
Jak wybrać sprzęt stomijny? Poradnik

Jak wybrać sprzęt stomijny? Poradnik

glosseniora.pl 1 dzień temu Sprzęt stomijny to nieodłączny element codziennego funkcjonowania pacjenta ze stomią. Worki stomijne, płytki stomijne, a także akcesoria pielęgnacyjne, powinny być dobrane nie tylko do rodzaju stomii, ale także do stylu życia, aktywności i indywidual...
Wyrzucałam mężowi, iż żyje w moim mieszkaniu, aż pewnego weekendu spakował się i odszedł – prawdziwa historia Wiktorii i Piotra z polskiej wsi

Wyrzucałam mężowi, iż żyje w moim mieszkaniu, aż p...

newskey24.com 1 dzień temu Robiłam wyrzuty mężowi, iż korzysta z mojego mieszkania. Pewnego weekendu spakował walizki i po prostu wyjechał. Jakiś czas temu, podczas rodzinnej wizyty na Mazurach, usłyszeliśmy historię, która poruszyła każdego z nas. Przedstawiono nam ją mieszka...
Gmina Kuślin

Gmina Kuślin

glosseniora.pl 1 dzień temu Gmina Kuślin rozciąga się na powierzchni 106,48 km², z czego 75% tej przestrzeni zajmują użytki rolne, 19% tereny leśne i 6% pozostałe. Położona jest w zachodniej części województwa wielkopolskiego, w powiecie nowotomyskim. Od zachodu sąsiaduje z Gmi...
Seniorzy powinni jeść całą zimę. Wspomaga pamięć, reguluje pracę jelit i chroni organizm w mroźne dni

Seniorzy powinni jeść całą zimę. Wspomaga pamięć, ...

dziennik.pl 1 dzień temu Zima to dla osób starszych wyjątkowo wymagający czas. Mróz, krótkie dni, brak słońca i mniejsza aktywność fizyczna gwałtownie odbijają się na odporności, trawieniu i ogólnym samopoczuciu. Właśnie dlatego odpowiednia dieta w chłodnych miesiącach jest ...
Wielkie nadzieje na emeryturę mamy: jej wyprowadzka na wieś, a dla nas trzypokojowe mieszkanie w spadku!

Wielkie nadzieje na emeryturę mamy: jej wyprowadzk...

twojacena.pl 1 dzień temu Śniliśmy, iż moja mama przejdzie na emeryturę, wyniesie się na wieś, a nam zostawi swoje przestronne, trzypokojowe mieszkanie w bloku! Ale opowiem wam o Lucynie, mojej sąsiadce. Skończyła właśnie 68 lat i od lat mieszkała sama w swoim kawalerku....
III Kongres Zdrowia Seniorów 2026

III Kongres Zdrowia Seniorów 2026

glosseniora.pl 1 dzień temu III Kongres Zdrowia Seniorów, który odbędzie się 22 stycznia 2026 roku w Warszawie, to jedno z najważniejszych ogólnopolskich wydarzeń poświęconych jakości życia osób starszych. Tegoroczna edycja przebiega pod wymownym hasłem: „Troska – Empatia – Akt...
Mieliśmy wielkie plany: mama miała przejść na emeryturę, przeprowadzić się na wieś i zostawić nam z mężem swoje trzypokojowe mieszkanie – a tymczasem spakowała walizki, wynajęła mieszkanie i wyjechała w świat!

Mieliśmy wielkie plany: mama miała przejść na emer...

twojacena.pl 1 dzień temu Mieliśmy wielką nadzieję, iż moja mama przejdzie na emeryturę, wyprowadzi się na działkę i zostawi mnie i mojemu mężowi swoje trzypokojowe mieszkanie w Warszawie! Chciałbym opowiedzieć o mojej sąsiadce, Lucynie. Ma teraz 68 lat i przez wiele lat mies...
Dopóki żyjesz, nigdy nie jest za późno. Opowiadanie o Annie, której syn Venio zabiera do luksusowego domu spokojnej starości pod Warszawą, gdzie poznaje niezwykłą współlokatorkę i odkrywa, iż czasem droga do szczęścia prowadzi przez trudne wybory, a prawdziwa bliskość rodzinę jednoczy na nowo

Dopóki żyjesz, nigdy nie jest za późno. Opowiadani...

naszkraj.online 1 dzień temu Dopóki żyję, nigdy nie jest za późno. Dziennik osobisty No to co, mamo, zgoda? Jutro po ciebie podjadę i wszystko już załatwione. Jestem pewien, iż ci tam się spodoba pośpiesznie zakładałem płaszcz, zamykając za sobą drzwi. Moja mama, Anna...
Uwaga, przyszli emeryci. Wasza emerytura może być znacznie niższa niż myślicie

Uwaga, przyszli emeryci. Wasza emerytura może być ...

zycie.news 1 dzień temu Godna emerytura nie dla wszystkich. Rośnie grupa zagrożonych.
Kiedy moja córka oparła mnie o ścianę w kuchni i oznajmiła: „Idziesz do domu opieki.”

Kiedy moja córka oparła mnie o ścianę w kuchni i o...

naszkraj.online 1 dzień temu Kiedy moja córka Aldona przycisnęła mnie do własnej kuchennej ściany i szepnęła: Idziesz do domu opieki, serce rozpadło się w tysiąc kawałków nie przez samą groźbę, ale przez lodowate odbicie w jej oczach, jakby byłam starym meblem, który zajmuje...
– Skoro sprzedajemy mieszkanie, pomieszkaj na razie w domu opieki – powiedziała córka Ludmiła wyszła za mąż bardzo późno. Szczerze mówiąc, przez wiele lat nie miała szczęścia w miłości i czterdziestoletnia kobieta już prawie przestała wierzyć, iż spotka – według własnych kryteriów – wartościowego człowieka. Czterdziestopięcioletni Edward okazał się prawdziwym „księciem”. Był kilkukrotnie żonaty i miał troje dzieci, którym – zgodnie z „zaleconiem” sądu – oddał swoje mieszkanie. Dlatego po kilku miesiącach tułaczki po wynajętych mieszkaniach Ludmiła musiała przyprowadzić męża do swojej sześćdziesięcioletniej matki, Marii Andrzejewnej. Edek już od progu wyraźnie się skrzywił, demonstrując, jak bardzo przeszkadza mu zapach w mieszkaniu. – Stare trzyma się tutaj, śmierdzi jakimś starzyzną – burknął z dezaprobatą. – Przydałoby się przewietrzyć. Maria Andrzejewna doskonale usłyszała słowa zięcia, ale udała, iż ich nie słyszała. – Gdzie będziemy mieszkać? – westchnął ciężko Edzio, któremu zdecydowanie nie podobało się nowe lokum. Ludmiła natychmiast zaczęła się uwijać, chcąc przypodobać się mężowi; pociągnęła matkę na bok. – Mamo, my z Edziem zajmiemy Twój pokój – wyszeptała córka – a Ty na razie zamieszkaj w tym małym. Jeszcze tego samego dnia Maria Andrzejewna została bezceremonialnie przeniesiona do innego pomieszczenia, które trudno było nazwać nadającym się do życia. Przy czym rzeczy musiała przenieść sama, bo zięć odmówił pomocy. Od tego dnia zaczął się dla niej trudny czas. Edek nie był zadowolony z niczego: jedzenia, sprzątania, koloru tapet. Najbardziej irytował go jednak zapach. Twierdził, iż w mieszkaniu pachnie starością, która ponoć wywołuje u niego alergię. Na widok Ludmiły wracającej do domu Edzio zawsze teatralnie kaszlał. – Tak się nie da żyć! Trzeba coś z tym zrobić! – oświadczył w końcu rozwścieczony mąż. – Nie mamy pieniędzy na wynajem – rozłożyła bezradnie ręce kobieta. – Wyślij matkę gdzieś – warknął, krzywiąc się. – Nie da się tu oddychać. – Ale dokąd? – Nie wiem, wymyśl coś! I tak po jej śmierci mieszkanie przejdzie na ciebie. Po prostu przyspieszymy ten proces – odparł spokojnie Edek. – Głupio mi… – Nie rozumiem, kto jest ci ważniejszy? Ona czy ja? Przygarnąłem cię, starą pannę po czterdziestce – naciskał Edzio, wiedząc, gdzie uderzyć. – Odejdziesz, znowu zostaniesz sama i już nikt cię nie zechce. Ludmiła rzuciła na męża ponure spojrzenie i poszła do matki do komórki, która teraz była jej pokojem. – Mamusiu, pewnie ci tu źle, prawda? – zaczęła ostrożnie córka. – Zwalnialiście mój pokój? – zapytała z nadzieją Maria Andrzejewna. – Nie, mamy inną propozycję. I tak przepiszesz na mnie mieszkanie? – zapytała Ludmiła. – Oczywiście. – To po co zwlekać? Chcę sprzedać to mieszkanie i kupić coś lepszego, w porządnym bloku. – Może ten wyremontować? – Nie, lepiej wziąć większy. – A ja? Gdzie ja pójdę, córko? – drżącym głosem odpowiedziała Maria Andrzejewna. – Póki będziemy sprzedawać mieszkanie, pomieszkasz w domu opieki – Ludmiła z euforią oznajmiła mamie nowinę – to rozwiązanie tymczasowe. Potem cię na pewno zabierzemy z powrotem. – Naprawdę? – kobieta spojrzała z nadzieją na córkę. – Jasne. Wszystko załatwimy i po remoncie znów tu zamieszkasz – Ludmiła chwyciła matkę za dłoń. Maria Andrzejewna nie miała wyboru. Przepisała mieszkanie. Kiedy dokumenty były gotowe, Edek zadowolony już się ożywiał: – Pakuj rzeczy mamy! Jedziemy do domu opieki. – Już? – zdziwiła się Ludmiła, gryząc się w sumieniu. – Na co czekać? choćby jej emerytura jest mi zbędna. Więcej z niej kłopotu niż pożytku. Przeżyła swoje, niech da nam pożyć – powiedział rzeczowo Edek. – Przecież mieszkania jeszcze nie sprzedaliśmy? – Rób, co mówię, żebyś nie została sama – rzucił zimno mąż. Za dwa dni rzeczy Marii Andrzejewnej wraz z właścicielką zostały zapakowane do auta i zawiezione do domu opieki. W drodze kobieta ocierała łzy ukradkiem przed córką. Serce przeczuwało niedobrą przyszłość. Edek nie pojechał z nimi. Został „przewietrzyć mieszkanie ze starczego zapachu”. Marię Andrzejewną gwałtownie zameldowali w domu opieki, a Ludmiła niechętnie się pożegnała. – Córeczko, wrócisz po mnie? – zapytała z nadzieją kobieta na pożegnanie. – Oczywiście, mamo – Ludmiła spuściła wzrok. Dobrze wiedziała, iż Edek nie pozwoli zabrać Marii Andrzejewnej do nowego mieszkania. Para gwałtownie sprzedała mieszkanie i kupiła nowe. Co ciekawe, Edek postanowił przerejestrować je na siebie, twierdząc, iż Ludmiła nie jest godna zaufania. Po kilku miesiącach kobieta próbowała ponownie poruszyć temat matki. Mąż jednak zareagował agresywnie. – Tylko spróbuj jeszcze raz zacząć o niej gadać, a wylecisz! – zagroził Edward, którego denerwowały rozmowy o Marii Andrzejewnej. Ludmiła zamilkła, wiedząc, iż mąż nie żartuje. Nie poruszała już więcej tematu matki. Kilka razy miała ochotę odwiedzić ją w domu opieki, ale za każdym razem, wyobrażając sobie łzy matki, rezygnowała. Maria Andrzejewna przez pięć lat codziennie miała nadzieję, iż Ludmiła wróci po nią. Nie doczekała się. Rozłąka złamała jej serce. Ludmiła dowiedziała się o jej śmierci dopiero po roku, gdy Edek wyrzucił ją z mieszkania. Wtedy dopiero przypomniała sobie o matce. Poczucie winy tak ją przygniotło, iż postanowiła zamieszkać w klasztorze i do końca życia odpokutowywać swój grzech.

– Skoro sprzedajemy mieszkanie, pomieszkaj na razi...

naszkraj.online 1 dzień temu Zanim sprzedamy mieszkanie, zamieszkaj na razie w domu opieki powiedziała córka. Elżbieta wyszła za mąż bardzo późno. Długo nie miała szczęścia w miłości i czterdziestoletnia kobieta już nie wierzyła, iż spotka, według swoich kryteriów, wartościowego...
— Ludka, czy oszalałaś na starość? Twoje wnuki już do szkoły chodzą, jakie wesele?! — takie słowa usłyszałam od siostry, gdy powiedziałam jej, iż wychodzę za mąż.

— Ludka, czy oszalałaś na starość? Twoje wnuki już...

naszkraj.online 1 dzień temu Ludmiło, już po czterdziestce, co ty wymyślasz! Twoje wnuki już chodzą do szkoły, a ty zamierzasz wziąć ślub? taką reakcję usłyszałam od siostry, kiedy wyznałam jej, iż zamierzam się ożenić. Skoro już za tydzień ja i Jarek podpiszemy akt,...
Ojciec w domu opieki – dramatyczna decyzja Elżbiety, która mimo bolesnych wspomnień z dzieciństwa i lat przemocy ze strony ojca, staje przed dylematem moralnym: czy oddać samotnego, agresywnego seniora, zmagającego się z demencją, do placówki opiekuńczej, narażając się na wyrzuty sumienia i społeczne potępienie, czy dalej poświęcać własne zdrowie dla człowieka, który nigdy nie okazał jej ciepła.

Ojciec w domu opieki – dramatyczna decyzja Elżbiet...

naszkraj.online 1 dzień temu Ojca do domu spokojnej starości Cóż ty znowu wymyśliłaś? Jaki dom spokojnej starości? Nie, nie! Ze swojego domu się nie ruszam! Ojciec Elżbiety Stanisławówny rzucił w córkę kubkiem, celując w jej głowę. Kobieta z wprawą wykonała unik taki ruch...
Świadoma pielęgnacja i zabiegi po 60 roku życia. Postaw na naturalny wygląd i zdrową skórę

Świadoma pielęgnacja i zabiegi po 60 roku życia. P...

glosseniora.pl 2 dni temu Współczesne podejście do dojrzałości rezygnuje z walki z czasem na rzecz mądrego wspierania naturalnych procesów zachodzących w organizmie. Po sześćdziesiątym roku życia skóra wymaga szczególnej uwagi, ponieważ jej zdolność do regeneracji i produkcji...
Ból stawów, bezsenność i internet. Jak bezpiecznie korzystać z pomocy lekarza bez wychodzenia z domu?

Ból stawów, bezsenność i internet. Jak bezpiecznie...

glosseniora.pl 2 dni temu Jeszcze kilka lat temu wizyta u lekarza kojarzyła się seniorom z jednym: wczesną pobudką, trudnym dojazdem i wielogodzinnym oczekiwaniem w dusznej poczekalni przychodni. Dziś, dzięki cyfryzacji, wiele spraw zdrowotnych można załatwić z własnego fotel...
Jak działa PLLA i co odróżnia go od klasycznych wypełniaczy?

Jak działa PLLA i co odróżnia go od klasycznych wy...

glosseniora.pl 2 dni temu Kwas polimlekowy (PLLA) to nowoczesny preparat wykorzystywany w medycynie estetycznej, który zdobywa coraz większą popularność dzięki unikalnemu mechanizmowi działania i długotrwałym efektom. W przeciwieństwie do tradycyjnych wypełniaczy, które natyc...
Ubezpieczenie przy wynajmie auta: co naprawdę pokrywa i jak uniknąć niespodzianek

Ubezpieczenie przy wynajmie auta: co naprawdę pokr...

glosseniora.pl 2 dni temu Ubezpieczenie przy wynajmie auta: co naprawdę pokrywa i jak uniknąć niespodzianek Zanim wsiądziesz za kierownicę wynajętego samochodu, zatrzymaj się na chwilę i pomyśl: czy wiesz, za co zapłacisz, gdy coś pójdzie nie tak? jeżeli jeszcze nie wybrałeś ...
Spotkanie z Rada Samorządu Słuchaczy

Spotkanie z Rada Samorządu Słuchaczy

u3wzawiercie.pl 2 dni temu
Dni Babci i Dziadka w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Dni Babci i Dziadka w Muzeum Lotnictwa Polskiego w...

glosseniora.pl 2 dni temu Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie po raz kolejny zaprosiło Babcie, Dziadków i ich wnuki do wspólnego świętowania ich wyjątkowego dnia. Tegoroczne Dni Babci i Dziadka 2026 realizowane są w jeszcze bogatszej formule – łącząc edukację, historię, kre...
– Dopóki sprzedajemy mieszkanie, zamieszkaj w domu opieki – powiedziała córka Ludmiła wyszła za mąż bardzo późno. Co tu dużo mówić, długo nie miała szczęścia i czterdziestoletnia kobieta już nie liczyła na spotkanie, jak na swoje standardy, godnego człowieka. Czterdziestopięcioletni Edward okazał się nie lada księciem. Kilkukrotnie żonaty, miał trójkę dzieci, którym na „polecenie” sądu oddał swoje mieszkanie. Dlatego Ludmiła, po kilku miesiącach tułaczki po wynajętych mieszkaniach, musiała przyprowadzić męża do swojej sześćdziesięcioletniej matki, Marii Andrzejewnej. Edziu od progu skrzywił się i zmarszczył nos, pokazując całym sobą, jak drażni go zapach w mieszkaniu. – Czuć tu jakimś starzyzną – mruknął z dezaprobatą. – Przydałoby się wywietrzyć. Maria Andrzejewna dobrze usłyszała słowa zięcia, ale udała, iż nie zwróciła na nie uwagi. – Gdzie będziemy mieszkać? – westchnął ciężko Edziu, któremu wyraźnie nie podobało się nowe lokum. Ludmiła od razu zaczęła się krzątać, chcąc przypodobać się mężowi i odciągnęła matkę na bok. – Mamusiu, my z Edziem zajmiemy twój pokój – szepnęła córka – a ty na razie zamieszkasz w tym małym. Tego samego dnia Maria Piotrowna została bezceremonialnie przeniesiona do innego pomieszczenia, które trudno było nazwać nadającym się do zamieszkania. Mało tego, rzeczy musiała przenieść sama, bo zięć odmówił pomocy. Od tego dnia dla kobiety zaczęła się ciężka codzienność. Edziu był niezadowolony ze wszystkiego: z jedzenia, sprzątania, koloru tapet. Najbardziej jednak denerwował go zapach. Twierdził, iż w mieszkaniu czuć starością, od której rzekomo dostał alergii. Edziu demonstracyjnie kaszlał, gdy tylko Ludmiła pojawiała się w drzwiach mieszkania. – Tak się nie da żyć! Trzeba coś z tym zrobić! – oznajmił rozgniewany mąż Ludmile. – Nie mamy pieniędzy na wynajem – rozłożyła bezradnie ręce kobieta. – Wyślij gdzieś matkę – mruknął mężczyzna, krzywiąc się. – Tu się nie da oddychać. – Ale gdzie? – Wymyśl coś! Zresztą i tak po jej śmierci mieszkanie będzie twoje. Po prostu przyspieszymy sprawę – powiedział bez skrupułów Edziu. – Trochę niezręcznie… – Nie rozumiem, kto jest dla ciebie ważniejszy? Ona czy ja? To ja cię przygarnąłem, gdy miałaś czterdzieści lat. Komu byś była potrzebna jako stara panna – naciskał Edziu, wiedząc, na jakie czułe punkty naciskać. – Odejdziesz, znowu zostaniesz sama i nikt cię więcej nie przygarnie. Ludmiła rzuciła ukradkowe spojrzenie na męża i poszła do matki do schowka, który teraz służył jej za pokój. – Mamusiu, na pewno nie podoba ci się tu mieszkać? – zaczęła z daleka córka. – Zwolniliście mój pokój? – zapytała z niepokojem kobieta. – Nie, mamy inną propozycję. I tak przepiszesz to mieszkanie na mnie? – zapytała z nadzieją Ludmiła. – Oczywiście. – To po co odkładać. Chciałabym sprzedać to mieszkanie i kupić inne, w lepszym miejscu. – Może lepiej je wyremontować? – Nie, trzeba kupić większe. – A ja gdzie, córciu? – Usta Marii Andrzejewnej zaczęły drżeć. – A ty na razie zamieszkasz w domu opieki – Ludmiła z euforią powiedziała mamie szokującą wiadomość – ale to tylko na chwilę. Potem na pewno cię zabierzemy. – Naprawdę? – kobieta spojrzała na córkę z nadzieją. – Oczywiście. Wszystko załatwimy, zrobimy remont i cię odbierzemy – Ludmiła ujęła matkę za rękę. Marcie Andrzejewnej nie pozostało nic innego jak uwierzyć i przepisać mieszkanie. Gdy dokumenty były gotowe, Edziu zacierając ręce, powiedział: – Pakuj rzeczy babci! Zawozimy ją do domu opieki. – Już? – zmartwiła się Ludmiła, którą gniotło poczucie winy. – Na co czekać? choćby z jej emeryturą nie jest mi potrzebna. Więcej z niej kłopotu niż pożytku. Twoja matka swoje już przeżyła, czas, by dała nam spokój – powiedział Edziu rzeczowo. – Przecież jeszcze nie sprzedaliśmy mieszkania? – Rób, co mówię, albo zostaniesz sama – wypalił mężczyzna z przytupem. Po dwóch dniach rzeczy Marii Andrzejewnej razem z nią załadowano do samochodu i odwieziono do domu opieki. Po drodze kobieta ukradkiem ocierała łzy. Serce przeczuwało nieszczęście. Edziu nie pojechał z nimi. Stwierdził, iż musi wywietrzyć mieszkanie z „obcego” zapachu. Marii Andrzejewnej formalności w domu opieki załatwiono szybko, a Ludka żałośnie się pożegnała i uciekła stamtąd. – Córciu, na pewno po mnie wrócisz? – na pożegnanie spytała z nadzieją kobieta. – Oczywiście, mamo – Ludka odwróciła wzrok. Wiedziała, iż Edziu nigdy nie pozwoli zabrać Marii Andrzejewnej do nowego mieszkania. Po przejęciu mieszkania gwałtownie je sprzedali i kupili nowe. Edziu jednak postanowił przepisać lokum na siebie, mówiąc, iż Ludce nie można ufać. Po kilku miesiącach kobieta postanowiła poruszyć z mężem temat matki. Mężczyzna zareagował agresywnie: – Jeszcze raz o niej wspomnisz, wylatujesz! – zagroził Edward, który nie znosił rozmów o Marii Andrzejewnej. Ludka gwałtownie ucichła, wiedząc, iż nie żartuje. Tematu matki nie poruszała już nigdy więcej. Kilka razy chciała odwiedzić ją w domu opieki, ale za każdym razem, wyobrażając sobie jej łzy, zmieniała zdanie. Maria Andrzejewna przez pięć lat codziennie czekała, iż Ludka po nią wróci. Nie doczekała się jednak córki. Nie wytrzymała rozłąki i odeszła na tamten świat. Ludka dowiedziała się o tym dopiero po roku, gdy Edziu wyrzucił ją z mieszkania i przypomniała sobie o matce. Poczucie winy przytłoczyło ją tak bardzo, iż zamieszkała w klasztorze, by odpokutować swój grzech.

– Dopóki sprzedajemy mieszkanie, zamieszkaj w domu...

naszkraj.online 2 dni temu Dopóki sprzedajemy mieszkanie, zamieszkaj w domu opieki powiedziała córka Halina wyszła za mąż bardzo późno. Szczerze mówiąc, długo jej się nie układało w życiu, i czterdziestoletnia kobieta już nie liczyła, iż spotka, jak na swoje standardy, odpowie...
Ojca do domu opieki – No i czego się wymyśliła? Jaki dom opieki?! O nie, ja z własnego domu się nie ruszę! – ojciec Elżbiety rzucił w córkę kubkiem, celując prosto w głowę. Kobieta zdołała się uchylić ruchem wyćwiczonym przez lata. To tak dalej być nie może. Prędzej czy później wymyśli coś, żeby jej zaszkodzić, a ona znów będzie zaskoczona. A jednak, wypełniając papiery na umieszczenie ojca w domu spokojnej starości, Elżbieta odczuwała tylko wyrzuty sumienia. Choć przecież to, co robiła dla niego teraz, i tak było ponad miarę, jeżeli spojrzeć na to, jak on ją traktował w przeszłości. Gdy ojciec wsiadał do auta, krzyczał, kopał, złorzeczył wszystkim, którzy brali udział w jego przeprowadzce. Liza stała w oknie i patrzyła za odjeżdżającym samochodem. Już raz wcześniej przeżyła podobny moment – wtedy była jeszcze dzieckiem i nie mogła sobie wyobrazić, jaka będzie jej przyszłość. Elżbieta była jedynaczką. Mama nie zdecydowała się na drugie dziecko — mąż był domowym tyranem, który zmieniał jej życie w piekło. Ojciec Elżbiety, Jan Michalski, był już w starszym wieku, kiedy urodziła mu się córka – miał dobrze po czterdziestce. Ożenił się tylko ze względów zawodowych. Małżeństwo dla wielkiej miłości albo dla przekazania nazwiska nigdy go nie interesowało. Kochał wyłącznie siebie, a ślub miał być krokiem do awansu – potrzebował opinii wzorowego rodzinnego mężczyzny. gwałtownie znalazł odpowiednią kandydatkę wśród znajomych – młodziutką studentkę technikum, Marysię, pochodzącą z robotniczej rodziny. Idealny wybór żony „dla ludzi”. Dla rodziny dziewczyny taki ożenek był prestiżem. O jej zdanie nikt nie pytał. Wesele zrobili wystawne, choć rodziców panny młodej nie zaproszono – zbyt nisko stali w hierarchii społecznej. Po ślubie młoda żona zamieszkała w domu męża. Aby Mariolka jak najszybciej stała się prawdziwą żoną urzędnika, przydzielono jej osobę od nauki etykiety, milczenia i „niezauważania”, póki nie będzie jej na to pozwolone. – No i jak minął dzień? – pytał Jan, wracając do domu i siadając w fotelu. – Dobrze. Poznałam zasady zachowania przy stole, zaczęłam uczyć się angielskiego. – Pierwszą zasadą, jaką Mariolka opanowała, było nie dawać mężowi powodów do niezadowolenia. – I co jeszcze? A kto w tym czasie zajmował się domem? – Ja. Z kucharką ułożyłyśmy jadłospis na tydzień, sama robiłam zakupy i sprzątałam. – No, dobrze, nieźle. Tylko pamiętaj, żebyś zawsze była schludna i czysta, nie wyglądaj jak jakaś wiejska dziewczyna. jeżeli będziesz się dobrze zachowywać, wynajmę ci szofera i pokojówkę. Ale jeszcze nie teraz, jeszcze sobie nie zasłużyłaś. Takich spokojnych dni było niewiele. Na ogół mąż wracał do domu późno, zły i zmęczony. Jedyną osobą, na której mógł wyładować frustracje, była żona. Służba mogła rzucić pracę, ale Mariolka nie miała dokąd pójść. Po raz pierwszy Jan uderzył Mariolkę miesiąc po ślubie. Nie za coś konkretnego, ale „dla przestrogi”, żeby wiedziała, kto rządzi. Później bicie stawało się coraz częstsze. Wiedział, jak bić, żeby nie zostawić śladów, żeby trudno było się domyślić. Mariolka kryła siniaki pod ubraniem, uśmiechając się fałszywie do przyjaciół i współpracowników męża. Minął pierwszy rok małżeństwa. Znajomi zaczęli mu wypominać, iż w młodej rodzinie powinno być już dziecko. – Janek, zdrowy z ciebie chłop! Czemu twoja młoda żona jeszcze nie urodziła? Może ona coś nie tak? Powinieneś ją do lekarza zaciągnąć, szkoda czasu. – Jeszcze nie planowaliśmy. Żona kończy technikum – odburknął Jan. – Kończy? Po co kobiecie wykształcenie! Dzieci, dom, mąż – to jej świat. Niech rzuci szkołę i łazi po lekarzach. Przecież dzieci muszą się pojawić w porządnej rodzinie. Daj przykład! Zaczęła się cała seria badań i testów. Jan choćby na czas ograniczył przemoc, żeby lekarze nie dostrzegli śladów. Mijały kolejne miesiące. Lekarze orzekli: Mariolka gotowa jest na dziecko. Problem był w Janie. Lekko zasugerował mu to jeden z lekarzy. – Ja? Co ty, oszalałeś?! Wystarczy, iż zadzwonię dwa razy, a twoja kariera się skończy – warknął Jan. – choćby jeżeli mnie zwolnią, to pański problem się nie rozwiąże – odparł spokojnie lekarz. – No i co mam robić? – burknął Jan. – Najlepiej zacząć od badań. Po kilku tygodniach wynik okazał się niekorzystny. Jan miał marne szanse na potomstwo. Została tylko nadzieja na cud. Nastroje pogorszyły się jeszcze bardziej, Jan odreagowywał frustrację na żonie. Mariolka przestała już płakać i ze strachu tylko zamierała jak posąg. Dla rozrywki Jan znalazł sobie kochankę. Przez pewien czas to wystarczało. Po ponad dwóch latach w końcu udało się – Mariolka zaszła w ciążę. Na świat przyszła Elżbieta – cała tata. Jan nie czuł do córki żadnej czułości. Wychowywała ją matka z pomocą niani. Ojciec tygodniami jej nie widział i nie czuł potrzeby, by to zmieniać. Z wiekiem Elżbieta coraz bardziej go irytowała, coraz trudniej było mu się powstrzymać. Po raz pierwszy uderzył córkę, gdy miała pięć lat. Rozkaprysiła się, czegoś chciała, a Jan miał trudny dzień w pracy. Rzucił nią tak, iż przeleciała pół pokoju i uderzyła w ścianę. Ze strachu choćby nie płakała. Ojciec zaś spokojnie położył się i włączył telewizor. Elżbieta gwałtownie pojęła lekcję: lepiej nie drażnić taty. Ale on już potem tylko czekał na powód, by się na niej wyżyć. Przemoc, wyzwiska, upokarzanie – choćby przy gościach – stały się normą. – Panie Janie, słyszałam, iż pani Elżbieta pięknie gra na skrzypcach! Może zagra dla nas? – Skrzypaczką to ona może i kiedyś będzie, na razie to tylko hałas robi! Liza, słyszysz? Bierz skrzypce i zagraj gościom! Elżbieta, cała czerwona ze wstydu, szła po instrument. Grać przy obcych się bała, ale rozzłościć ojca – jeszcze bardziej. Lęk przed grą publiczną został jej na całe życie, przez co zrezygnowała z kariery skrzypaczki. Już nigdy potem nie wzięła do ręki instrumentu. W tamtym domu nie rozumiała – czy wszyscy mają takie rodziny? Widząc na obrazkach szczęśliwe rodziny, pytała samej siebie, dlaczego jej trafił się ktoś, kto nienawidził świata. Mama też nie stała się dla niej wzorem. Nie potrafiła pokochać córki zrodzonej z przymusu. Gdy Elżbieta miała trzynaście lat, mama zginęła w wypadku samochodowym. Tak przynajmniej mówiono. Co się naprawdę stało, Elżbieta nie wiedziała. Odtąd zamknęła się w sobie jeszcze mocniej. Po ukończeniu szkoły córka poszła na studia wybrane przez ojca. To była jedna z ostatnich decyzji, które za nią podjął. W pracy Jan tonął w kłopotach i odsunął się od córki. Gdy Elżbieta skończyła studia, ojciec stracił już dawne wpływy i prawie cały majątek. Większość pieniędzy poszła na „uciszenie” licznych spraw, które narobił będąc wysoko postawionym urzędnikiem. Na szczęście zamiótł wszystko pod dywan i przeszedł na emeryturę, zamieszkując na działce. Elżbieta do ojca nie jeździła. Nie miała o czym z nim rozmawiać ani ochoty na wysłuchiwanie obelg. Kiedy starszy już Jan został sam, przestał mieć na kim się wyżywać. To pogorszyło jego kondycję psychiczną. Sąsiedzi zaczęli dzwonić do Elżbiety, iż ojciec zachowuje się dziwnie. Musiała zebrać w sobie siły i zdecydować – zabrać ojca do siebie. Dzięki temu, iż mógł znowu nękać córkę, Jan poczuł się lepiej. Codziennie robił jej awantury, krzyczał, obrażał. Potrafił rozrzucić wszystkie rzeczy lub naczynia. Kobieta postanowiła ograniczyć jego swobodę do jednego pokoju, zamykanego na klucz. Gdy choćby to nie pomogło, a oznaki demencji się nasiliły, Elżbieta musiała podjąć jeszcze trudniejszą decyzję – oddać ojca do domu opieki. Swojej rodziny nigdy nie założyła. Zraniona psychicznie, zamknięta w sobie, bała się ludzi. W pracy nie zawierała znajomości, trzymała się na uboczu. Jednak decyzja o umieszczeniu ojca w domu opieki przyniosła jej ogromny wstyd i poczucie winy. Zostawić ojca u siebie groziło jej własnemu bezpieczeństwu, badania wykazały początki otępienia. On sam nie był świadomy swoich czynów, ale wrogość do córki pozostała choćby wtedy, gdy przestał ją rozpoznawać. Kobieta przeszła wszystkie domy opieki w mieście, szukając dla ojca najlepszego miejsca. Wybrała najporządniejszy, ale za to bardzo drogi. Większość pensji oddawała na opłaty, musiała dorabiać dodatkowo. Po wyjeździe ojca przez kilka dni była jak nieprzytomna. Przypominała sobie, jak raz z mamą próbowały odejść. To był jedyny raz. Jan przywiózł je z powrotem, a potem matka zginęła. Mimo wszystko, odwiedzając ojca, Elżbieta zawsze płakała z żalu i winy – to były uczucia, których rodzice ją nauczyli. Oprócz ciągłych wyrzutów sumienia, zaczęła mieć też poważne problemy zdrowotne.

Ojca do domu opieki – No i czego się wymyśliła? Ja...

naszkraj.online 2 dni temu – Co ty znowu wymyśliłaś? Jaki dom opieki? O nie, nigdzie z tego domu nie jadę! Ojciec Małgorzaty Zielińskiej rzucił w córkę kubkiem, celując prosto w głowę. Kobieta zdążyła się uchylić, jak miała to już wyćwiczone przez lata. To...
Z życia wzięte. "Wybrałam młodszego mężczyznę, kiedy mój mąż gasł": Teraz ludzie plują, jakbym nie miała prawa żyć

Z życia wzięte. "Wybrałam młodszego mężczyznę, kie...

zycie.news 2 dni temu Pierwszy raz zobaczyłam w ich oczach pogardę, kiedy wracałam z zakupów.
​Nawet 3,5 tys. zł na ferie z dzieckiem. Sprawdź, czy przysługują ci te pieniądze

​Nawet 3,5 tys. zł na ferie z dzieckiem. Sprawdź, ...

top.pl 2 dni temu Ferie zimowe z dzieckiem nie muszą oznaczać drenażu domowego budżetu. W 2026 roku rodzice zatrudnieni na umowę o pracę, a także emeryci i renciści, mogą otrzymać choćby 3500 zł dofinansowania do zimowego wypoczynku. Wystarczy wiedzieć, gdzie i jak zł...
II Konferencja Naukowa „Jakość życia osób starszych” – od Aktywni+ do Troski+

II Konferencja Naukowa „Jakość życia osób starszyc...

glosseniora.pl 2 dni temu 20 stycznia 2026 roku w Akademii WSB w Dąbrowie Górniczej odbędzie się II Konferencja Naukowa z cyklu „Jakość życia osób starszych”, zatytułowana: „Od Aktywni+ do Troski+ – Najstarsi w starzejących się społeczeństwach: między paradygmatem aktywności ...
Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i płakała. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie złożyli życzeń. Za to współlokatorka z sali, pani Eugenia, pamiętała o jej urodzinach i wręczyła drobny prezent, a salowa Marysia poczęstowała jabłkiem z okazji święta. Dom opieki był porządny, ale personel raczej obojętny. Wszyscy wiedzieli, iż tu przywożono starszych rodziców, których dzieciom byli ciężarem. Również Annę do domu spokojnej starości przywiózł syn, „na leczenie i odpoczynek”, choć tak naprawdę przeszkadzała synowej. Przecież mieszkanie należało do niej, dopiero potem syn namówił ją na akt darowizny. Obiecywał, iż wszystko będzie po staremu, ale od razu przeprowadzili się do niej z całą rodziną i zaczęła się wojna z synową. Była wiecznie niezadowolona, a syn początkowo stawał po stronie matki, ale gwałtownie przeszedł do obozu żony. Anna dostrzegała coraz więcej szeptów i tajemnic, aż pewnego ranka usłyszała od syna, iż powinna odpocząć i się podleczyć. „Do domu spokojnej starości mnie oddajesz, synku?”, zapytała z goryczą. Zmieszał się, zapewniając, iż to tylko sanatorium. Zawiózł ją, podpisał dokumenty i pośpiesznie wrócił, obiecując rychły powrót. Pojawił się raz, zostawił dwa jabłka i dwa pomarańcze, nie wysłuchał do końca i poszedł. Tak minęły dwa lata. Zadzwoniła do dawnego mieszkania – odebrali obcy ludzie, bo syn sprzedał mieszkanie. Zrozpaczona przepłakała kilka nocy, ale wiedziała już, iż do domu nie wróci. Najbardziej bolało ją to, iż kiedyś sama skrzywdziła córkę dla syna. Anna pochodziła ze wsi, tam wyszła za mąż, mieli dom i gospodarstwo. Po śmierci męża sama wychowywała dzieci, ciężko pracując jako sprzątaczka. Syn popadł w kłopoty, spłacała jego długi, a córka Daria wyszła za mąż i urodziła dziecko. Potem jej syn zachorował – lekarze długo nie stawiali diagnozy, aż wreszcie odkryto niezwykle rzadką chorobę, którą leczono tylko w jednym warszawskim instytucie. Mąż Darii odszedł, ona została sama, na salach szpitalnych spotkała wdowca z córką w podobnej sytuacji. Połączyli rodziny, ale kilka lat później pojawiły się poważne kłopoty zdrowotne – Anna chciała pomóc synowi, odmówiła wsparcia córce. Daria się obraziła i zniknęła z jej życia na 20 lat. Z mężem i dziećmi wyjechała nad morze i od tej pory milczała. Gdyby Anna mogła cofnąć czas, postąpiłaby inaczej, ale na to już za późno. Anna podniosła się z ławki, gdy nagle usłyszała: „Mamo!” Odwróciła się powoli – to była ona, Daria. Nogi jej się ugięły, ale córka zdążyła ją podtrzymać. „Wreszcie cię znalazłam… Brat nie chciał podać adresu, ale postraszyłam go sądem, wtedy zmiękł. Wyjeżdżasz ze mną, mamy piękny dom nad morzem. Mąż kazał mi przywieźć cię do nas, jeżeli tylko będziesz potrzebować pomocy.” Anna przytuliła córkę, tym razem płacząc ze szczęścia. Pamiętaj – czcij swojego ojca i matkę, abyś długo żył na ziemi, którą Pan Bóg ci daje.

Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i...

newsempire24.com 2 dni temu Dzisiaj moje siedemdziesiąte urodziny. Siedzę na ławce w szpitalnym ogródku i łzy same płyną mi po policzkach. Syn ani córka nie przyjechali, nie zadzwonili, nie wysłali choćby kartki. Przypomina mi się, iż jedynie Maria, sąsiadka z sali, pamiętała i...
Chór ,,Jurajskie echo ” gdzie był 17.01 2026r? w Filharmonii Częstochowskiej X Przegląd Chórów Uniwersytetów Trzeciego Wieku Województwa Śląskiego i ościennych „Kolędujmy Małemu”w wykonaniu chórów UTW

Chór ,,Jurajskie echo ” gdzie był 17.01 2026r? w F...

u3wzawiercie.pl 3 dni temu https://www.u3wzawiercie.pl/wp-content/uploads/2026/01/WhatsApp-Video-2026-01-18-at-14.31.53.mp4
ZUTW gdzie jest ? na misji -Sylwester na BIS w Teatrze Rozrywki w Chorzowie 17.01 .2026 r .

ZUTW gdzie jest ? na misji -Sylwester na BIS w Tea...

u3wzawiercie.pl 3 dni temu
Nie każdy Polak musi płacić za śmieci. Oto kogo dotyczą zwolnienia z opłat

Nie każdy Polak musi płacić za śmieci. Oto kogo do...

zycie.news 3 dni temu Koszty wywozu odpadów komunalnych od kilku lat systematycznie rosną i dla wielu gospodarstw domowych stają się realnym obciążeniem.
Bezdomni i bez nadziei: desperackie poszukiwanie schronienia.

Bezdomni i bez nadziei: desperackie poszukiwanie s...

polregion.pl 3 dni temu Bez dachu nad głową i bez nadziei: desperackie poszukiwanie schronienia. Nina nie miała dokąd pójść. Dosłownie, nie miała… Mogę przenocować kilka dni na dworcu. A potem? Nagle przyszło jej do głowy zbawienne rozwiązanie: Domek letniskowy! Jak mogłam ...
Aktywność fizyczna zwiększa dzienne zużycie energii

Aktywność fizyczna zwiększa dzienne zużycie energi...

news.senior.pl 3 dni temu Bycie aktywnym fizycznie zwiększa całkowitą ilość energii, jaką dana osoba zużywa każdego dnia. Badania wykazały, iż wzrost ten zachodzi bez ograniczania przez organizm wydatków energetycznych w innych obszarach.
Wiaty garażowe z Polski jako wsparcie dla seniorów w Niemczech.

Wiaty garażowe z Polski jako wsparcie dla seniorów...

glosseniora.pl 4 dni temu Bezpieczeństwo i wygoda to dwa najważniejsze aspekty, na które niemieccy seniorzy zwracają szczególną uwagę podczas planowania modernizacji swojej posesji. Wraz z upływem lat, codzienne obowiązki, takie jak odśnieżanie podjazdu czy skrobanie szyb w m...
Starsza pani wyznała, iż swojego syna widziała ostatni raz ponad sześć lat temu – Od kiedy Pani syn z Panią nie rozmawia? – zapytałam sąsiadkę… I wtedy serce mi pękło. – To już sześć lat odkąd widziałam go po raz ostatni. Gdy wyprowadził się z żoną, na początku jeszcze czasem dzwonił, ale potem całkowicie zerwał ze mną kontakt. Raz upiekłam tort na jego urodziny, poszłam do niego w odwiedziny i… W tym momencie spuściła wzrok i się rozpłakała. – I co wtedy? – Drzwi otworzyła moja synowa i powiedziała, iż nie jestem mile widziana w ich domu. Mój syn nic nie odpowiedział, tylko spojrzał na mnie jakby to była moja wina i odwrócił wzrok. To był ostatni raz, kiedy go widziałam. – Już nigdy więcej nie zadzwonił? – Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszałam. – Zadzwoniłam raz, gdy zdecydowałam się sprzedać trzypokojowe mieszkanie i kupić coś mniejszego. Oczywiście dałam mu trochę pieniędzy. Przyszedł, podpisał dokumenty, wziął pieniądze i nigdy więcej się nie odezwał. – Czy jest Pani bardzo samotna, czy już przywykła do życia w pojedynkę? – zapytałam starszą panią. – Dobrze mi! Kiedy byłam młoda, zostałam sama z synem, bo mąż odszedł do innej. Sama wychowałam syna. Wyrósł w miłości i trosce. Potem oznajmił, iż chce wynająć swoje mieszkanie. Najpierw się cieszyłam, myśląc, iż dorósł i myśli o swojej przyszłości. Ale chodziło o coś innego, o dziewczynę. To ona uparła się, żeby mieć własne mieszkanie, żeby nikt im nie przeszkadzał. Potem zaszła w ciążę. – Mówi Pani o tym tak spokojnie? Nie jest Pani przykro, iż syn zostawił Panią w takim wieku? – zdziwiłam się. – Przyzwyczaiłam się. Dobrze mi w nowym mieszkaniu. Mam pieniądze, wystarcza mi na wszystko. Codziennie rano wstawiam wodę na herbatę i wychodzę na balkon popatrzeć na budzące się miasto. Kiedyś marzyłam, by móc się wyspać – harowałam na dwóch etatach. Marzyłam, iż na starość otoczą mnie bliscy, ale widocznie taki mój los – samotność. – Może chociaż zwierzątko? We dwoje raźniej. – Wiesz kochanie, choćby koty czasami opuszczają swoich właścicieli, a psa nie mogę przygarnąć, bo nie wiem, czy doczekam jutra. Nie mogę brać odpowiedzialności za kogoś, kogo nie potrafię chronić. Już raz popełniłam niewybaczalny błąd, wystarczy… Kobieta walczyła, by utrzymać głos, ale ostatecznie rozszlochała się… Dzieci, nigdy nie zostawiajcie swoich rodziców! Jesteście ich częścią – gdy ich zabraknie, was też zabraknie!

Starsza pani wyznała, iż swojego syna widziała ost...

newskey24.com 4 dni temu Jak długo pani syn się do pani nie odzywa? zapytałam sąsiadkę, i w tej chwili serce mi pękło. Ostatni raz widziałam go ponad sześć lat temu. Po przeprowadzce z żoną do Warszawy, na początku czasem jeszcze dzwonił, ale potem...
Seniora wyznała, iż swojego syna widziała ostatni raz ponad sześć lat temu — Od kiedy pana syn z panią nie rozmawia? — zapytałam sąsiadkę… I w tym momencie pękło mi serce. — To już sześć lat, odkąd widziałam go po raz ostatni. Po ślubie przeniósł się z żoną do innego miasta. Na początku czasem jeszcze dzwonił, a potem zerwał kontakt. Raz kupiłam mu tort na urodziny i postanowiłam go odwiedzić… — w tej chwili spuściła wzrok i zapłakała. — I co było dalej? — Otworzyła mi drzwi synowa i powiedziała, iż nie jestem mile widziana w ich domu. Syn nic na to nie powiedział, tylko spojrzał na mnie tak, jakbym była winna, i odwrócił wzrok. To był ostatni raz, kiedy go widziałam. — Nigdy już do pani nie zadzwonił? — nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. — Zadzwoniłam do niego raz, gdy postanowiłam sprzedać trzypokojowe mieszkanie i kupić mniejsze. Oczywiście dałam mu część pieniędzy. Przyjechał, podpisał dokumenty, wziął pieniądze i już nigdy się nie odezwał. — Czy czuje się pani bardzo samotna, czy przyzwyczaiła się już pani do życia w pojedynkę? — zapytałam starszą panią. — Daję sobie radę! Gdy byłam młoda, zostałam sama z synem, bo mąż odszedł do innej kobiety. Sama go wychowałam, otaczałam miłością i troską. Potem powiedział mi, iż chce wynająć własne mieszkanie. Cieszyłam się, bo myślałam, iż dorósł i zaczyna dbać o siebie. Ale chodziło o jego dziewczynę. To ona nalegała, żeby mieli swoje mieszkanie, żeby nikt im nie przeszkadzał. Potem zaszła w ciążę. — Mówi mi to pani tak spokojnie? Nie jest pani zła, iż syn zostawił panią na stare lata? — byłam zaskoczona. — Już się przyzwyczaiłam. Lubię swoje nowe mieszkanie. Mam wystarczająco pieniędzy na wszystko, czego potrzebuję. Każdego ranka wstawiam wodę na herbatę i wychodzę na balkon, żeby patrzeć na budzące się miasto. Gdy byłam młoda, marzyłam tylko, żeby móc się wyspać, bo pracowałam na dwie zmiany. Marzyłam, żeby na starość mieć bliskich ludzi wokół siebie, ale chyba było mi pisane żyć samotnie. — Może zwierzątko? We dwójkę weselej. — Wiesz, kochanie, choćby koty czasem odchodzą od swoich właścicieli, a psa nie mogę przekazać pod opiekę, bo nie wiem, czy jutro rano się obudzę. Nie chcę brać na siebie odpowiedzialności za kogoś, kogo nie będę mogła ochronić. Wystarczająco już głupstw w życiu popełniłam… Starsza pani starała się trzymać fason, ale w końcu nie wytrzymała i rozpłakała się… Dzieci, nigdy nie opuszczajcie swoich rodziców! Jesteście ich częścią, a kiedy odejdą, odejdziecie i wy!

Seniora wyznała, iż swojego syna widziała ostatni ...

twojacena.pl 4 dni temu Od kiedy pani syn już z panią nie rozmawia? zapytałem swoją sąsiadkę… W tym momencie rozpadło mi się serce. To już sześć lat minęło, odkąd widziałam go ostatni raz. Jak tylko przeprowadził się z żoną, przez jakiś czas jeszcze...
Emerytura to już luksus. Polacy skazani na pracę do późnej starości

Emerytura to już luksus. Polacy skazani na pracę d...

spidersweb.pl 4 dni temu Emerytura to już luksus. Polacy skazani na pracę do późnej starości
Ludzie adoptują dzieci z domów dziecka, a ja postanowiłam zabrać babcię z domu opieki – wszyscy sąsiedzi i znajomi pukali się w czoło, ale wiem, iż postąpiłam słusznie. Moje córki były zachwycone, bo znów miały babcię, a teraz nie wyobrażamy sobie bez niej życia – codziennie budzi nas zapach świeżych naleśników!

Ludzie adoptują dzieci z domów dziecka, a ja posta...

newskey24.com 4 dni temu W Polsce wiele osób decyduje się na adopcję dzieci z domów dziecka, ale ja postanowiłam zrobić coś innego zabrałam moją babcię z domu opieki do naszego domu. Żaden z moich znajomych czy sąsiadów nie zaakceptował tego, co zrobiłam. Wszyscy...
Mój brat stanowczo sprzeciwia się umieszczeniu mamy w domu opieki, ale jednocześnie odmawia przyjęcia jej do siebie – tłumaczy, iż w mieszkaniu żony nie ma miejsca!

Mój brat stanowczo sprzeciwia się umieszczeniu mam...

polregion.pl 4 dni temu Mój brat ani myśli, żeby oddać mamę do domu spokojnej starości, a też przecież jej do siebie nie weźmie twierdzi, iż w jego warszawskiej kawalerce choćby na kota nie ma miejsca, a gdzie tu matka! Od trzech miesięcy toczę...
Milena nigdy nie spotkała dziadka. Chcą, żeby go utrzymywała

Milena nigdy nie spotkała dziadka. Chcą, żeby go u...

newsweek.pl 4 dni temu — I chociaż biologicznie rzeczywiście jest dla mnie rodziną, to choćby nie mam pojęcia, jak on wygląda — mówi Milena. Kiedy po raz pierwszy dostała pismo wzywające ją do zapłaty za pobyt dziadka w domu pomocy społecznej, dowiedziała się,...

Popularne

Te listki wkładam do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepięknie, odstraszają mole i roztaczają w domu aurę spokoju

Te listki wkładam do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepię...

1 tydzień temu 551
Wkładam to do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepięknie, odstraszają mole i roztaczają w domu aurę spokoju

Wkładam to do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepięknie, o...

5 dni temu 479
Odmieni twój image. Bob cherubina zapowiada się na największy trend 2026 roku

Odmieni twój image. Bob cherubina zapowiada się na największ...

5 dni temu 429
Nowe zasady wjazdu do Wielkiej Brytanii. Start 26 lutego

Nowe zasady wjazdu do Wielkiej Brytanii. Start 26 lutego

1 tydzień temu 413
Daria Ładocha wspomina dramatyczną rozmowę z Tomaszem Jakubiakiem: "Ciągle nie mogę uwierzyć, że go nie ma"

Daria Ładocha wspomina dramatyczną rozmowę z Tomaszem Jakubi...

3 dni temu 238
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Kobieta 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.