Brały w nim udział tylko ich niespełnione marzenia, dopóki w ich progu nie stanęła siedmioletnia Lena. Dziewczynka o oczach starych jak świat i sercu skutym lodem przez lata spędzone w rodzinach zastępczych, które ją zawiodły.
Przez pierwsze pół roku Lena była jak duch. Nie krzyczała, nie płakała, ale też nie pozwalała się dotknąć. Kiedy Marta kupowała jej najpiękniejsze sukienki, Lena zostawiała je nietknięte. Gdy Jacek próbował nauczyć ją jeździć na rowerze, patrzyła przez niego, jakby był przeźroczysty.
– Nie nazywajcie mnie córką – powiedziała pewnego wieczoru, odsuwając talerz z kolacją. – I tak mnie oddacie, jak tylko zobaczycie, iż nie jestem taką lalką, o jakiej marzyliście.
Marta płakała w nocy w poduszkę, a Jacek zaczął tracić nadzieję. Wydawało się, iż im bardziej się starali, tym grubiej Lena murowała swoje serce. Dziewczynka testowała ich na każdym kroku: tłukła talerze, milczała całymi dniami, a na każdą próbę przytulenia reagowała sztywnieniem całego ciała.
– Ona nas nienawidzi – szepnął Jacek podczas jednej z dusznych, pełnych napięcia nocy. – Może specjaliści mieli rację? Może ta trauma jest zbyt głęboka?
Wszystko zmieniło się w burzową, listopadową noc. Piorun uderzył w transformator nieopodal domu, a w całym budynku zgasło światło. Marta usłyszała stłumiony, przeraźliwy szloch dobiegający z pokoju Leny. To nie był gniew – to był czysty, pierwotny paraliżujący strach.
Marta wbiegła do pokoju z latarką. Lena kuliła się w kącie pod łóżkiem, trzymając się za uszy i dławiąc łzami. Wyglądała jak małe, ranne zwierzę.
– Leno, jestem tutaj – szepnęła Marta, siadając na podłodze. Nie próbowała jej wyciągać siłą. Po prostu tam była.
– Oni mnie wtedy zostawili... w taką noc... – wykrztusiła dziewczynka, pierwszy raz dzieląc się okruchem swojej przeszłości. – Było ciemno i nikt nie przyszedł.
Marta nie powiedziała: „Będzie dobrze”. Nie obiecała cudów. Po prostu zaczęła cicho śpiewać starą kołysankę, którą pamiętała z własnego dzieciństwa. Siedziała na zimnej podłodze przez godzinę, dwie, trzy. W pewnym momencie poczuła, jak mała, lodowata dłoń wsuwa się w jej dłoń.
Nad ranem, gdy burza ustała, Lena wciąż trzymała rękę Marty. Nie puściła jej, gdy zeszły do kuchni. Jacek patrzył na nie z niedowierzaniem, widząc swoją żonę – potarganą, zmęczoną, ale z Leną, która po raz pierwszy nie odsunęła się, gdy on postawił przed nią kubek z ciepłym kakao.
– Czy jutro też tu będziesz? – zapytała Lena, patrząc Marcie prosto w oczy.
– Będę jutro, za tydzień i za dziesięć lat. choćby jeżeli będziesz na mnie krzyczeć, choćby jeżeli będziesz milczeć. Nigdzie się nie wybieram.
Lena przez długą chwilę milczała, a potem, niemal niesłyszalnie, wypowiedziała słowo, na które czekali przez setki bezsennych nocy:
– Dobrze... mamo.
Lód nie stopniał całkowicie w jedną noc, ale mur runął. Bezdzietna para przestała pragnąć „idealnej córki” z obrazka, a zaczęła kochać skrzywdzone dziecko takim, jakie było. A Lena po raz pierwszy zrozumiała, iż dom to nie miejsce, z którego się odchodzi, gdy gasną światła, ale miejsce, gdzie ktoś siedzi z tobą na podłodze, dopóki nie przestaniesz się bać.
