Trzynaście boksów wynajmowałam od dwóch lat po śmierci ojca — warsztat mechaniczny przy Grójeckiej, o który walczyłam z bratem tak, iż do dziś nie życzymy sobie wesołych świąt. Nazywam się Bogumiła Kraszewska, mam pięćdziesiąt cztery lata i psa o imieniu Zbyszek, kundla znalezionego pod Halą Mirowską, który śpi mi na nogach, kiedy liczę utarg.
Tego wtorku, dziesiątego listopada, przyjechałam na Grójecką kwadrans po siódmej. Mgła stała nad Rakowem taka gęsta, iż latarnie paliły się jeszcze w dzień. Kluczyk do kłódki nie wszedł. Spróbowałam jeszcze raz, obróciłam, nic. Kłódka była inna — nowa, błyszcząca, jeszcze z metką producenta przyklejoną taśmą.
Zadzwoniłam do Ryśka, mechanika, który pracował u mnie od czternastu lat.
— Rysiek, ktoś zmienił zamek.
— Wiem — powiedział krótko. — Pan Marek kazał.
Marek to mój zięć, mąż córki Kai. Prowadził u mnie od roku dział blacharski, wynajmowałam mu dwa boksy za tysiąc osiemset złotych miesięcznie, bo Kaja poprosiła, żeby dać mu szansę po tym, jak stracił robotę w serwisie Forda na Woli. Dałam szansę. Teraz stałam przed zamkniętą bramą z termosem herbaty w ręce i psem, który merdał ogonem, jakby to było zwykłe wtorkowe wyjście.
Zadzwoniłam do Marka. Odebrał po czwartym sygnale.
— Bogumiło, spokojnie, wszystko wyjaśnię, jak przyjadę.
— Wyjaśnisz teraz. Dlaczego nie mam kluczy do własnego warsztatu?
— Bo od miesiąca formalnie to nie do końca twój warsztat.
Odłożyłam telefon na maskę swojego passata i przez chwilę patrzyłam na wydech pary z ust, biały obłoczek, który rozpływał się w mgle tak samo gwałtownie jak moja pewność, iż rozumiem, co się dzieje.
Poszłam do notariusza Wardęckiego, u którego załatwiałam sprawy spadkowe po ojcu. Miał gabinet trzy przecznice dalej, nad apteką, z tabliczką, która od lat krzywo wisiała na jednym wkręcie. Sprawdziliśmy księgę wieczystą. Okazało się, iż dwa miesiące wcześniej podpisałam — a raczej ktoś podpisał moim nazwiskiem — pełnomocnictwo notarialne upoważniające Marka do zarządzania nieruchomością i zawierania w moim imieniu umów najmu oraz sprzedaży.
— Pani Bogumiło, to pani podpis? — zapytał Wardęcki, pokazując mi kopię.
Przyjrzałam się. Litery były moje, ale za grube, jakby ktoś je rysował powoli, patrząc na wzór.
— Nie pamiętam, żebym to podpisywała.
— To poważna sprawa. Trzeba zgłosić na policję i złożyć wniosek o unieważnienie.
Wieczorem przyszła do mnie Kaja, moja córka, dwadzieścia dziewięć lat, sama w ciąży z drugim dzieckiem, brzuch już duży, siedem miesięcy. Usiadła przy stole w kuchni, tej samej, przy której jadaliśmy z ojcem niedzielne obiady, i powiedziała, iż Marek nie chciał mnie skrzywdzić, iż po prostu bał się, iż po jego rozstaniu ze mną w kwestii wynajmu straci dział blacharski, bo podobno miałam wynająć te boksy komuś innemu za wyższą stawkę.
— Nikomu nie miałam nic wynajmować, Kajo. To nieprawda.
— On mówi co innego.
— A ja mówię, iż ktoś podrobił mój podpis u notariusza. To już nie kłótnia rodzinna, to przestępstwo.
Kaja zbladła, dłoń położyła na brzuchu, jakby chciała osłonić dziecko przed tym słowem.
Poszłam na komisariat przy Ciszewskiego następnego dnia, złożyłam zawiadomienie o podrobieniu dokumentu. Funkcjonariusz, młody, o nazwisku Cegielski, spisywał zeznanie powoli, dwoma palcami stukając w klawiaturę, i od czasu do czasu pytał, czy jestem pewna, iż chcę iść tą drogą, skoro to rodzina. Byłam pewna.
Trzy tygodnie zajęło przygotowanie opinii grafologicznej, którą zamówił mój adwokat, pan Sroczyński, prowadzący sprawę już za piętnaście tysięcy złotych honorarium, które zapłaciłam z oszczędności odłożonych na wymianę dachu w domu w Piasecznie. Biegła z Instytutu Ekspertyz Sądowych orzekła jednoznacznie: podpis nie pochodzi ode mnie, prawdopodobieństwo fałszerstwa graniczy z pewnością.
Marek przyjechał do mnie sam, bez zapowiedzi, w piątek po południu, kiedy akurat karmiłam Zbyszka. Stanął w progu kuchni, nie zdjął kurtki.
— Wycofaj sprawę. Kaja rodzi za dwa miesiące, potrzebujemy tych boksów, inaczej nie mam z czego płacić za mieszkanie na Ursynowie.
— A ja miałam z czego płacić za dach, dopóki nie musiałam oddać adwokatowi piętnastu tysięcy, żeby udowodnić, iż nie zwariowałam i iż to nie ja podrobiłam własny podpis.
— Przesadzasz.
— Podrobiłeś dokument notarialny, Marku. To nie jest przesada, to paragraf.
Wyszedł, trzasnąwszy drzwiami tak, iż framuga zadrżała, a Zbyszek schował się pod stołem.
Sprawa trafiła do prokuratury rejonowej Warszawa-Mokotów. Marek usłyszał zarzut z artykułu 270 kodeksu karnego — podrobienie dokumentu, zagrożenie do pięciu lat pozbawienia wolności. Nie siedział, bo prokurator zastosował dozór i zakaz zbliżania się do warsztatu na Grójeckiej, ale sprawa toczyła się dalej, a wraz z nią pełnomocnictwo zostało formalnie unieważnione przez sąd rejonowy w kwietniu następnego roku.
Tego samego dnia, kiedy dostałam postanowienie sądu, pojechałam do ślusarza na Radomską i zamówiłam nowe zamki do wszystkich trzynastu boksów — nie takie same jak wcześniej, tylko klasy C, atestowane, z osobnym kluczem do każdego. Zapłaciłam tysiąc czterysta złotych. Rysiek pomógł mi wymienić wkładki jeszcze tego wieczoru, przy świetle latarki, bo prąd na zapleczu akurat padł.
Dwa boksy, które zajmował dział blacharski Marka, wynajęłam młodemu mechanikowi z Grodziska Mazowieckiego, niejakiemu Damianowi Ossowskiemu, za dwa tysiące dwieście złotych miesięcznie — o czterysta więcej, niż płacił zięć, bo rynek poszedł w górę, a ja już nikomu nie robiłam ulgi z sentymentu.
Kaja urodziła córkę w czerwcu. Przyszłam do szpitala na Karowej z kwiatami i z pudełkiem body dla wnuczki. Marka nie było przy łóżku, wyszedł na papierosa, kiedy zobaczył mnie w drzwiach sali. Usiadłam przy córce, potrzymałam dziecko, które ważyło trzy kilogramy dwieście gramów i miało już gęste czarne włosy jak ojciec Kai, mój mąż, którego nie było z nami od jedenastu lat.
— Mamo, on się zmienił po tym wszystkim — powiedziała Kaja, poprawiając kocyk.
— Może. Ale klucze do warsztatu ma teraz Damian, nie on. I tak zostanie.
Nie podniosłam głosu. Nie musiałam. Zbyszek czekał na mnie w samochodzie na parkingu szpitalnym, a ja miałam jeszcze przed sobą godzinę drogi do domu w Piasecznie i dach, który wreszcie było stać mnie wymienić.
