Deszcz siąpił od rana, a Budyń stał przy szybie tarasowych drzwi i skomlił – cicho, wysoko, tak jak zawsze, kiedy prosił, żeby go wpuścić do środka. Renata zobaczyła go przez okno kuchenne, jeszcze w kurtce, jeszcze z torebką zsuwającą się z ramienia, i poczuła, jak żołądek jej się ściska.
Kanapa stała pusta. Koc w kratkę leżał zwinięty na podłodze w kącie kuchni, jakby ktoś go tam po prostu rzucił. A na kanapie, tam gdzie od trzynastu lat spał pies, siedział Kamil z laptopem na kolanach i oglądał mecz Legii.
– Gdzie jest pies? – zapytała, stawiając torebkę na blacie z takim hukiem, iż aż podskoczyła solniczka.
– W ogrodzie. Zamknąłem go na taras, żeby nie brudził kanapy. Ciociu, no przecież mówiłem, iż to nie jest higieniczne…
Nie dokończył. Renata już otwierała drzwi tarasowe. Budyń wpadł do środka mokry, otrząsnął się od razu przy progu, ochlapując jej spodnie. Trzynaście lat psiego życia, a jeszcze nigdy nie spędził tylu godzin na dworze w deszczu, zamknięty, kiedy w domu było ciepło i sucho.
Wzięła ręcznik z łazienki, wytarła mu łapy, brzuch, uszy, i posadziła przy kaloryferze, żeby doschnął. Pies prychnął, otrząsnął się jeszcze raz i po chwili wskoczył prosto na kanapę – dokładnie tam, gdzie przed chwilą siedział Kamil – i zwinął się w kłębek, jakby chciał odzyskać terytorium jednym ruchem.
Do tego dnia doszło pięć miesięcy po tym, jak Kamil wprowadził się do domu w Piasecznie z jedną walizką i pytaniem, czy może zamieszkać „na chwilę”, bo rozwodzi się z żoną i nie ma gdzie się podziać. Renata się zgodziła. Nie dlatego, iż musiała – dom, który razem z Waldemarem budowali osiemnaście lat, najpierw fundamenty, potem ściany, na końcu drewniany taras, zrobił się za duży na jedną osobę i jedną miskę z wodą. Od śmierci Waldemara zamykała pokoje jeden po drugim, żeby nie patrzeć na puste ściany, aż w końcu mieszkała adekwatnie w kuchni i salonie.
Kamil, trzydziestodwuletni mechanik z warsztatu przy Sękocińskiej, miał zostać na chwilę. Ta chwila ciągnęła się już pół roku, a gdzieś w trzecim tygodniu zaczął mówić o psie tak, jakby to była kwestia higieny, a nie uczucia. Że sierść. Że zapach. Że w internecie piszą, iż psy roznoszą bakterie, a kanapa to nie miejsce dla zwierzęcia.
– Ciociu, ja rozumiem, iż go kochasz – powiedział kiedyś przy stole, mieszając herbatę łyżeczką o brzeg filiżanki, w kółko, choć cukier dawno się rozpuścił. – Ale to nie jest normalne. Pies na kanapie. U mojej mamy w domu pies zawsze spał w budzie.
– To twoja mama miała budę – odparła wtedy Renata, krojąc pomidory na kolację. – Ja mam kanapę i psa, który na niej śpi od trzynastu lat.
Nie drążyła tematu, uznała to za gadanie kogoś, kto nigdy nie miał własnego zwierzęcia. Ale Kamil nie odpuszczał. Kupił specjalny odkurzacz do sierści i zostawiał go demonstracyjnie obok kanapy. Prosił, żeby pies spał w kuchni, na macie. A dziś, kiedy Renata pojechała do przychodni na kontrolę do kardiologa – wizyta przeciągnęła się o dwie godziny, bo w rejestracji, jak zwykle, był korek ludzi – zamknął psa na tarasie, w deszczu, i usiadł na jego miejscu.
Teraz stał w progu kuchni z rękami skrzyżowanymi na piersi.
– Ciociu, no przepraszam, ale to nie może tak dalej być. Ja tu mieszkam, mam prawo powiedzieć, jak mi to przeszkadza.
– Ty tu nie mieszkasz, Kamil. Ty tu gościsz – odpowiedziała, siadając obok psa i kładąc mu rękę na mokrym jeszcze karku. – I gość nie zamyka cudzego psa na dworze w deszczu, bo mu sierść przeszkadza.
– To był tylko pies –
– To był mój dom. I mój pies. I moja decyzja, gdzie on śpi.
– Wiesz co, rób jak chcesz. Ale ja się stąd i tak wyprowadzę, jak tylko znajdę coś lepszego, bo mieszkać z psem na kanapie to jest jakiś obciach – rzucił Kamil, ściągając z wieszaka kurtkę.
Trzasnął drzwiami tak, iż szklanka na kredensie zadźwięczała, i poszedł do kolegi. Renata została z Budyniem, ugotowała mu ryż z kurczakiem, bo lekarz zalecił dietę lekkostrawną po ostatnim badaniu krwi, i siedziała z nim na kanapie do jedenastej, oglądając stary serial, którego już choćby dobrze nie pamiętała, tylko po to, żeby coś grało w tle.
Następnego dnia rano, zanim zdążyła zaparzyć kawę, wymieniła zamek w drzwiach wejściowych. Ślusarz z Piaseczna przyjechał o ósmej, wywiercił stary wkładkę, wstawił nową, wziął sto dwadzieścia złotych i odjechał, zanim Kamil w ogóle wstał.
Kiedy Kamil wrócił po południu i próbował otworzyć drzwi starym kluczem, bez skutku, Renata czekała już w progu.
– Masz czas do końca września, żeby się wyprowadzić – powiedziała. – To mój dom, Kamil. Ja decyduję, kto tu mieszka i gdzie śpi pies. Będziesz mógł wejść po swoje rzeczy, ale klucza już nie dostaniesz.
– Serio mi zmieniłaś zamek? Jak jakiemuś złodziejowi? – Kamil zaśmiał się krótko, bez wesołości. – Dobra. I tak nie miałem zamiaru tu siedzieć wiecznie z tym psem, co szczeka na każdy hałas.
Wyprowadził się dwudziestego dziewiątego września, do kawalerki przy Puławskiej za tysiąc osiemset złotych miesięcznie. Renata pomogła mu spakować pudła i zrobiła kanapki na drogę, bo mimo wszystko był synem jej siostry. Kamil wziął pudła, kanapki zostawił nierozpakowane na stole w przedpokoju i wyszedł, nie mówiąc choćby „do widzenia” – tylko trzasnął drzwiami, tak jak zawsze, kiedy był zły, choć tym razem nie było już czym w środku zadźwięczeć, bo szklankę z kredensu Renata dawno schowała głębiej.
Wieczorem usiadła na kanapie z kubkiem herbaty. Budyń wskoczył obok, otrząsnął się z resztek popołudniowego spaceru i ułożył łeb na jej kolanach, dokładnie tak, jak robił to codziennie od trzynastu lat. Renata przykryła go kocem w kratkę, tym samym, który prała co dwa tygodnie razem z pościelą, i włączyła telewizor cicho, tak żeby nie zagłuszał jego oddechu.
