– Mamo – szepnął cicho Wiktor, gdy zostali sami w kuchni – od dawna zastanawiam się, czy powinienem ci to powiedzieć.

„Kasiu mamo…” szepnął cicho Wiktor, gdy zostali sami w kuchni „od dawna chciałem ci to powiedzieć.”

Kasia spojrzała na niego. Nie była przyzwyczajona, by zięć szukał z nią prywatnych rozmów.

„Co się stało, Wiktorze?” zapytała ostrożnie, wycierając szklanki.

Wiktor przez chwilę milczał, wreszcie kontynuował powoli:

„Widzę, iż żyjesz tylko dla innych. Dla Agi, dla Julki… a o sobie zupełnie zapominasz. Masz zaledwie pięćdziesiąt jeden lat a chodzisz ze spuszczoną głową, jakby twoje życie już się skończyło. Tak nie powinno być.”

Kasia wykrzywiła usta w gorzkim uśmiechu:

„Och, Wiktorze, jakże inaczej? Mąż zostawił mnie dla młodszej, pracę straciłam. Zostało mi tylko bycie babcią.”

Wiktor stanowczo potrząsnął głową:

„Ja widzę to inaczej. Jesteś silna, mądra, piękna. I chcę, żebyś wiedziała nie jesteś sama.”

Serce Kasi ścięło się nagle. W oczach mężczyzny było tyle ciepła, iż aż się przestraszyła.

„Wiktorze…” szepnęła zmieszana. „Co chcesz przez to powiedzieć?”

Mężczyzna podszedł bliżej, ale zatrzymał się, jakby powstrzymując.

„Nie musisz teraz nic odpowiadać. Zapamiętaj tylko jedno: jest ktoś, kto cię naprawdę docenia.”

Kasia zamilkła. Te słowa dźwięczały w niej przez całą noc.

W kolejnych tygodniach wszystko toczyło się dalej: przedszkole Julki, apteka, sprzątanie. Ale słowa Wiktora nie dawały jej spokoju. Choć nigdy więcej nie wrócił do tej rozmowy, Kasia coraz częściej łapała się na tym, iż szuka jego spojrzenia.

Pewnego popołudnia, gdy odprowadzała wnuczkę, niespodziewanie natknęła się na Zbigniewa. Były mąż szedł pod rękę z Bożeną. Wyglądał na zmęczonego, postarzałego.

„Cześć” przywitał się Zbigniew sucho. „Jak się masz?”

„Jakoś leci” odpowiedziała Kasia spokojnie. „Nie narzekam.”

Bożena zmierzyła ją wzrokiem i rzuciła z przekąsem:

„Wciąż taka… zwyczajna.”

Kasia tylko się uśmiechnęła. Po raz pierwszy poczuła, iż nie musi nic udowadniać. Wiedziała, iż jej siła nie leży w sukienkach ani w szmince.

Niedługo potem zadzwoniła dawna przyjaciółka z uczelni. Zaoferowała jej pracę wykłady na politechnice. Kasia długo się wahała, ale w końcu się zgodziła.

Nowa praca przywróciła jej euforia życia. Znów przygotowywała wykłady, sprawdzała kolokwia, prowadziła studentów. Oni patrzyli na nią z szacunkiem, a Kasia znów poczuła się młoda.

Pewnego wieczoru, gdy wracała do domu, przed domem czekał Wiktor, trzymając w ręku mały bukiet polnych kwiatów.

„To… dla ciebie” podał jej go niezręcznie. „Tak po prostu.”

Serce Kasi zabiło mocniej.

„Wiktorze, przecież wiesz, iż to nie w porządku” szepnęła.

„Nie w porządku jest tłumić to, co czuje serce” odpowiedział poważnie. „Zasługujesz na szczęście.”

Kasia walczyła ze łzami. Wzięła kwiaty, tylko tyle powiedziała: Dziękuję, i gwałtownie wbiegła po schodach.

Tej nocy długo nie mogła zasnąć. Wiedziała, iż nie może odebrać córce męża. Ale po raz pierwszy od lat poczuła, iż jej serce wciąż bije. Że wciąż potrafi kochać.

Rano podjęła decyzję. Zebrała Agę i Wiktora przy stole.

„Kochani” zaczęła powoli „jestem wam wdzięczna, ale od dzisiaj będzie inaczej. Ja też żyję. Nie chcę już być tylko babcią, która wszystko bierze na swoje barki. Mam nową pracę, remontuję mieszkanie i postanowiłam: pojadę nad morze. Zawsze o tym marzyłam.”

Aga spojrzała na nią zaskoczona:

„Mamo… nigdy o tym nie mówiłaś.”

„Teraz nadszedł czas” odpowiedziała stanowczo Kasia. „Nie martwcie się, zawsze będę przy was, ale nie zamierzam już żyć tylko dla innych.”

Wiktor milczał, ale jego wzrok mówił wszystko biła z niego cicha euforia i szacunek.

Minęło kilka miesięcy. Kasia zmieniła się nie do poznania. Kupiła nowe ubrania, zapisała się na kurs angielskiego, wróciła do dawnej pasji zaczęła malować.

Gdy na kolejne urodziny zebrała się cała rodzina, przy stole nie siedziała już złamana, samotna kobieta, ale promienna