Kasia Wierzbicka przyjeżdżała do Krakowa co drugi weekend odkąd skończyła studia — matka mieszkała na Podgórzu, w bloku z lat siedemdziesiątych, gdzie winda jeździła tylko do trzeciego piętra i trzeba było jeszcze dwa piętra iść pieszo. W tym mieszkaniu Kasia spędziła całe dzieciństwo. W tym mieszkaniu, jak się okazało trzy lata temu, wciąż była zameldowana — a mimo to nikt jej nie zapytał, kiedy brat sprzedawał połowę udziału.
Zaczęło się od telefonu w środę wieczorem. Matka, Zofia, powiedziała tylko: „Marcinowi trzeba pomóc, ma kłopoty w warsztacie". Warsztat samochodowy przy ulicy Wielickiej, który ojciec zostawił im obojgu po połowie, kiedy zmarł jedenaście lat temu — to była jedyna rzecz po nim, oprócz starego fiata 126p, który do dziś stał w garażu i nikt się nie odważył go sprzedać.
Marcin miał wtedy trzydzieści cztery lata, dwoje dzieci i żonę, która nie znosiła, gdy ktoś wtrącał się w ich sprawy — a jednocześnie doskonale wiedziała, jak wygląda umowa notarialna i po co jest potrzebna. To Ania, żona Marcina, przyniosła papiery. Powiedziała, iż to „tylko formalność, żeby bank dał kredyt na nowy podnośnik". Kasia podpisała, bo ufała bratu tak, jak się ufa komuś, z kim dzieliło się pokój przez dwadzieścia lat.
Formalnością okazało się przepisanie całego udziału Kasi na Marcina. Za symboliczną złotówkę.
Dowiedziała się o tym przypadkiem, gdy urzędniczka w wydziale ksiąg wieczystych, sprawdzając zupełnie inną sprawę, zapytała: „A pani już nie jest współwłaścicielką tego warsztatu? Bo w rejestrze figuruje tylko pan Marcin Wierzbicki". Kasia stała wtedy w kolejce przy ulicy Przy Rondzie, trzymając w ręku numerek 47, i poczuła, jak papier robi się mokry, bo dłonie zaczęły się jej pocić.
W domu na Podgórzu pachniało tego dnia jak zawsze — rosołem i wosku do podłóg, którym matka pastowała parkiet co sobotę. Za oknem sąsiadka wyprowadzała psa, małego jamnika, który szczekał na każdego przechodnia bez wyjątku. Telewizor w kuchni pokazywał powtórkę teleturnieju, ktoś odpowiadał źle na pytanie o stolicę Australii.
— Mamo, ty wiedziałaś — powiedziała Kasia, kładąc na stole wydruk z księgi wieczystej.
Zofia mieszała rosół, nie przestając.
— Marcin ma rodzinę. Ty jeszcze młoda, znajdziesz swoje.
— Ja też miałam rodzinę. Tatę. On mi zostawił połowę tego warsztatu, nie tobie do rozdania.
— Nie rób scen. Ania i tak mówi, iż jesteś zazdrosna, bo oni mają dzieci, a ty nie masz choćby chłopaka.
Kasia nie krzyknęła. Usiadła tylko na chwilę, popatrzyła na starą klepsydrę kuchenną, którą ojciec kupił na Kazimierzu jeszcze przed jej urodzeniem — nikt jej nigdy nie używał, stała na parapecie jako ozdoba. Wtedy pomyślała, iż skoro czas w tym domu od dawna stoi w miejscu, ona sama musi go ruszyć.
Nie awanturowała się dalej. Poszła do kancelarii przy ulicy Karmelickiej, tej samej, w której ojciec kiedyś sporządzał testament, i zapytała, czy przekazanie udziału za złotówkę, podpisane w błędnym przekonaniu co do treści dokumentu, da się podważyć. Prawniczka, pani Ewa Sobolewska, przejrzała papiery i powiedziała, iż mają dobre podstawy — zwłaszcza iż w umowie nie było adnotacji, którą Kasia rzekomo widziała i akceptowała, o rzeczywistej wartości nieruchomości, oszacowanej wtedy na sto sześćdziesiąt tysięcy złotych za jej połowę.
Sprawa ciągnęła się osiem miesięcy. Marcin dzwonił z początku często, potem rzadziej, na końcu już tylko esemesy: „Zniszczysz rodzinę przez pieniądze". Kasia nie odpisywała. Chodziła do pracy w biurze rachunkowym przy Rynku Podgórskim, wracała do wynajętej kawalerki na Ruczaju, podlewała jeden zeschnięty storczyk, który uparcie odmawiał umierania, i czekała na kolejną rozprawę.
Rozstrzygnięcie zapadło w kwietniu, w Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Podgórza. Sędzia unieważniła umowę darowizny jako zawartą pod wpływem błędu co do treści czynności prawnej, przywracając Kasi pełne prawo do połowy udziału w warsztacie. Marcin miał czternaście dni na zwrot zapisu w księdze wieczystej.
Przyjechał do niej sam, bez Ani, w sobotni poranek na początku maja. Zaparkował swoje subaru pod blokiem na Ruczaju i czekał na klatce, aż Kasia wyjdzie na targ.
— Mogłaś po prostu ze mną porozmawiać — powiedział.
— Rozmawiałam. Osiem miesięcy rozmawiałam z sądem, bo ty i Ania nie chcieliście rozmawiać ze mną.
— Tata by tego nie chciał.
— Tata zostawił połowę warsztatu mnie. Nie tobie do zarządzania moim życiem.
Nie krzyczeli. Kasia trzymała w torbie na zakupy zwykłą teczkę z segregatora, w której nosiła teraz zawsze kopię postanowienia sądu — na wypadek, gdyby ktoś w urzędzie znów zapytał, czyja to własność. Otworzyła ją na klatce schodowej, między skrzynkami pocztowymi, i pokazała Marcinowi ostatnią stronę z pieczęcią.
— Warsztat zostaje spółką dwojga, tak jak zostawił nam tata. Albo spłacisz mnie za moją połowę, według wyceny rzeczoznawcy, albo sprzedajemy go razem i dzielimy pieniądze po połowie. Trzeciej opcji nie ma.
Marcin wybrał spłatę. Sprzedał swoje subaru, dołożył kredyt gotówkowy z banku przy alei Pokoju i po trzech miesiącach przelał Kasi sto pięćdziesiąt osiem tysięcy złotych — kwotę ustaloną przez rzeczoznawcę, pomniejszoną o koszty postępowania, które i tak musiał pokryć.
Zofia nie zadzwoniła ani razu przez cały ten czas. Kasia też nie dzwoniła. W lipcu kupiła za tamte pieniądze mały lokal usługowy przy ulicy Zabłocie, w dawnej hali fabrycznej, i otworzyła tam pracownię księgową dla drobnych przedsiębiorców z okolicy. Na starym fiacie 126p, który w końcu przejęła po ojcu, przykleiła z tyłu naklejkę z numerem telefonu do biura — bo samochód i tak stał zaparkowany codziennie przed wejściem, niech chociaż reklamuje.
