Nie spodziewałam się tego po mężu — Aniu, musimy coś z tym zrobić… — westchnęła Irena do słuchawki telefonu. — Co się stało? — zapytała zaniepokojona młodsza siostra. Już sam telefon od starszej siostry wywołał u niej niepokój. zwykle kontaktowały się krótkimi wiadomościami na Messengerze, a tym razem Irena uparła się na rozmowę telefoniczną. — Mama nie może już mieszkać sama. Gdybyś się z nią częściej kontaktowała, to byś wiedziała — powiedziała z wyrzutem Irena. — Och, daj spokój! Nie zaczynaj tylko tych swoich wywodów, powiedz wprost o co chodzi. Czego nie wiem? Irena znowu westchnęła — od razu widać było, iż młodsza to typ silnie niezależnej osoby, która każdą uwagę odbierała jak atak. — Przypominam, iż mama ma już 73 lata. Ciśnienie jej ciągle skacze, czuje się słabo. Z trudem przygotowuje sobie jedzenie i z ogromnym wysiłkiem utrzymuje porządek w domu — wymieniała cierpliwie starsza. — Już choćby nie wspomnę, iż nie zawsze może iść do sklepu po chleb. Na szczęście sąsiadka, pani Nina, przynosi jej coś. — Chcesz przez to powiedzieć, iż mama chodzi głodna? — zaniepokoiła się Ania. — Nie, oczywiście! Jestem u niej co dwa tygodnie, przywożę wszystko, czego potrzebuje. Chodzi mi o to, iż bez cudzej pomocy mama już sobie nie radzi. A jak się przewróci czy coś złamie? Przy jej obecnej wadze opieka będzie bardzo trudna. Siostry zamilkły. Pani Elżbieta od zawsze była okrąglejsza, a z wiekiem zdobyła jeszcze więcej kilogramów. Mimo problemów zdrowotnych, lubiła dobrze zjeść i bardzo się obrażała, gdy córki wspominały jej o diecie. — Poza tym jest bardzo samotna. Prawie płacze, gdy od niej wyjeżdżam. Narzeka, iż wszyscy ją zostawili… — kontynuowała Irena. — To jest nie do zniesienia. — Więc co proponujesz? — nie rozumiała młodsza. Starsza milczała chwilę, zbierając się na odwagę — z każdym rokiem coraz trudniej się było z Anią dogadać. — Proponuję, żebyś się do niej przeprowadziła. — Super! A dlaczego to ty nie możesz zamieszkać z mamą? Co? Zaraz zgadnę! Masz swojego Bogusia, cudownego męża, i pasierba, „maluszka” – tylko 25 lat chłopak ma na karku. Tak? — Aniu, no po co te wycieczki… — Bo ty zawsze wszystkich ustawiasz i wszystko załatwiasz po swojemu! I masz mnie gdzieś! — Ania niemal krzyczała. I Irena się zdenerwowała: — A kiedy mama się rozrywała między chorującym ojcem a wami z Kaśką?! Jak biegała z wioski z jedzeniem, siedziała przy Kaśce, żeby ty — ukochana córeczka! — mogła i popracować, i odpocząć! Wtedy wszystko ci pasowało?! Żadnych pretensji nie miałaś?! Na moment Ania się wyciszyła. Siostra miała rację. Dokładnie tak było, kiedy jej krótki związek z ojcem Kaśki się skończył, a teściowa — przekochana kobieta — pozwoliła jej zostać z córką w jednopokojowym mieszkaniu do pełnoletności dziewczyny. Sama teściowa wnuczki nie rozpieszczała, a ojciec płacił groszowe alimenty. Musiała więc Ania się nieźle nagimnastykować, żeby zapewnić byt sobie i córce. Pomoc mamy bardzo się przydała — ale czy teraz będą jej to już zawsze wytykać? Była teściowa słowa dotrzymała, nie wyrzucała ich aż do pełnoletności wnuczki, a potem jasno poprosiła, żeby się wyprowadziły. Kaśka już studiowała w dużym mieście, miała chłopaka, więc Ania mogła w końcu pomyśleć o sobie i pojechała do pracy pod Warszawę. Już któryś rok mieszkała w Pruszkowie w wynajętym mieszkaniu, łapała się rozmaitych prac – po czterdziestce nie tak łatwo o coś dobrego! Ale była zadowolona z życia i nie zamierzała wracać na wieś. — A co ty możesz wiedzieć, jak to jest samotnie wychowywać dziecko?! — kąśliwie dodała do Ireny, celując w czuły punkt. — Pożyłabyś moim życiem, to byś potem miała prawo wyrzucać! Tym razem to starsza umilkła na dłużej. Jej życie na początku układało się dobrze. Po studiach została w Lublinie, pracowała jako księgowa, planowała dobrze wyjść za mąż. Ale kandydaci byli różni — albo pijak, albo maminsynek, albo utrzymanek. Dopiero po czterdziestce poznała Bogusia — starszego o trzy lata wdowca z dziesięcioletnim synem. Był złotą rączką, pracował jako elektryk w spółdzielni, dorabiał u sąsiadów. Nie pił, był konkretny i bardzo porządny, wręcz do przesady. I Irena zakochała się na zabój. Przez czternaście lat małżeństwa starała się dla męża zrobić wszystko. Nie od razu, ale zdobyła miłość pasierba, dosłownie dbała o nich jak o własną rodzinę. Chciała też mieć własne dziecko, ale nie wyszło — więc Boguś i Włodek stali się dla niej wszystkim. Nie chciała tego stracić. — Chciałam wziąć mamę do siebie — wyszeptała Irena — ale choćby słyszeć o tym nie chciała. — Co? Twój Boguś nie ma nic przeciwko, żeby mamusia zamieszkała w dwupokojowym mieszkaniu? — podpuszczała Ania. — Czy po prostu, jak zawsze, choćby mu nie wspominałaś, bo wiedziałaś, iż mama się nie zgodzi? — Ania! Daj już spokój! Porozmawiajmy poważnie! — Ja już wszystko usłyszałam — warknęła młodsza i się rozłączyła. Naprawdę… rozmowa jak z cegłą. Irena ścisnęła mocno telefon i wbiła wzrok w jeden punkt. Najprościej byłoby, gdyby Ania się przeprowadziła do mamy. A ona mogłaby przywozić jej co trzeba, pomagać finansowo, choćby zdalną pracę by znalazła. W tej wsi, co ciekawe, Internet był niezły. Ale Ania zdecydowanie nie miała zamiaru ułatwiać Irenie życia. Jak była rozpieszczoną „księżniczką”, tak została. I nie można już nikogo do niczego zmusić. „Rozmawiałam z mamą. Mówi, iż wszystko u niej dobrze i żadnych opiekunek nie potrzebuje. Przestań już robić z tego cyrk!” — napisała Ania następnego dnia. Irena choćby nie odpisała. Po co się kłócić? Młodsza rozmawia z mamą może raz w miesiącu, wyśle parę SMS-ów. Mama się nie żali — cieszy się, iż Ania o niej pamięta, nie chce robić przykrości. Bo młodsza mogłaby się jeszcze bardziej obrazić i kontakt ograniczyć… A tylko Irena co tydzień wysłuchuje wszystkich maminek narzekań. Potem nie śpi nocami. choćby Boguś, choć zawsze słabo reagował na jej nastrój, ostatnio zapytał, czy coś się nie stało. Nie chciała go martwić — po co mu jej problemy. Nie wiedziała, co robić. Opiekunka? Na to nie starczy pieniędzy. — No dobra! — Boguś stuknął szklanką z herbatą o stół. — Trzeci miesiąc chodzisz jakaś nie ta. Mów, co się dzieje? No? Irena niespodziewanie się rozpłakała, ale opanowała się i gwałtownie wyjaśniła całą sytuację. — A czemu mi nie powiedziałaś, iż z mamą jest tak źle? — Boguś spojrzał prosto na nią. — Nie chciałam cię martwić… — wymamrotała, uciekając wzrokiem. Może niepotrzebnie wszystko mu powiedziała? Po co mu to? I problematyczna żona nie jest mu potrzebna… — Rozumiem — wstał od stołu. — Dzięki za kolację. Idę spać. choćby wiadomości, jak zwykle, nie obejrzał w telewizji. Co teraz będzie? Irena przewracała się całą noc, nie mogąc usnąć, a rano zaspała, nie słysząc budzika. W sobotę nie musiała iść do pracy, ale zawsze przygotowywała Bogusiowi śniadanie o tej samej porze. Teraz znowu się nie popisała! Tymczasem mąż siedział spokojnie w kuchni i coś przeglądał w telefonie. — Wstałaś? — odezwał się z powagą. — Chodź, siadaj, musimy pogadać. Irena ostrożnie usiadła na stołku, sparaliżowana. — Tak sobie pomyślałem. Trzeba pomóc twojej mamie. Nie zostawia się starszych samych. Moja mama nie dożyła starości… Wiesz co, przeprowadzamy się do niej. Już sprawdziłem, popytałem — u miejscowego rolnika mogę dostać pracę, i ty coś znajdziesz. O mało nie spadła ze stołka. — Boguś… Jesteś pewien? — Oczywiście. Myślisz, iż zapomniałem, jak pani Ela na urlopie przygarniała mojego Włodka i traktowała mnie jak własnego syna? Nie, pamięć mam dobrą. Zresztą — zawsze chciałem spróbować życia na wsi. Oczywiście, jeżeli twoja mama się zgodzi. Irena patrzyła na męża oszołomiona. Tego się po swoim Bogusiu nie spodziewała. Czyżby to był tylko sen? — A co z Włodkiem? — zapytała. — A co z nim? — zdziwił się mąż. — Dorosły chłop, wykształcony, pracę ma. Jeszcze się pewnie ucieszy, jak zwolnimy mu mieszkanie. — Bogusiu! — Irena rzuciła mu się na szyję, zapominając, iż mąż nie przepada za okazywaniem uczuć. Ale tym razem nie odsunął się. Pogłaskał ją tylko po ramionach: — No, spokojnie. Wszystko będzie dobrze. Naprawdę bardzo na to liczyła…