Jesień życia

Ruszyła rejestracja na XI Kongres Wyzwań Zdrowotnych 2026

Ruszyła rejestracja na XI Kongres Wyzwań Zdrowotny...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Ruszyła rejestracja na XI Kongres Wyzwań Zdrowotnych (Health Challenges Congress 2026), organizowany przez Grupę PTWP – jedno z najważniejszych wydarzeń poświęconych przyszłości systemu ochrony zdrowia w Polsce. Tegoroczna edycja odbędzie się w dniac...
Gmina Iława Przyjazna Seniorom

Gmina Iława Przyjazna Seniorom

glosseniora.pl 1 tydzień temu 27 stycznia w Gminie Iława odbyła się uroczysta inauguracja Programu Gmina Przyjazna Seniorom – Ogólnopolska Karta Seniora. Wydarzenie stanowiło istotny krok w kierunku wzmacniania polityki senioralnej oraz wspierania aktywności i bezpieczeństwa osób...
Jeszcze jeden wspólny rok… Ostatnio Arkadiusz Janowicz sam nie wychodził na dwór. Nie odkąd pewnego razu poszedł do przychodni, zapomniał, gdzie mieszka i jak się nazywa. Ruszył wtedy w zupełnie inną stronę, błąkał się długo po osiedlu, aż jego wzrok zatrzymał się na bardzo znanym budynku. Później okazało się, iż to była fabryka zegarków, w której Arkadiusz przepracował prawie pięćdziesiąt lat. Patrzył na ten budynek, wiedział, iż go zna, ale nie mógł sobie przypomnieć dlaczego i kim jest, aż ktoś klepnął go po ramieniu, podchodząc niezauważenie z tyłu, – Janowicz! Panie Arkadiuszu, co pan przyszedł, zatęsknił? A my tu ostatnio pana wspominaliśmy, jaki był z pana mistrz i mentor. Arkadiusz Janowicz, nie poznaje pan mnie? To ja, Jurek Akulowski, to pan ze mnie człowieka zrobił! Coś nagle zaskoczyło w głowie Arkadiusza i przestała być pusta, wszystko sobie przypomniał, dzięki Bogu… Jurek ucieszył się, uściskał swojego starego mistrza, – Poznał pan? To przez to, iż zgoliłem wąsy, jestem niepodobny do siebie. Niech pan wpadnie do nas, chłopaki się ucieszą! – Może innym razem, Jurek, jakoś się zmęczyłem – przyznał Arkadiusz. – Mam tutaj samochód, podrzucę pana, pamiętam przecież adres – ucieszył się Jurek. Odwiózł go do domu, a od tej pory pani Natalia nie wypuszczała męża samego, choć jego pamięć wróciła do normy. Chodzili wszędzie razem – do parku, do przychodni, do sklepu. Ale kiedyś Arkadiusz się rozchorował – gorączka, silny kaszel. Żona poszła sama do apteki i sklepu, choć też źle się czuła. Kupiła leki, trochę jedzenia, ale dziwna słabość ją opanowała, dostała zadyszki. Wydało jej się, iż torba z zakupami waży strasznie dużo. Natalia odpoczęła chwilę, ruszyła dalej. Zrobiła jeszcze kilka kroków, znów się zatrzymała. Zostawiła ciężką torbę na świeżym śniegu i… łagodnie osunęła się na chodnik prowadzący do domu. Jej ostatnia myśl była – po co ona tyle wszystkiego na raz kupiła, starszy człowiek, a rozumu mało… Na szczęście sąsiedzi wychodzili właśnie z klatki, zobaczyli ją na śniegu, podbiegli i wezwali karetkę… Natalia została zabrana do szpitala, a sąsiedzi wzięli jej siatkę z zakupami i lekami, wrócili i zaczęli pukać do drzwi. – Mąż Arkadiusz pewnie w domu, może chory, nie widziałam go ze dwa dni – zgadywała pani Nina, – Pewnie śpi, Natalia mówiła, iż on ostatnio też się źle czuje, ech, starość to nie radość, później jeszcze zajrzę… Arkadiusz słyszał dzwonek. Ale kaszel nie pozwalał mu oddychać, chciał wstać, ale ze słabości i gorączki zakręciło mu się w głowie i prawie się nie przewrócił… Kaszel ustał, a sam Arkadiusz zapadł w dziwny sen, podobny do jawy. Gdzie jest jego Natalia, czemu tak długo nie wraca? Leżał długo na wpół śpiąc, aż nagle usłyszał lekkie kroki. Podszedła do niego żona, Natalia, tak dobrze, iż wróciła. – Arkadiusz, podaj rękę, trzymaj się mnie, wstawaj, wstawaj – wołała. Wstał, trzymając się jej dziwnie zimnej i słabej ręki. – Teraz otwórz drzwi, gwałtownie – szepnęła Natalia. – Po co? – zdziwił się Arkadiusz, ale otworzył, skoro żona prosiła. Do mieszkania weszła sąsiadka Nina i Jurek, jego kolega z pracy, – Janowicz, czemu nie otwierasz, dzwoniliśmy i pukaliśmy! – Natalia, gdzie Natalia? Przed chwilą tu była – zapytał blednącymi wargami Arkadiusz, próbując zrozumieć, gdzie zniknęła żona. – Przecież ona jest w szpitalu – zdziwiła się Nina. – Chyba majaczy – domyślił się Jurek, ledwo złapał przytomność padającego staruszka… Sąsiadka i Jurek wezwali karetkę, to był omdlały od gorączki… Po dwóch tygodniach Natalia wróciła ze szpitala. Jurek przywiózł ją autem, a on i sąsiadka przez cały czas pomagali Arkadiuszowi, aż wrócił do sił. Najważniejsze, iż wciąż są razem. Gdy Natalia i Arkadiusz wreszcie zostali sami, oboje ledwie powstrzymywali łzy. – Na szczęście świat nie jest pozbawiony dobrych ludzi, Arkadiusz, Nina to dobra kobieta, pamiętasz, kiedy jej dzieci po szkole do nas przychodziły, karmiliśmy je obiadem, robiliśmy lekcje, potem Nina wracała z pracy i je zabierała. – Tak, ale nie każdy dobro pamięta, a ona nie stwardniała na duszy, to naprawdę miłe – przyznał Arkadiusz, – I Jurek, był taki młody, byłem jego mentorem, pomogłem mu stanąć na nogi. Młodzi gwałtownie zapominają o starszych, a on widzisz, nie zostawił mnie. – Za kilka dni Sylwester, Arkadiuszu, jak dobrze, iż znowu jesteśmy razem – przytuliła się do męża Natalia. – Natalia, powiedz mi, jak to było, iż zjawiałaś się u mnie ze szpitala, zmusiłaś mnie do otwarcia drzwi moim wybawcom? Bez ciebie prawie bym tu umarł – w końcu odważył się zapytać żonę Arkadiusz. Bał się, iż pomyśli, iż coś z nim nie tak, ale Natalia spojrzała na niego zaskoczona, – To naprawdę się stało? Przecież powiedzieli mi, iż miałam śmierć kliniczną, a ja w pół śnie szłam do ciebie? Pamiętam to, widziałam siebie leżącą na oddziale, wyszłam ze szpitala, poszłam do ciebie… – Cuda się z nami dzieją na starość, kocham cię, jak dawniej, może choćby mocniej – Arkadiusz wziął jej ręce w swoje i długo siedzieli w ciszy, patrząc sobie w oczy. Jakby bali się, iż cokolwiek może ich znowu rozłączyć… Wieczorem, tuż przed Sylwestrem, wpadł Jurek, przyniósł smakołyki – żona upiekła ciasta. Zaraz potem przyszła sąsiadka Nina, pili razem herbatę z ciastem, w sercu zrobiło się ciepło i dobrze. Sylwestra Natalia i Arkadiusz spędzili we dwoje. – Wiesz, pomyślałam, iż jeżeli spędzimy razem ten Nowy Rok, to będzie nasz. Jeszcze trochę pożyjemy – powiedziała mężowi Natalia. I oboje zaśmiali się z tej radosnej myśli. Jeszcze cały rok życia razem, to przecież bardzo dużo, to szczęście.

Jeszcze jeden wspólny rok… Ostatnio Arkadiusz Jano...

naszkraj.online 1 tydzień temu Jeszcze cały rok razem… Ostatnio Arkadiusz Jabłoński w ogóle nie wychodził sam na ulicę. Przestał wychodzić samodzielnie, odkąd pewnego razu wybrał się do przychodni i zapomniał, gdzie mieszka i jak się nazywa. Ruszył wtedy w zupełnie inną stronę, dł...
Pan Bogdan znosił do domu śmieci, w końcu zamieszkał na parkingu. Sąsiedzi są bezradni

Pan Bogdan znosił do domu śmieci, w końcu zamieszk...

kobieta.onet.pl 1 tydzień temu Mieszkańcy warszawskich bloków coraz częściej muszą mierzyć się z problemem patologicznego zbieractwa wśród sąsiadów. Zjawisko to prowadzi do poważnych uciążliwości, takich jak nieprzyjemny zapach, obecność robactwa, zalania czy choćby ryzyko pożaru....
„Gazeta Senior” – luty 2026 [02/2026]: Sprawdź, co w numerze!

„Gazeta Senior” – luty 2026 [02/2026]: Sprawdź, co...

gazetasenior.pl 1 tydzień temu Ostatnie lata były trudne dla mediów, ale i dla ich odbiorców – Czytelników i widzów. Świat, technologia, wszystko trochę zwariowało. W tym całym zamieszaniu „Gazeta Senior” – drukowane wydanie – ostała się ku zaskoczeniu wielu. Dlaczego wciąż jesteś...
Simmering – co to jest i jaką funkcję pełni w mechanice?

Simmering – co to jest i jaką funkcję pełni w mech...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Szczelność układów mechanicznych to fundament bezawaryjnej pracy maszyn, a kluczową rolę w tym procesie odgrywa niepozorny, gumowy pierścień. Dowiedz się, jak działa popularny uszczelniacz wałków obrotowych i dlaczego jego prawidłowy dobór jest kryty...
Uwielbiamy nasze wnuki, ale nie mamy już sił, by harować na kolejne dzieci córki – gdzie kończy się rodzicielska pomoc, a zaczyna życie dla siebie?

Uwielbiamy nasze wnuki, ale nie mamy już sił, by h...

naszkraj.online 1 tydzień temu Pamiętam te czasy, jakby to było wczoraj, choć tyle lat już minęło. Mówi się, iż wnuki to największa euforia na starość, i rzeczywiście jest w tym wiele prawdy. Jednak czasem to szczęście bywa też ogromnym ciężarem, zwłaszcza kiedy zdrowie...
Emerytka ze łzami wyznaje: „Ostatni raz widziałam syna ponad sześć lat temu…” – Gdy spytałam sąsiadkę, od kiedy jej syn z nią nie rozmawia, serce mi pękło. Opowiedziała mi, jak po przeprowadzce syna z żoną kontakt całkiem się urwał, jak ostatni raz przyszła z ciastem na urodziny, a synowa oświadczyła jej w drzwiach, iż nie jest tam mile widziana, a syn nie stanął w jej obronie… Później zadzwoniła tylko raz, gdy sprzedawała trzypokojowe mieszkanie i kupowała mniejsze — syn przyjechał podpisać dokumenty, wziął pieniądze i więcej nie zadzwonił. Czy czuje się samotna? „Radzę sobie. Syn był moim całym światem po tym, jak mąż zostawił mnie dla innej. Wychowałam go sama i myślałam, iż na starość będziemy sobie bliscy… Ale jego żona postawiła na swoim. Dziś piję rano herbatę na balkonie, patrząc na budzące się miasto, choć wyobrażałam sobie starość inaczej. Zwierząt nie biorę — nie wybaczyłabym sobie, gdyby musiały zostać beze mnie. Dzieci, nigdy nie zostawiajcie swoich rodziców! Jesteście ich częścią — jak ich zabraknie, was też zabraknie…”

Emerytka ze łzami wyznaje: „Ostatni raz widziałam ...

newsempire24.com 1 tydzień temu Od kiedy syn się z Panią nie kontaktuje? zapytałam swoją sąsiadkę, a serce mi się wtedy ścisnęło. Ostatni raz widziałam go ponad sześć lat temu. Gdy wyprowadził się z żoną do innego miasta, czasami jeszcze do mnie dzwonił, ale...
Wyniki rekrutacji do akredytowanego projektu nr 2025-1-PL01-KA121-ADU-000315560

Wyniki rekrutacji do akredytowanego projektu nr 20...

u3wzawiercie.pl 1 tydzień temu
Miałyśmy z mężem wielkie plany: mama na emeryturze miała wyprowadzić się na wieś, a nam zostawić swoje przestronne trzypokojowe mieszkanie w mieście!

Miałyśmy z mężem wielkie plany: mama na emeryturze...

twojacena.pl 1 tydzień temu Mieliśmy wielką nadzieję, iż moja mama przejdzie na emeryturę, wyprowadzi się na wieś i zostawi nam z mężem swoje przestronne mieszkanie w bloku! Chcę wam opowiedzieć o mojej sąsiadce, Lucynie. Dziś ma już 68 lat. Mieszkała sama w swoim...
W Polsce adoptuje się dzieci z domów dziecka, a ja postanowiłam odebrać babcię z domu opieki – sąsiedzi kręcili głowami i pytali, po co mi taki kłopot, ale dziś wiem, iż to była najlepsza decyzja.

W Polsce adoptuje się dzieci z domów dziecka, a ja...

newsempire24.com 1 tydzień temu Bierze się dzieci z domów dziecka, a ja postanowiłem zabrać moją babcię z domu opieki. Żaden z moich przyjaciół ani sąsiadów nie pochwalał tego, co zrobiłem. Wszyscy patrzyli na mnie z ukosa i powtarzali: Czasy są trudne, a ty...
Enklawy długowieczności w Polsce i na świecie

Enklawy długowieczności w Polsce i na świecie

glosseniora.pl 1 tydzień temu Każdy chce żyć długo, niewielu wie, co to adekwatnie znaczy. Przez lata wmawiano nam, iż długowieczność kupuje się na siłowni, w aptece albo w modnej diecie. Tym, co naprawdę robi różnicę, nie są kolejne próby oszukania śmierci, ale sposób,...
MOPS może przyznać to świadczenie niezależnie od dochodu. Nie zawsze jednak wypłaca pieniądze do ręki

MOPS może przyznać to świadczenie niezależnie od d...

g.pl 1 tydzień temu Miejskie ośrodki pomocy społecznej przyznają różne rodzaje wsparcia finansowego, w zależności od naszych potrzeb. Jednym z najważniejszych świadczeń oferowanych przez gminy jest zasiłek celowy, przyznawany na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
Zdrowie i dobre samopoczucie po 60. roku życia – jak dbać o organizm na co dzień?

Zdrowie i dobre samopoczucie po 60. roku życia – j...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Po 60. roku życia szczególnie ważne jest świadome dbanie o zdrowie i codzienne nawyki dla lepszego samopoczucia. Warto więc wprowadzać do swojej rutyny aktywność fizyczną, zrównoważoną dietę i relaks. Zobacz, jak skutecznie zadbać o swój organizm, ab...
Spokój i cień w ogrodzie – dlaczego aluminiowa pergola to idealne rozwiązanie dla seniorów

Spokój i cień w ogrodzie – dlaczego aluminiowa per...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Wraz z wiekiem przebywanie na świeżym powietrzu nabiera szczególnego znaczenia dla zdrowia fizycznego i psychicznego. Ogród przestaje być jedynie miejscem pracy przy roślinach, a staje się kluczową strefą regeneracji. Jednak aby ta przestrzeń była be...
Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i płakała. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie złożyli życzeń. Prawdę mówiąc, współlokatorka z sali, pani Genowefa, pamiętała i choćby dała jej drobny prezent. A jeszcze salowa Marysia poczęstowała ją jabłkiem z okazji urodzin. Dom opieki był porządny, ale personel ogólnie obojętny. Wiadomo było, iż tu rodziny oddawały starszych rodziców, gdy ci stawali się dla nich ciężarem. I Annę tutaj również przywiózł syn, tłumacząc, iż to tylko na odpoczynek i dla zdrowia, a naprawdę przeszkadzała synowej. Przecież mieszkanie było jej – potem namówił, by przepisała wszystko na niego, obiecując, iż będzie mogła przez cały czas mieszkać w domu. Rzeczywistość okazała się inna: cała rodzina wprowadziła się do niej i zaczęła się walka z synową. Ciągle była niezadowolona: a to źle ugotowane, a to zostawiona plama w łazience i tak w kółko. Syn najpierw ją bronił, potem sam zaczął pokrzykiwać. W końcu Anna zauważyła, iż coś knują za jej plecami, a gdy tylko weszła do pokoju, zapadała cisza. Pewnego ranka syn zaczął rozmowę, sugerując, iż matce przydałby się wypoczynek i leczenie. Spojrzała mu w oczy i zapytała z goryczą: – Do domu opieki mnie oddajesz, synku? Zaczerwienił się i speszony odpowiedział: – Mamo, to tylko sanatorium, spędzisz tam miesiąc i wrócisz do domu. Przywiózł ją, gwałtownie podpisał papiery i pośpiesznie wyjechał, obiecując, iż zaraz wróci. Pojawił się tylko raz: przyniósł dwa jabłka, dwie pomarańcze, zapytał jak się czuje i nie wysłuchawszy do końca, wybiegł. Tak żyje Anna tu już drugi rok. Kiedy minął miesiąc, a syn nie odbierał telefonów, zadzwoniła do siebie do domu – odebrali obcy ludzie. Okazało się, iż syn sprzedał mieszkanie i nie wiadomo, gdzie teraz go szukać. Anna kilka nocy płakała, ale wiedziała, iż już do domu nie wróci, więc po co łzy. Najbardziej boli ją to, iż kiedyś skrzywdziła córkę dla dobra syna. Anna urodziła się na wsi. Tam też wyszła za mąż za Piotra, kolegę ze szkoły. Mieli duży dom i gospodarstwo, żyli skromnie, ale nie biedowali. Pewnego razu sąsiad z miasta zaczął namawiać Piotra na lepsze życie w mieście – dobra pensja, własne mieszkanie. No i przekonał. Sprzedali wszystko i przeprowadzili się do Krakowa. Sąsiad nie okłamał – mieszkanie dostał od razu, kupili meble i starą syrenkę. To właśnie w tej syrenie Piotr miał wypadek. W szpitalu zmarł na drugi dzień. Po pogrzebie Anna została sama z dwójką dzieci. By ich utrzymać, sprzątała klatki schodowe wieczorami. Myślała, iż dzieci wyrosną i jej pomogą – ale nie wyszło. Syn wplątał się w kłopoty, musiała brać pożyczki, by nie trafił do więzienia, a spłacała je dwa lata. Potem córka Daria wyszła za mąż i urodziła dziecko. Wszystko było dobrze do roku, potem syn Darii zaczął chorować. Musiała odejść z pracy, by biegać po szpitalach; lekarze długo nie mogli postawić diagnozy. W końcu znaleźli rzadką chorobę, którą leczono w jednym tylko instytucie. Tam jednak była długa kolejka, a mąż od niej odszedł – dobrze, iż chociaż zostawił mieszkanie. Daria poznała w szpitalu wdowca z córką z podobną chorobą. Polubili się i zamieszkali razem. Po kilku latach on sam zachorował, potrzebna była operacja. Anna miała pieniądze, które planowała dać synowi na wkład własny do mieszkania. Gdy córka poprosiła o pomoc, było jej szkoda przeznaczać pieniądze na „obcego”, syn przecież ważniejszy. I odmówiła. Daria bardzo się wtedy na nią obraziła i na pożegnanie powiedziała: „Dla mnie już nie jesteś matką, nie zwracaj się do mnie, gdy będziesz potrzebować pomocy”. I tak już dwadzieścia lat nie rozmawiają. Daria wyzdrowiała, zabrała dzieci i razem z nowym mężem wyjechała nad morze. Gdyby można było cofnąć czas, Anna postąpiłaby inaczej, ale przeszłości nie zmieni. Anna wolno wstała z ławki i skierowała się do budynku. Wtedy usłyszała: – Mamo! Serce zabiło mocniej. Odwróciła się powoli. To była ona. Daria. Nogi się pod nią ugięły, ale córka zdążyła ją złapać. – Wreszcie Cię znalazłam… Brat nie chciał podać adresu, ale postraszyłam go sądem, iż nielegalnie sprzedał mieszkanie, od razu zmiękł… Weszły razem do budynku i usiadły na kanapie. – Przepraszam, mamo, iż tak długo nie miałyśmy kontaktu. Najpierw byłam zła, potem odwlekałam, aż wstyd mi było. Ale tydzień temu śniłaś mi się: chodziłaś po lesie i płakałaś. Wstałam z łóżka, a w sercu zrobiło się ciężko, opowiedziałam wszystkiego mężowi, a on kazał mi natychmiast jechać i pogodzić się z Tobą. Pojechałam pod Twój stary adres – obcy ludzie, nic nie wiedzą. Długo szukałam kontaktu do brata i w końcu znalazłam. I jestem tu. Pakuj się, jedziesz ze mną. Dom mamy duży, nad samym morzem. Mąż mówił, iż jak tylko matce będzie źle, to przywieźć ją do nas. Anna z wdzięcznością wtuliła się w córkę i rozpłakała się – ale tym razem były to łzy szczęścia. Czcij ojca swego i matkę swoją, aby Ci się dobrze powodziło i abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg Twój, Ci daje.

Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i...

polregion.pl 1 tydzień temu Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i cicho płakała. Dzisiaj kończyła siedemdziesiąt lat, a ani syn, ani córka nie odwiedzili jej ani choćby nie zatelefonowali z życzeniami. Jedynie współlokatorka z sali, Eugenia Kowalska, pamiętała i po...
Dramat w Lęborku. 19-letnia matka i jej partner zatrzymani za znęcanie się nad 1,5-roczną dziewczynką

Dramat w Lęborku. 19-letnia matka i jej partner za...

kobieta.onet.pl 1 tydzień temu Policja z Lęborka zatrzymała młodą matkę i jej partnera po tym, jak do funkcjonariuszy dotarł wstrząsający sygnał z lokalnego ośrodka pomocy społecznej. Pracownica instytucji zwróciła uwagę na siniaki widoczne na twarzy półtorarocznej dziewczynki. Tł...
Nowi partnerzy Ogólnopolskiej Karty Seniora w Radomsku

Nowi partnerzy Ogólnopolskiej Karty Seniora w Rado...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Radomsko – Gmina Przyjazna Seniorom – konsekwentnie rozwija program Ogólnopolskiej Karty Seniora. Z euforią informujemy, iż do grona partnerów programu dołączyły kolejne firmy, oferując seniorom nowe zniżki i udogodnienia. Program cieszy się coraz wi...
Oderwałam się od swojej rodziny – i po raz pierwszy czuję, iż oddycham pełną piersią

Oderwałam się od swojej rodziny – i po raz pierwsz...

polregion.pl 1 tydzień temu No to ci opowiem historię, którą przeżyłem a adekwatnie przeorało mi życie. Wychowałem się w przekonaniu, iż rodzina to najświętsza rzecz pod słońcem. Moi rodzice mieli po kilkoro rodzeństwa, więc zawsze byłem otoczony wujkami, ciotkami i kuzynami. K...
Domy Wczasowe „Halka” i „Rybniczanka-Wanda” należące do Funduszu Wczasów Pracowniczych Sp. z o.o. Partnerem Ogólnopolskiej Karty Seniora!

Domy Wczasowe „Halka” i „Rybniczanka-Wanda” należą...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Fundusz Wczasów Pracowniczych Sp. z o.o. (FWP) to ponad 70 lat doświadczenia w organizacji wypoczynku rodzinnego w Polsce. Przez lata setki domów wczasowych FWP umożliwiały urlop w najpiękniejszych regionach kraju, łącząc relaks z aktywnym wypoczynki...
Ten mało znany zasiłek z MOPS przysługuje każdemu, bo dochód nie ma znaczenia. Możesz zyskać od kilkuset do choćby kilku tysięcy złotych

Ten mało znany zasiłek z MOPS przysługuje każdemu,...

forsal.pl 1 tydzień temu Zasiłek zwrotny to jedna z mniej powszechnie znanych form wsparcia finansowego. Przyznawany jest przez gminne lub miejskie ośrodki pomocy społecznej (GOPS/MOPS). Co istotne, przy jego wypłacie nie obowiązuje kryterium dochodowe, co odróżnia go od wie...
Odmówiłam opieki nad chorą matką męża i postawiłam mu ultimatum – wybieraj: profesjonalna pomoc albo rozstanie

Odmówiłam opieki nad chorą matką męża i postawiłam...

newskey24.com 1 tydzień temu Odmówiła opieki nad chorą matką męża i postawiła mu wybór Było to późną jesienią. Deszcz uparcie bębnił w stare okna całymi dniami, nie dając spokoju, i ten jednostajny stukot na zawsze wpisał się w tamte wydarzenia. Opowieść dotyczy moich...
5 rzeczy, których najczęściej żałujemy na starość – jak żyć, aby czerpać satysfakcję z życia?

5 rzeczy, których najczęściej żałujemy na starość ...

przemyslenia.pl 1 tydzień temu Z biegiem lat zmienia się perspektywa. To, co kiedyś wydawało …
Odmówiła opieki nad chorą matką męża i postawiła mu ultimatum: albo wspólnie zatrudnimy opiekunkę lub znajdziemy dom opieki, albo się rozwodzę – historia, która zmieniła życie naszej sąsiadki Lucyny jesienią, gdy wszystko zaczęło się od zawału teściowej z podkarpackiej wsi

Odmówiła opieki nad chorą matką męża i postawiła m...

newsempire24.com 1 tydzień temu Odmówiła opieki nad chorą matką męża i postawiła mu wybór To wszystko wydarzyło się późną jesienią, gdy deszcz bębnił o szyby bez końca, w dzień i w nocy, a jego monotonne rytmy jakby na stałe wyżłobiły się w tej...
„Poślubiłam swojego sąsiada, który ma osiemdziesiąt dwa lata… żeby nie trafił do domu opieki.”

„Poślubiłam swojego sąsiada, który ma osiemdziesią...

newsempire24.com 1 tydzień temu Pamiętam, iż poślubiłam mojego sąsiada, który miał osiemdziesiąt dwa lata aby nie trafił do domu pomocy społecznej. Czy ty oszalałaś? moja siostra Kasia prawie rozlała kawę, gdy usłyszała tę wiadomość. Po pierwsze, nie ma mu osiemdziesięciu, a osiemd...
SENIORZY W ZIMIE LICZĄ NA WSPARCIE

SENIORZY W ZIMIE LICZĄ NA WSPARCIE

glosseniora.pl 1 tydzień temu Pani Zofia ma 82 lata i od kilku dni nie wychodzi z domu. Przed kamienicą jest lód, w piwnicy opał, którego nie ma siły przynieść, a w mieszkaniu coraz zimniej. „Jeden zły krok i już bym nie wstała –...
Zbiórka WOŚP w DPS-ie w Gdańsku. Na pierwszym planie władze miasta

Zbiórka WOŚP w DPS-ie w Gdańsku. Na pierwszym plan...

wbijamszpile.pl 1 tydzień temu Władza może pomagać wszędzie – ale nie wszędzie powinna się pokazywać. W Gdańsku odbyła się zbiórka na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy… w Domu Pomocy Społecznej przy ul. Polanki. Nic by w tym nie było dziwnego gdyby nie obecność władz...
Noworoczne spotkanie starosty wieluńskiego. Wspólnota, dialog i kooperacja na rzecz rozwoju powiatu (zdjęcia)

Noworoczne spotkanie starosty wieluńskiego. Wspóln...

radiozw.com.pl 1 tydzień temu Ponad 200 osób wzięło udział w Noworocznym Spotkaniu Starosty Powiatu Wieluńskiego, które odbyło się w restauracji Zielona Weranda. Gospodarzem wydarzenia był starosta wieluński Maciej Bryś, a wśród zaproszonych gości znaleźli się samorządowcy, dyrek...
Seniorzy powinni jeść całą zimę. Poprawia pamięć, reguluje pracę jelit i chroni organizm w mroźne dni

Seniorzy powinni jeść całą zimę. Poprawia pamięć, ...

dziennik.pl 1 tydzień temu Zima to dla osób starszych wyjątkowo wymagający czas. Mróz, krótkie dni, brak słońca i mniejsza aktywność fizyczna gwałtownie odbijają się na odporności, trawieniu i ogólnym samopoczuciu. Właśnie dlatego odpowiednia dieta w chłodnych miesiącach jest ...
– Nie zamierzam dożywać życia z jakąś starą ruiną! – burknął mąż. Gorzka prawda o rozstaniu, młodszej sąsiadce i walce o szczęście w polskich realiach. Historia Walentyny i Igora: czy po odejściu mężczyzny można odnaleźć nową młodość w wieku 53 lat? Przemiana, literacki klub, wsparcie mamy i droga do akceptacji siebie – opowieść o sile kobiet, odwadze i redefinicji szczęścia po polsku.

– Nie zamierzam dożywać życia z jakąś starą ruiną!...

newskey24.com 1 tydzień temu Nie mam zamiaru wegetować z jakąś starą ruderą warknął mąż. Dość! Mam tego po dziurki w nosie! Andrzej zatrzasnął szafkę z takim hukiem, iż aż wszystko na niej zadrżało. Mam dosyć gadania o bolących stawach i lekach! Chcę żyć,...
Nagranie ze studniówki hitem internetu. "Gdy DJ podkręcił za mocno"

Nagranie ze studniówki hitem internetu. "Gdy DJ po...

ofeminin.pl 1 tydzień temu Studniówka to często pierwszy taki prawdziwy, "dorosły" bal, który pamięta się do końca życia i chętnie wspomina na starość. Z pewnością będzie tak w przypadku tych maturzystów. Wielka bitwa taneczna na studniówce w Kielcach zrobiła futorę na Tik-Tok...
Jak leczyć przewlekłe bóle stawów?

Jak leczyć przewlekłe bóle stawów?

glosseniora.pl 1 tydzień temu Ból stawów to jedna z najczęstszych dolegliwości zgłaszanych przez pacjentów w różnym wieku. U części osób pojawia się okresowo, jednak u innych z czasem przekształca się w przewlekły ból stawów, który utrudnia codzienne funkcjonowanie, ogranicza akt...
Osteoporoza, złamania, zwapnienia tętnic – dlaczego te problemy często idą w parze

Osteoporoza, złamania, zwapnienia tętnic – dlaczeg...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Na pierwszy rzut oka brzmi to jak paradoks: z jednej strony osłabione kości i większe ryzyko złamań, z drugiej – nadmierne odkładanie się wapnia w tętnicach. W potocznym myśleniu coś tu się nie zgadza. Skoro organizm „ma wapń”, to...
Diagnostyka i leczenie chorób płuc – jak to wygląda w Polsce?

Diagnostyka i leczenie chorób płuc – jak to wygląd...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Kompleksowa diagnostyka i nowoczesne metody leczenia chorób płuc odgrywają kluczową rolę w poprawie jakości życia pacjentów i zwiększeniu szans na powrót do zdrowia.
Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Piotrowicz wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołku. Do gardła podszedła gorzka gula, próbował się opanować, ale ręce zdradliwie zadrżały. Czy kiedykolwiek sądził, iż nadejdzie taki moment, gdy w jego własnym mieszkaniu zabraknie dla niego miejsca… – Tato! Nie denerwuj się i nie obrażaj! – wybiegała na balkon Larysa, starsza córka Piotra Piotrowicza. – Ja przecież kilka proszę… Oddaj nam swój pokój i tyle! jeżeli mnie nie żałujesz, to pomyśl chociaż o swoich wnukach. Chłopaki zaraz idą do szkoły, a muszą spać razem z nami… – Lora, ja nie pójdę do domu opieki – odrzekł spokojnie staruszek. – jeżeli wam z dziećmi ciasno w moim mieszkaniu, to przeprowadźcie się do matki Michała. Ona sama mieszka w trzypokojowym. Każdy będzie miał swój pokój. – Przecież wiesz, iż nie zniosę życia z nią pod jednym dachem! – wykrzyczała córka i zatrzasnęła z hukiem drzwi balkonowe. Piotrowicz pogłaskał starego psa, który przez lata był wiernym towarzyszem jemu i żonie, wspomniał swoją Nadzie i rozpłakał się. Zawsze miał łzy w oczach, gdy wspominał ukochaną żonę, która odeszła pięć lat temu, zostawiając go samego. Poczuł się całkowicie osierocony po jej stracie. Całe życie szli razem ramię w ramię — czy mógł kiedykolwiek przypuścić, iż doczeka samotnej starości przy własnej córce i wnukach? Larysa była wychowywana z miłością i troską, starali się wpoić jej najlepsze wartości… Ale najwyraźniej coś przegapili. Córka wyrosła na osobę twardą i zapatrzoną w siebie. Bartek cicho zawył i położył się u nóg swojego pana. Pies doskonale czuł jego stan ducha i cierpiał razem z nim. – Dziadku! Ty nas chyba wcale nie kochasz? – wszedł do pokoju ośmioletni wnuk. – Co ty… Kto ci takich głupot naopowiadał? – zdziwił się staruszek. – Czemu nie chcesz się wyprowadzić? Szkoda ci oddać mi i Kacprowi pokój? Czemu jesteś taki skąpy? – chłopiec patrzył na dziadka z pogardą i gniewem. Piotrowicz chciał coś odpowiedzieć, ale zrozumiał, iż syn powtarza słowa matki. Najwyraźniej Larysa zdążyła go już nastawić. – Dobrze. Wyprowadzę się – wypowiedział obojętnym głosem staruszek. – Oddam wam pokój. Nie mógł już znieść tej atmosfery. Czuł, iż wszyscy w tym domu go nienawidzą — od zięcia, z którym nie rozmawiał już od dawna, po wnuka, któremu wmówiono, iż dziadek odebrał mu pokój. – Tatku! Naprawdę się zgadzasz? – wbiegła Larysa, zadowolona. – Naprawdę – powiedział cicho staruszek. – Obiecaj mi, iż nie zatrzymasz Bartka. Czuję się jak zdrajca… – Przestań! Zaopiekujemy się nim, będziemy wychodzić na spacery kilka razy dziennie. A w weekendy będziemy cię odwiedzać, razem z Bartkiem – obiecała córka. – Wybrałam dla ciebie najlepszy dom spokojnej starości – zobaczysz, spodoba ci się tam. Dwa dni później Piotrowicz trafił do domu opieki. Okazało się, iż córka już wcześniej wszystko załatwiła i czekała, aż ojciec się złamie. Wchodząc do dusznego, wilgotnego pokoju, staruszek pożałował swojej decyzji. Larysa okłamała go, mówiąc o komfortowych warunkach. Trafił nie do prywatnego pensjonatu, ale do zwykłego domu starców, pełnego nieszczęśliwych, opuszczonych ludzi. Rozpakował rzeczy, zszedł na dół, przysiadł na ławce i prawie się rozpłakał. Patrząc na bezradnych staruszków, wyobraził sobie, jak marnie będzie wyglądać jego życie za kilka lat. – Nowy? – zagadnęła sympatyczna starsza pani, siadając obok. – Tak… – westchnął ciężko staruszek. – Nie martw się tak… Ja też na początku płakałam i cierpiałam, ale potem się pogodziłam. Mam na imię Walentyna. – Piotr – przedstawił się staruszek. – Pani też dzieci oddały tutaj? – Nie, siostrzeniec. Dzieci nie mam, zdecydowałam się oddać mieszkanie siostrzeńcowi, ale chyba się pośpieszyłam… Przejął mieszkanie, a mnie wysłał tutaj. Dobrze, iż nie na ulicę… Gadali do późnego wieczora, wspominali najlepsze chwile młodości i swoich drugich połów. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, znów poszli się przejść. Ta kobieta wniosła trochę euforii i odmiany w życie Piotrowicza, który nie potrafił przebywać w budynku, cały czas spędzał na świeżym powietrzu. Jedzenie w stołówce było kiepskie – jadł tylko tyle, ile musiał, by przeżyć. Piotrowicz czekał na córkę. Liczył, iż Larysa się rozmyśli, zatęskni i zabierze go do domu. Mijały jednak tygodnie, a ona nie przyjeżdżała. Odważył się zadzwonić do domu, żeby zapytać o Bartka, ale nikt nie odebrał. Pewnego dnia, przy wejściu, Piotrowicz zobaczył swojego sąsiada, Stefana Ilczuka. Stefan też go zauważył, zdziwił się i podszedł. – No proszę, tu pan jest! – zdziwił się młody człowiek. – A co córka opowiada, iż przeprowadził się pan na wieś? Od razu czułem, iż coś tu nie gra. Wiem, iż nigdy by pan nie zostawił Bartka na ulicy. – O co chodzi? – nie rozumiał Piotr Piotrowicz. – Co z moim psem? – Niech się pan nie martwi, oddaliśmy go do schroniska. Nie wiem co się u was wydarzyło. Patrzę, Bartek siedzi cały czas pod klatką, a pana nie widać. Spotkałem Larysę, pytam, czy nic się nie stało. Powiedziała, iż przeprowadził się pan na wieś, a ona sprzedaje mieszkanie i przenosi się do męża. O psie powiedziała, iż jest już stary i nie chce się nim zajmować. Panie Piotrze, co się dzieje? – spytał Stefan, zauważywszy, jak staruszek pobladł. Piotrowicz opowiedział mu wszystko. Powiedział, iż oddałby wszystko, by cofnąć czas i nie popełnić swojego pochopnego czynu. Córka pozbawiła go nie tylko godnych warunków życia, ale i wyrzuciła Bartka na ulicę. – Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku – wyszeptał staruszek. – Właśnie jestem tu w podobnej sprawie. Jestem prawnikiem, często walczę o prawa starszych ludzi. Prowadzę teraz sprawę staruszka, któremu sąsiedzi zabrali dom. Proszę się nie martwić – rozumiem, iż nie zdążył się pan wymeldować? – zapytał prawnik. – Nie. Chyba iż ona mnie już wymeldowała. Szczerze, już nie wiem, czego się spodziewać po własnej córce… – Proszę się zebrać, czekam na pana w samochodzie – powiedział Stefan. – Nie wolno na to pozwolić! Co za córka… Piotrowicz gwałtownie się zebrał, wrzucił rzeczy do torby i zszedł na dół. Przy wejściu spotkał Walentynę. – Walentynko, wyjeżdżam. Spotkałem sąsiada, mówi, iż córka wyrzuciła mojego psa i sprzedaje mieszkanie. Takie sprawy – powiedział mężczyzna. – Jak to? – zdziwiła się kobieta. – A ja? – Nie martw się, jak wszystko załatwię, wrócę po ciebie – obiecał Piotrowicz. – Tak się tylko mówi… Kto mnie zechce? – westchnęła smutno kobieta. – Przepraszam. Czekają na mnie. Nie martw się, dotrzymam słowa. Piotrowicz nie mógł dostać się do swojego mieszkania – drzwi zamknięte, kluczy nie miał. Stefan przyjął go do siebie. Okazało się, iż Larysa już nie mieszka w mieszkaniu, kilka dni temu przeprowadziła się do teściowej, a lokal wynajęła obcym ludziom. Dzięki Stefanowi staruszek odzyskał prawo do swojego mieszkania. – Dziękuję ci – powiedział z wdzięcznością staruszek. – Ale nie wiem, jak dalej żyć. Ona przecież nie spocznie, dopóki mnie nie wypędzi… – Jest jeden sposób – powiedział Stefan. – Możemy sprzedać mieszkanie, oddać Larysie jej część, a za resztę kupić panu nowe lokum. Może choćby domek na wsi. – Świetnie! – ucieszył się Piotrowicz. – To idealne rozwiązanie! Po trzech miesiącach Piotr Piotrowicz przeprowadzał się do nowego domu. Stefan pomagał mu na każdym kroku, choćby teraz zaoferował, iż podwiezie go razem z Bartkiem. – Tylko do jednego miejsca jeszcze wstąpimy – poprosił Piotrowicz. Staruszek z daleka zobaczył Walentynę. Siedziała na ich ławce i smutno patrzyła w dal. – Walentynka! – zawołał. – Przyjechaliśmy po ciebie z Bartkiem. Teraz mamy swój domek na wsi. Świeże powietrze, ryby, owoce, grzyby – wszystko na wyciągnięcie ręki. Jedziesz z nami? – uśmiechnął się Piotrowicz. – Ale jak ja pojadę? – zmieszała się kobieta. – Po prostu wstań z ławki i chodź z nami – zaśmiał się staruszek. – Decyduj! Tu nie ma już po co siedzieć. – Dobrze! Poczekasz dziesięć minut? – uśmiechnęła się Walentyna, nie mogąc powstrzymać łez. – Oczywiście, poczekam! – uśmiechnął się Piotrowicz. Mimo podłych intryg innych ludzi, ta dwójka zdołała zawalczyć o swoje szczęście. Zrozumieli, iż świat nie jest taki zły, a dobrych ludzi jest więcej niż złych. Piotr i Walentyna przekonali się o tym na własnej skórze. Dwoje starszych ludzi potrafiło powalczyć o siebie i odnaleźć spokój oraz szczęście!

Tak bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Piotrowi...

newskey24.com 1 tydzień temu Bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Wiktor Kowalski wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim taborecie. W gardle poczuł gorzką gulę, próbował się opanować, ale ręce zdradziecko mu zadrżały. Czy kiedyś mógł pomyśleć, iż nadejdzie dzie...
Przyjechała przyjaciółka z dzieciństwa – nigdy nie miała dzieci, świadomie wybrała życie tylko dla siebie. Sama, bez dzieci i wnuków, realizuje marzenia, podróżuje i nie żałuje swojej decyzji

Przyjechała przyjaciółka z dzieciństwa – nigdy nie...

twojacena.pl 1 tydzień temu Przyśniło mi się dzisiaj, iż przyjechała do mnie dawno niewidziana przyjaciółka z dzieciństwa, Dobrochna Kowalska. Zawsze była inna niż wszyscy nigdy nie miała dzieci, choć wokół same Basie, Zosie i Jadwigi biegały z wózkami po parku. Dobrochna po pr...
Odwiedziła mnie przyjaciółka z dzieciństwa, która całe życie żyła dla siebie – świadomie wybrała brak dzieci, by móc zwiedzać świat i realizować własne marzenia, zamiast wychowywać potomstwo dla tradycyjnej „szklanki wody na starość”

Odwiedziła mnie przyjaciółka z dzieciństwa, która ...

twojacena.pl 1 tydzień temu Przyjechała do mnie koleżanka z podstawówki taka typowa Zośka. W życiu nie miała dzieci. I, co ciekawsze, nigdy choćby ich nie planowała. Twierdziła, iż życie jest za krótkie, żeby nie żyć po swojemu. Spotkałyśmy się po latach. Obie sześćdziesiątka.....
— Nie zamierzam dożyć starości z jakąś rozwalającą się babą! – warknął mąż, pakując swoje rzeczy do plecaka, gdy po 32 latach małżeństwa rzucił wszystko, bo miał już dosyć życia w „szpitalu” i słuchania o chorobach, zostawiając żonę z jej schorowaną mamą i odchodząc do młodszej sąsiadki z piątego piętra. Poruszająca opowieść o tym, jak Valentina odkrywa na nowo siebie, wsparcie najbliższych i odwagę, by zacząć żyć dla siebie — bo prawdziwa młodość kryje się w sercu, a nie w metryce.

— Nie zamierzam dożyć starości z jakąś rozwalającą...

newsempire24.com 1 tydzień temu Nie zamierzam przeżywać reszty życia ze starą ruiną warknął mąż. Dość! Wojciech zatrzasnął szafkę, aż flakony z wodą kolońską zabrzęczały. Mam już dosyć słuchania o bolących stawach i tabletkach! Chcę żyć, a nie dogorywać w tym szpitalu! Jadwiga stał...
Ponad 3000 uczestników na XI Europejskim Kongresie Samorządowym 2026

Ponad 3000 uczestników na XI Europejskim Kongresie...

glosseniora.pl 1 tydzień temu XI Europejski Kongres Samorządów (EKS), który odbędzie się w dniach 2–3 marca 2026 roku w Mikołajkach, zgromadzi rekordową liczbę ponad 3000 uczestników z Polski i zagranicy. Wydarzenie po raz kolejny potwierdza swoją pozycję jako największa platform...
Gmina Świlcza

Gmina Świlcza

glosseniora.pl 1 tydzień temu Gmina Świlcza położona w centrum Województwa Podkarpackiego, w Powiecie Rzeszowskim. W sposób zrównoważony i dynamiczny umożliwia wszystkim mieszkańcom życie godne i bezpieczne. To gmina przyjazna, otwarta z niekwestionowanymi tradycjami patriotyczny...
Praca zamiast zasiłków. Rząd likwiduje dotychczasowe świadczenia dla uchodźców

Praca zamiast zasiłków. Rząd likwiduje dotychczaso...

mojanorwegia.pl 1 tydzień temu Rząd Norwegii zapowiada pełną zmianę zasad wsparcia dla uchodźców. W ciągu pierwszych pięciu lat pobytu w kraju mają stracić prawo do pomocy społecznej i dopłat mieszkaniowych. W ich miejsce pojawi się jedno świadczenie integracyjne. Ma zwiększyć opł...
Zagroda Edukacyjna Pszczółki w programie Ogólnopolska Karta Seniora!

Zagroda Edukacyjna Pszczółki w programie Ogólnopol...

glosseniora.pl 1 tydzień temu Z przyjemnością informujemy, iż Zagroda Edukacyjna Pszczółki – gospodarstwo zlokalizowane w województwie małopolskim, w zacisznym zakątku gminy Pałecznica, w miejscowości Niezwojowice – dołączyło do grona firm honorujących Ogólnopolską Kartę Seniora....
Bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Piotrowicz wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołeczku. W gardle poczuł gorzką kulę, próbował się opanować, ale ręce mu drżały. Czy kiedykolwiek spodziewał się, iż nadejdą czasy, gdy zabraknie mu miejsca we własnym mieszkaniu… — Tato! Nie obrażaj się i nie denerwuj! — wbiegła na balkon Larysa, najstarsza córka pana Piotrowicza. — Przecież nie wymagam wiele. Zostaw nam swój pokój i tyle! jeżeli nie żałujesz mnie, pomyśl przynajmniej o wnukach. Niedługo pójdą do szkoły, a muszą spać z nami w jednym pokoju… — Larysiu, nie pójdę do domu spokojnej starości — powiedział spokojnie senior. — jeżeli wam z dziećmi ciasno, to przeprowadźcie się do matki Michała. Ma przecież wolne trzy pokoje. Będzie oddzielny pokój i dla was, i dla dzieciaków. — Przecież wiesz, iż z nią nigdy się nie dogadam! — krzyknęła Larysa i z hukiem zatrzasnęła drzwi balkonowe. Pan Piotrowicz pogłaskał starą suczkę, oddaną im przez lata, i wspominając Nadzieję, swoją żonę, rozpłakał się. Zawsze łzy napływały mu do oczu, gdy o niej myślał. Zmarła pięć lat temu, zostawiając go zupełnie samego. Poczuł się sierotą. Przez całe życie szli razem, czy mógł przewidzieć, iż będzie czekać go samotna starość wśród córki i wnuków? Larysa była wychowywana z miłością i dobrocią, starali się wpoić jej najlepsze wartości. A jednak coś przeoczyli… Ich córka wyrosła na osobę samolubną i twardą. Burek cicho jęknął i położył się u nóg swego pana. Pies wyczuwał jego stan i cierpiał, widząc, iż właścicielowi jest źle. — Dziadku, dlaczego nas nie kochasz? — do pokoju wszedł ośmioletni wnuk. — Co ty mówisz, skąd takie głupoty?! — zdziwił się senior. — Czemu nie chcesz wyjechać od nas? Żal ci oddać pokój mnie i Kostkowi? Dlaczego jesteś taki chciwy? — chłopiec patrzył na dziadka z gniewem. Pan Piotrowicz chciał coś wyjaśnić, ale wiedział, iż syn powtarza słowa matki. Widocznie Larysa już go podpuściła. — Dobrze, wyjadę — powiedział bez życia starzec. — Oddam wam mój pokój. Nie mógł już tu dłużej być. Wiedział, iż w tym domu wszyscy go nienawidzą — od zięcia, który już od dawna z nim nie rozmawiał, po wnuka, któremu wpojono, iż dziadek “zabrał” mu pokój. — Tatusiu! Naprawdę się zgadzasz? — wbiegła zadowolona Larysa. — Naprawdę — szepnął senior. — Obiecaj, iż nie skrzywdzisz Burka. Czuję się jak zdrajca… — Daj spokój! Będziemy się nim zajmować, wyprowadzać na spacery. Na weekendy będziemy cię odwiedzać razem z Burkiem — obiecała córka. — Wybrałam dla ciebie najlepszy dom spokojnej starości, zobaczysz, spodoba ci się. Dwa dni później pan Piotrowicz trafił do domu seniora. Jak się okazało, córka już wcześniej wszystko dogadała i czekała, aż ojciec w końcu się podda. Wchodząc do dusznego pokoju, w którym czuć wilgoć i pluskwy, staruszek żałował swojej decyzji. Larysa zamydliła mu oczy opowieściami o luksusowym pensjonacie — trafił jednak do zwykłego państwowego przytułku, wśród smutnych i biednych ludzi. Spakował rzeczy i zszedł na dół. Usiał na ławce, prawie się rozpłakał. Patrząc na bezsilnych starców, wyobrażał sobie, jakie nędzne życie czeka go w najbliższych latach. — Nowy? — zagadnęła sympatyczna starsza pani, siadając obok. — Tak… — westchnął ciężko. — Niech pan się nie martwi. Ja też na początku płakałam, cierpiałam, ale później się pogodziłam. Mam na imię Waleria. — Piotr — przedstawił się. — Pani też dzieci przyprowadziły? — Nie, siostrzeniec. Nie mam dzieci, mieszkanie przepisałam siostrzeńcowi, ale się pośpieszyłam… Zabrał sobie mieszkanie, a mnie tu oddał. Dobrze, iż przynajmniej nie na ulicę… Rozmawiali długo do wieczora, wspominając młodość i swoje drugie połówki. Następnego ranka, zaraz po śniadaniu, znowu poszli na spacer. Ta kobieta wnosiła trochę euforii w życie pana Piotrowicza. Nie mógł znieść przebywania w pokoju, cały czas spędzał na dworze. Jedzenie w stołówce było tragiczne. Jadł tylko trochę, aby nie opaść z sił. Pan Piotrowicz czekał na córkę. Miał nadzieję, iż Larysa się opamięta, stęskni i zabierze go do domu. Ale czas płynął, a ona nie przyjeżdżała. Raz zadzwonił do domu, żeby zapytać o Burka, ale nikt nie odebrał. Pewnego dnia przy wejściu zobaczył swojego sąsiada, Staszka Ilinę. Staszek, również zaskoczony, podszedł do niego. — To tu pan jest! — zdziwił się. — A córka mówiła, iż wyjechał pan na wieś! Od razu coś mi nie pasowało. Wiedziałem, iż nie zostawiłby pan Burka na ulicy. — O czym mówisz? — nie rozumiał pan Piotrowicz. — Co z moim psem? — Niech się pan nie martwi, oddaliśmy go do schroniska. Sama nie wiem, co się u pana stało. Patrzę, Burek siedzi całymi dniami pod blokiem, a pana nie widać. Wpadłem na Laryse, pytam, czy wszystko u pana w porządku. Powiedziała, iż zdecydował się pan zamieszkać na wsi, a ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do męża. Co do psa — wyjaśniła, iż jest już stary i nie chce się nim zajmować. Panie Piotrowicz, co tu się adekwatnie dzieje? — zapytał Staszek, widząc jak zbledł staruszek. Pan Piotrowicz opowiedział mu wszystko. Powiedział, iż oddałby wszystko, by móc cofnąć czas i nie popełnić tego błędu. Córka pozbawiła go godnego życia, a Burka wygnała na ulicę. — Bardzo chcę wrócić do domu, synku — wyszeptał senior. — Przyjechałem właśnie w takiej sprawie. Jestem prawnikiem i często bronię seniorów. Aktualnie prowadzę sprawę starszego pana, którego sąsiedzi pozbawili domu. Niech się pan nie martwi. Z tego co wiem, nie wypisał się pan jeszcze z mieszkania? — zapytał mężczyzna. — Nie. Chyba, iż sama mnie wymeldowała. Szczerze mówiąc, już nie wiem, czego można się po niej spodziewać… — Proszę się zbierać, czekam na pana w samochodzie — powiedział Staszek. — Na to nie wolno pozwolić! Co z niej za córka… Piotrowicz gwałtownie poszedł spakować rzeczy i zszedł na dół. Przy wejściu spotkał Walerię. — Walusia, wyjeżdżam. Spotkałem sąsiada, mówi, iż córka wyrzuciła Burka i sprzedaje mieszkanie. Takie są fakty — powiedział. — Jak to? — zmartwiła się kobieta. — A ja? — Nie martw się, jak wszystko ogarnę, przyjadę po ciebie — obiecał Piotrowicz. — Powiesz tak… Komu ja potrzebna? — szepnęła z żalem. — Przepraszam. Muszę już iść. Nie smuć się, dotrzymam słowa. Piotrowicz nie mógł wrócić do mieszkania. Drzwi były zamknięte, kluczy nie miał. Staszek zabrał go do siebie. Niebawem dowiedział się, iż Larysa już tam nie mieszka, kilka dni temu przeprowadziła się do teściowej, a mieszkanie wynajęła obcym ludziom. Dzięki Staszkowi senior odzyskał swoje prawa do mieszkania. — Dzięki ci — powiedział. — Ale nie wiem, jak żyć dalej. Ona nie spocznie, póki mnie nie wygryzie… — Jest tylko jedno wyjście — odrzekł Staszek. — Możemy sprzedać mieszkanie, oddać Larysie jej część, a za resztę kupić panu dom. Może znajdzie się niewielki domek na wsi. — Super! — ucieszył się senior. — To idealna opcja. Po trzech miesiącach pan Piotrowicz przeprowadził się do nowego domu. Staszek pomagał mu we wszystkim, także w przeprowadzce z Burkiem. — Tylko wpadniemy jeszcze w jedno miejsce — poprosił Piotrowicz. Z daleka zobaczył Walerię. Siedziała na ich ławce, smutna i zapatrzona w dal. — Wala! — zawołał kobietę. — Jedziemy po ciebie z Burkiem. Teraz mamy domek na wsi. Świeże powietrze, ryby, grzyby, jagody, wszystko blisko. Jedziesz z nami? — uśmiechnął się. — Ale jak ja pojadę? — zmieszała się. — Po prostu wstawaj z ławki i chodź z nami — zaśmiał się. — Decyduj się! Tu już nie mamy czego szukać. — Dobrze! Dasz mi 10 minut? — uśmiechnęła się przez łzy. — Oczywiście! — odpowiedział Piotrowicz. Na przekór złym ludziom ci dwoje obronili swoje prawo do szczęścia. Każde z nich przekonało się, iż na świecie nie brakuje dobrych ludzi. Jakby nie było, tych dobrych jest więcej niż złych. Piotrowicz i Waleria przekonali się o tym na własnej skórze. Seniorzy zawalczyli o siebie i wreszcie znaleźli spokój oraz szczęście…

Bardzo chcę wrócić do domu, synku Pan Piotrowicz w...

newsempire24.com 1 tydzień temu Wiesz, czasem człowiek tak bardzo pragnie wrócić do domu, iż wszystko inne przestaje mieć znaczenie… Wyobraź sobie pan Wiktor Pietrzak wyszedł na balkon w swoim mieszkaniu na Mokotowie, odpalił papierosa i usiadł na niskim taborecie. W gardle poczuł ...
Pięć lat bez odwiedzin od dzieci, ale zapowiedź zmiany w testamencie sprowadziła je z powrotem

Pięć lat bez odwiedzin od dzieci, ale zapowiedź zm...

polregion.pl 1 tydzień temu Pięć lat bez odwiedzin dzieci, ale zmiana testamentu przywróciła ich do mnie Mam dwóch synów, trójkę wnuków, dwie synowe a żyję jak sierota. Przez lata wierzyłam, iż wychowałam mężczyzn, którzy kiedyś będą moim oparciem. Ale życie pokazało mi inną......
Domy opieki w Niemczech coraz droższe. Tyle trzeba zapłacić

Domy opieki w Niemczech coraz droższe. Tyle trzeba...

dw.com 2 tygodni temu Udział własny w kosztach pobytu w domu opieki ponownie wzrósł. Coraz głośniejsze są apele o refomę.
Ten mało znany zasiłek z MOPS przysługuje każdemu. Dochód nie ma znaczenia, a możesz zyskać od kilkuset do choćby kilku tysięcy złotych

Ten mało znany zasiłek z MOPS przysługuje każdemu....

forsal.pl 2 tygodni temu Zasiłek zwrotny to jedna z mniej powszechnie znanych form wsparcia finansowego. Przyznawany jest przez gminne lub miejskie ośrodki pomocy społecznej (GOPS/MOPS). Co istotne, przy jego wypłacie nie obowiązuje kryterium dochodowe, co odróżnia go od wie...
Dopóki żyjesz, nigdy nie jest za późno. Opowieść o Annie, która po przeprowadzce do luksusowego domu spokojnej starości pod Warszawą, z pomocą troskliwego syna, ukochanej wnuczki i niespodziewanej przyjaciółki odkrywa, iż choćby na emeryturze można zacząć od nowa i odnaleźć szczęście w rodzinie, pogodzeniu się z przeszłością i otwartości na drugiego człowieka

Dopóki żyjesz, nigdy nie jest za późno. Opowieść o...

twojacena.pl 2 tygodni temu Póki żyjesz, nigdy nie jest za późno. Opowieść No dobrze, mamo, jak się umawialiśmy, jutro po ciebie przyjadę i zawiozę tam. Jestem pewien, iż bardzo ci się spodoba powiedział Janusz, zakładając gwałtownie kurtkę i zamykając drzwi wejściowe. Jadwiga ...
Wracając do domu wcześniej niż zwykle, Zofia przypadkowo podsłuchała rozmowę męża z siostrą — to, co usłyszała, zwaliło ją z nóg

Wracając do domu wcześniej niż zwykle, Zofia przyp...

newsempire24.com 2 tygodni temu Wróciwszy kiedyś do domu wcześniej niż zwykle, Zofia przypadkowo usłyszała rozmowę męża z siostrą i zamarła. 11 Zofia wyszła z przychodni przed czasem lekarz zachorował, odwołali wizytę. Akurat dobrze! Dawno nie miała takiego prezentu: wolny wieczór,...
Dzień Babci i Dzień Dziadka to wielkie święta

Dzień Babci i Dzień Dziadka to wielkie święta

glosseniora.pl 2 tygodni temu Takie święta zdarzają się tylko raz w roku. Są różne święta w kalendarzu, ale właśnie te, są świętami najbardziej lubianym przez dzieci. W taki dzień Filip i Julka, ubrani odświętnie, już od rana przygotowani byli do wyjścia z domu. Babcia z dz...
Urolog w Łodzi – kiedy warto się do niego zgłosić?

Urolog w Łodzi – kiedy warto się do niego zgłosić?...

glosseniora.pl 2 tygodni temu Wizyta u urologa często bywa odkładana na później z powodu wstydu, obaw czy bagatelizowania pierwszych objawów. Sprawia to, iż pacjenci decydują się na konsultację dopiero w momencie wystąpienia silnego bólu. Kiedy warto zgłosić się do urologa w Łodz...

Popularne

Sprzeciw wobec ICE doczekał się symbolu. Czapka ruchu oporu

Sprzeciw wobec ICE doczekał się symbolu. Czapka ruchu oporu

6 dni temu 575
Masz to w zlewie w mieszkaniu? W polskich miastach używanie surowo zakazane. Grzywna to nawet 10 tys. zł

Masz to w zlewie w mieszkaniu? W polskich miastach używanie ...

4 dni temu 489
MW - NIEDAWNO... (na wystawie w gliwickim Ratuszu - 2005 r.)

MW - NIEDAWNO... (na wystawie w gliwickim Ratuszu - 2005 r.)...

1 tydzień temu 451
W TATRACH LATEM

W TATRACH LATEM

4 dni temu 215
Polacy inwestują miliardy w tym kraju. Co ich przyciąga?

Polacy inwestują miliardy w tym kraju. Co ich przyciąga?

3 dni temu 213
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Kobieta 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.