Marzena Woźniak parzyła kawę o szóstej trzydzieści, tak jak robiła to od jedenastu lat, i patrzyła przez okno kuchni na garaż, w którym jej mąż od piątej rano coś tam już szurał. Blok na Bemowie budził się powoli — sąsiadka z parteru wyprowadzała psa, jakiegoś kundelka o imieniu Budyń, który szczekał na śmieciarkę codziennie o tej samej porze, jakby miał w tym stały etat.
Grzegorz wszedł do kuchni pachnący olejem silnikowym, usiadł, nalał sobie kawy z dzbanka, którego ona przed chwilą nastawiła, i powiedział, nie patrząc na nią:
— Muszę jechać do notariusza po południu. Papiery do warsztatu.
— Jakie papiery.
— Formalność. — Wziął kanapkę, którą zrobiła mu wieczorem, i wyszedł.
Formalność okazała się przepisaniem warsztatu samochodowego przy Górczewskiej — tego samego, który prowadzili razem od dwunastu lat, który razem wykupili z kredytu, który razem stawiali od zera, kiedy mieszkali jeszcze w kawalerce na Woli — na córkę wspólniczki, pani Kingi Sadowskiej. Dwudziestotrzyletnią Julię.
Marzena dowiedziała się o tym przypadkiem, miesiąc później, kiedy księgowa warsztatu, pani Halina, zadzwoniła zapytać, czy ma wysyłać rozliczenia na starego właściciela, czy już na nową.
— Jaką nową — spytała Marzena, stojąc w przedpokoju z telefonem, podczas gdy Budyń akurat znowu szczekał gdzieś na dole.
Halina zamilkła na chwilę za długo.
— Myślałam, iż pani wie.
Nie wiedziała. Grzegorz przepisał firmę wartą — jak się później okazało z wyceny, którą zrobiła u znajomego rzeczoznawcy — sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych, na dziewczynę, z którą sypiał od półtora roku, kiedy Marzena myślała, iż mąż zostaje po godzinach, bo "klient się uparł, iż trzeba dorobić na jutro".
Tego wieczoru nie zrobiła awantury. Usiadła na brzegu wanny, kiedy on brał prysznic, i czekała, aż skończy.
— Powiedz mi, co się stało z warsztatem — powiedziała, kiedy wyszedł owinięty w ręcznik, z parą uciekającą przez uchylone drzwi do przedpokoju.
Grzegorz stanął, kropla wody spłynęła mu po szyi.
— Skąd wiesz.
— To nieważne skąd. Powiedz mi.
Nie zaprzeczał długo. Powiedział, iż kocha Julię, iż z nią czuje się jak facet, a nie jak "mąż na etacie", iż dwadzieścia lat różnicy to nie problem, kiedy jest chemia. Powiedział też — i to zabolało bardziej niż zdrada — iż warsztat i tak "bardziej się kręcił dzięki jego rękom", więc uznał, iż ma prawo zdecydować, na kogo go zapisać.
— A ja? — spytała Marzena. — Ja niby co przez te dwanaście lat robiłam. Rachunki, ZUS, zamówienia części, klientów przyjmowałam, kiedy ty jeździłeś na te swoje "szkolenia".
— Nie chcę cię teraz ranić bardziej niż trzeba.
— Za późno na to.
Przez kolejne trzy tygodnie mieszkali pod jednym dachem jak dwoje ludzi, którzy przypadkiem wynajmują ten sam pokój. Grzegorz spał na kanapie, tłumacząc się, iż "tak będzie łatwiej". Marzena chodziła do pracy w przychodni na Chomiczówce, gdzie była pielęgniarką, wracała, karmiła kota, którego nazywali Kartofel, i co wieczór otwierała laptopa, żeby doczytać coś o prawach majątkowych.
Bała się jednej rzeczy bardziej niż samotności: iż jeżeli odejdzie, jemu ułoży się lepiej. Że będzie miał młodą kobietę, warsztat, spokój, a ona zostanie z niczym — bo formalnie mieli rozdzielność majątkową, bo warsztat od początku był zarejestrowany na niego, bo prawnik, do którego poszła, powiedział wprost:
— Pani wkład w tę firmę jest ogromny, ale w większości nieudokumentowany. To będzie trudna sprawa.
Wróciła z tej rozmowy i długo siedziała w samochodzie na parkingu pod kancelarią przy Marszałkowskiej, nie zapalając silnika. W radiu leciała jakaś stara piosenka Maanamu, którą kiedyś, dawno, śpiewali razem, jadąc na Mazury.
Zmieniło się to, kiedy zadzwoniła Halina — ta sama księgowa — i powiedziała coś, czego nie musiała mówić:
— Marzena, ja przez te wszystkie lata widziałam wszystkie faktury. Pani nazwisko jest na umowach dostaw, na podpisach do ZUS-u, na wnioskach kredytowych. Pani jest współwłaścicielem tego biznesu, tylko nikt tego nigdy nie nazwał po imieniu. Niech pani to sprawdzi u innego prawnika. Dobrego.
Marzena poszła do innej kancelarii, tym razem przy Puławskiej, do adwokatki, która specjalizowała się w sprawach firm rodzinnych. Ta przejrzała segregator, który Marzena przyniosła — cztery lata faktur, umów, korespondencji z bankiem, gdzie figurowała jako osoba współdecydująca o kredycie inwestycyjnym na zakup podnośnika i drugiego stanowiska naprawczego.
— To nie jest słaba sprawa — powiedziała adwokatka. — To jest sprawa, w której trzeba było tylko kogoś, kto to poskłada.
Sprawę złożyli w listopadzie. Nie o unieważnienie darowizny — na to były już za małe szanse, bo dziewczyna zdążyła wejść w księgi jako właścicielka. Ale o rozliczenie nakładów: cztery lata wspólnej pracy przy budowaniu wartości firmy, udokumentowany wkład finansowy z ich wspólnego konta, które mimo rozdzielności majątkowej regularnie zasilało rachunek warsztatu.
Rozprawa odbyła się w marcu, w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Woli. Grzegorz przyszedł w garniturze, który Marzena kupiła mu na ich rocznicę ślubu pięć lat temu. Julia nie przyszła — była w ciąży, jak się okazało z rozmowy adwokatów na korytarzu, i "źle się czuła".
Ugoda, do której doszło po dwóch rozprawach, dała Marzenie sto dziesięć tysięcy złotych odszkodowania za nakłady — wypłacanych w ratach przez osiemnaście miesięcy, zabezpieczonych na majątku warsztatu.
Tego samego dnia, wracając z sądu, Marzena zatrzymała się przy banku na rogu Wolskiej i założyła osobne konto, na które miały wpływać raty. Potem pojechała do mieszkania, które wynajęła sobie miesiąc wcześniej na Ochocie — mały, dwupokojowy lokal z widokiem na tory kolejowe, gdzie w nocy było słychać pociągi jadące na Warszawę Zachodnią.
Kartofel siedział na parapecie, kiedy wróciła. Postawiła torbę z dokumentami na stole, obok stały jeszcze nierozpakowane kartony.
Grzegorz zadzwonił wieczorem tego samego dnia. Nie odebrała od razu — zaparzyła herbatę, usiadła przy stole, dała telefonowi zadzwonić do końca. Oddzwoniła dopiero po dwudziestu minutach.
— Marzena, ja… ta rata, to za dużo, my z Julią teraz z dzieckiem, wydatki…
— Grzegorz. — Odstawiła kubek. — Warsztat wart jest sto dziewięćdziesiąt tysięcy. Zapłacisz sto dziesięć za dwanaście lat mojej pracy. To i tak jest tania cena.
Milczał. Za oknem przejechał pociąg — długi, towarowy, dudniący gdzieś w dole, jak zawsze o tej porze.
— To wszystko, co miałeś do powiedzenia? — spytała.
— Nie wiem, co jeszcze powiedzieć.
— To nic nie mów. Pierwsza rata przyszła. Reszta ma przyjść w terminie. Resztę załatwiajmy przez adwokatów.
Rozłączyła się. Kartofel wskoczył jej na kolana, a ona jeszcze długo siedziała przy oknie, patrząc na czerwone światła semaforów kolejowych migające w ciemności, dopóki nie dopiła herbaty do końca.
