Jak ona mogła?! choćby nie zapytała! Nie poradziła się! Trzeba mieć tupet: wejść do cudzego mieszkania i rządzić się jak u siebie! Zero szacunku! Boże, za co mnie to spotyka? Całe życie się z nią użerałam, a teraz taka wdzięczność! Przecież dla niej jestem nikim! Nina otarła łzy, które znów napłynęły jej do oczu. Nie podoba się jej moje życie! Na swoje niech spojrzy! Siedzi w tej swojej kawalerce i myśli, iż złapała Pana Boga za nogi. Ani porządnego męża, ani normalnej pracy jakaś praca zdalna. Z czego ona w ogóle żyje? A jeszcze śmie mnie pouczać! Ja już dawno zapomniałam o takich sprawach, o których ona dopiero zaczyna myśleć!
Ta ostatnia myśl wyrwała Ninę z fotela. Poszła do kuchni, nastawiła czajnik, potem podeszła do okna.
Patrząc na rozświetloną, świąteczną panoramę Warszawy, ponownie się rozpłakała:
Wszyscy ludzie szykują się do Sylwestra, tylko ja nie mam żadnego święta Sama, jak palec
Czajnik gwizdał, ale Nina, zatopiona w rozmyślaniach, choćby tego nie zauważyła
Miała dwadzieścia lat, gdy jej mama mając 45, urodziła drugie dziecko.
To bardzo ją zdziwiło: po co mamie takie zamieszanie?
Nie chcę, żebyś została sama na świecie tłumaczyła mama. To dobrze mieć siostrę. Jeszcze zrozumiesz. Później.
Ja i teraz rozumiem odpowiedziała wtedy obojętnie Nina. Ale pamiętaj: nie będę się nią zajmować. Mam swoje życie.
Już nie masz swojego życia uśmiechnęła się mama.
Słowa okazały się prorocze. Dziewczynka miała trzy lata, gdy mama zmarła Ojca już dawno nie było.
Cała opieka nad siostrą spadła na Ninę, która w zasadzie zastąpiła Małgosi matkę. Mała do dziesiątego roku życia mówiła do niej mamo.
Nina nigdy nie wyszła za mąż. Nie dlatego, iż miała siostrę, po prostu nie spotkała tego jedynego, który potrafiłby podbić jej serce. A choćby nie miała gdzie go spotkać: dom, praca, siostra, dom, praca, siostra
Błyskawicznie dorosła po śmierci rodziców, całe życie poświęciła Małgosi: wychowała ją, wykształciła.
Dziś Małgosia jest dorosła, żyje samodzielnie. Szykuje się do zamążpójścia.
Często odwiedza Ninę: siostry są bardzo związane mimo różnicy wieku, charakterów i spojrzenia na świat.
Nina jest przesadnie oszczędna. Jej mieszkanie od dawna przypomina magazyn starych, dawno niepotrzebnych rzeczy. Gdyby poszukać, znalazłoby się szlafrok, który nosiła dziesięć lat temu, kiedy była o wiele szczuplejsza. Albo rachunki za czynsz z początku dwutysięcznych lat.
W kuchni pełno popękanych filiżanek, poobijanych garnków, patelni bez rączek. Już dawno ich nie używa, ale nie wyrzuca: szkoda, a nuż się przydadzą?
Remontu nie robiła od lat, choćby drobnego odświeżenia. Nie z braku pieniędzy, po prostu uważa, iż tapety są jeszcze dobre.
Ta mania oszczędzania na sobie i własnej wygodzie przez lata zrobiła swoje.
Małgosia jest całkiem inna: radosna, energiczna, u niej w domu wszystko ograniczone do minimum. Żadnych magazynów! Tylko to, co naprawdę potrzebne.
Ma choćby zasadę: jeżeli przez rok czegoś nie użyłam, pozbywam się tego!
Dlatego w mieszkaniu Małgosi jest jasno, przestronnie, oddycha się lekko.
Ile razy proponowała Ninie:
Zróbmy u ciebie remont. Przy okazji przejrzymy rzeczy, bo niedługo to dla ciebie samej miejsca zabraknie.
Niczego nie wyrzucam i nic nie chcę zmieniaćodpowiadała Nina. Żadnego remontu mi nie potrzeba.
Jak to nie potrzeba? Zobacz na swój przedpokój! Te tapety mają ze sto lat! Człowiek czuje się jak w piwnicy. A to całe graty przejadają energię, choćby nie wiesz ile! W końcu się rozchorujesz przekonywała Małgosia.
Ale Nina zwykle się wzbraniała.
W końcu Małgosia postanowiła przygotować remont sama! Niech siostra zobaczy i poczuje różnicę.
Jako niespodziankę wybrała właśnie przedpokój: było tam najmniej mebli i rzeczy.
Na tydzień przed Sylwestrem, kiedy Nina miała nocną zmianę (pracowała zmianowo), Małgosia z narzeczonym przyszli do jej mieszkania (siostry miały klucze od siebie nawzajem) i zmienili tapety: ciemno-szare ściany zastąpiły jasnozielone w złote wzory.
Potem wszystko poukładali na miejsca, bo Małgosia nie chciała sama decydować o cudzych rzeczach, i wyszli.
Nina wróciła do domu niczego nieświadoma i zaraz wybiegła na klatkę, myśląc, iż się pomyliła.
Podniosła głowę: sprawdziła numer mieszkania.
Wszystko się zgadza
Weszła ponownie.
I wtedy już było jasne.
Małgosia!
Jak ona śmiała?! Nina wybrała numer siostry, dała jej wycisk przez telefon i rzuciła słuchawką.
Po pół godzinie Małgosia pojawiła się osobiście.
Kto cię prosił?! powitała ją Nina.
Ninka, chciałam ci tylko sprawić niespodziankę. Popatrz, jak teraz ładnie: czysto, jasno, przestronnie tłumaczyła się Małgosia.
Nie rządź się w moim domu! Nina nie mogła się uspokoić.
Obraźliwe słowa posypały się na Małgosię.
W końcu Małgosia nie wytrzymała:
Wystarczy, mam dość. Mieszkaj sobie na tym swoim śmietniku jak chcesz. Więcej tu moja noga nie postanie!
Co, prawda w oczy kole?! Uciekasz?!
Jest mi cię żal odpowiedziała cicho Małgosia i wyszła
Nie odezwała się przez tydzień. Nigdy jeszcze tak długo się nie kłóciły. A Sylwester tuż-tuż. Czy przyjdzie im go spędzać osobno?
Nina przysiadła w przedpokoju.
Rzeczywiście, cieplej się zrobiło pomyślała i wyobraziła sobie Małgosię z Pawłem, jak przyklejali tapety. Jak się starali, ani jednej zmarszczki nie zostawili, jak czekali na jej zaskoczenie. Po co ja się wściekałam? Przecież naprawdę jest lepiej. Jaśniej. I lżej na sercu. Może siostra ma rację?
Nagle zadzwonił telefon
Ninka usłyszała Małgosię, która płakała przepraszam cię. Nie chciałam cię zranić, tylko ci sprawić radość
Oj, dziewczyno moja, już się wcale nie gniewam, Nina też zaczęła łkać i choćby nie masz za co przepraszać: masz rację i te tapety są przepiękne. A po Nowym Roku weźmiemy się za resztę moich rupieci. O ile się zgodzisz.
Pewnie, iż się zgodzę! Będę szczęśliwa pomóc! A dziś? Taki dzień Nie wyobrażam sobie Sylwestra bez ciebie
Ja też nie
To pakuj się! rozpromieniła się Małgosia u nas już wszystko gotowe: żywa choinka, lampki, świeczki. Tak, jak lubisz. I nie martw się: już prawie wszystko przygotowałam. Ty jak zawsze byś pognała do sklepów Ja wierzyłam do końca, iż się pogodzimy i spędzimy ten wieczór razem. Spokojnie się zbieraj. Paweł po ciebie przyjedzie.
Nina znów podeszła do okna. Tym razem na rozświetloną Warszawę patrzyła zupełnie inaczej.
Patrzyła i myślała: Dziękuję ci, mamo Za siostrę
I zrozumiała, iż czasem największy prezent to nie rzeczy, ale dobry człowiek przy naszym boku. Warto nauczyć się wdzięczności i otworzyć serce na zmiany, bo bez nich nie ma prawdziwego szczęścia.
