Kiedy Łukasz przyjechał do szpitala w tamten dzień, serce waliło mu jak szalone. W ręku trzymał wiązkę balonów z napisem „Witamy w domu”, a na tylnym siedzeniu auta leżało mięciutkie kocyki, w które miał owinąć swoje córeczki. Jego żona, Kinga, przeszła ciążę z ogromną odwagą i po długich miesiącach oczekiwania wreszcie nadchodził moment, kiedy staną się rodziną we czworo.
Ale wszystko rozpadło się w sekundę.
Gdy wszedł na salę, zobaczył nowonarodzone bliźniaczki w ramionach pielęgniarki ale Kingi nigdzie nie było. Żadnego śladu. Ani torby, ani telefonu. Tylko kartka leżąca na stoliku:
*”Wybacz. Zajmij się nimi. Zapytaj swoją matkę, co mi zrobiła.”*
Świat Łukasza zawalił się w tej chwili. Instynktownie wziął córeczki na ręce takie malutkie, kruche, pachnące mlekiem i czymś głęboko znajomym. Nie wiedział, co robić, brakowało mu słów. Stał jak sparaliżowany, podczas gdy w środku krzyczał.
Kinga odeszła.
Rzucił się do pielęgniarek, domagając się wyjaśnień. Wzruszyły ramionami powiedziały, iż wyszła sama rano, twierdząc, iż wszystko jest ustalone z mężem. Nikt nie zauważył niczego dziwnego.
Łukasz zabrał dziewczynki do domu, do pokoju, który pachniał świeżo wypraną pościelą i wanilią, ale serce miał ściśnięte.
Pod drzwiami czekała na niego matka, pani Barbara, z uśmiechem i zapiekanym schabowym w rękach.
*”Nareszcie moje wnuczki są w domu!”* zawołała radośnie. *”Jak się czuje Kinga?”*
Łukasz podał jej kartkę. Kolor zszedł z twarzy matki.
*”Co jej zrobiłaś?”* zapytał ochrypłym głosem.
Próbowała się tłumaczyć. Mówiła, iż tylko chciała porozmawiać z Kingą, „wytłumaczyć”, jak ma być dobrą żoną, „uchronić syna przed kłopotami”. Puste słowa.
Tej nocy Łukasz zamknął drzwi przed matką. Nie krzyczał. Tylko patrzył na córeczki i walczył, żeby nie oszaleć.
Gdy wieczorami kołysał dziewczynki, przypominał sobie, jak Kinga marzyła o macierzyństwie, jak wybierała imiona Zosia i Hania jak głaskała brzuch, myśląc, iż on śpi.
Sprzątając jej rzeczy, znalazł kolejny list. Napisany do jego matki.
*”Nigdy mnie nie zaakceptuje. Nie wiem już, co zrobić, żeby być 'dostatecznie dobą’. jeżeli chce pani, żebym zniknęła znikam. Ale niech pani syn wie: odchodzę, bo pani odebrała mi wiarę w siebie. Już nie daję rady…”*
Łukasz czytał raz, drugi. Potem wszedł do pokoju córeczek, usiadł przy łóżeczku i płakał. W ciszy.
Zaczął jej szukać. Dzwonił do przyjaciół, pytał znajomych. Odpowiedzi były zawsze te same: *”Czuła się obco w twoim domu.”* *”Mówiła, iż kochasz matkę bardziej niż ją.”* *”Bała się zostać sama ale jeszcze bardziej bała się zostać z tobą.”*
Miesiące mijały. Łukasz nauczył się być ojcem. Zmieniał pieluchy, przygotowywał butelki, zasypiał w ubraniach po całym dniu. I czekał.
Aż pewnego dnia, w pierwsze urodziny dziewczynek, ktoś zapukał do drzwi.
To była Kinga. Ta sama, ale inna. Chudsza, z oczami wciąż pełnymi bólu, ale i nadziei. W rękach trzymała torbę z zabawkami.
*”Wybacz mi…”* szepnęła.
Łukasz nic nie odpowiedział. Przytulił ją. Mocno. Nie jak zraniony mąż, ale jak człowiek, który odzyskuje połowę serca.
Później, siedząc na podłodze pokoju córeczek, Kinga opowiedziała wszystko. Depresję poporodową. Ostre słowa teściowej. Miesiące spędzone u przyjaciółki w Krakowie, terapię, listy pisane, ale nigdy nie wysłane.
*”Nigdy nie chciałam odejść.”* łkała. *”Tylko nie wiedziałam, jak zostać.”*
Łukasz ujął jej dłoń.
*”Teraz zrobimy wszystko inaczej. Razem.”*
I tak zaczęli od nowa. Od nieprzespanych nocy przez pierwsze ząbki i gaworzenie. Bez pani Barbary. Próbowała wrócić, błagała o wybaczenie, ale Łukasz nie pozwolił, by ktokolwiek zniszczył jego rodzinę po raz drugi.
Rany się zabliźniły. I może miłość nie polega na idealnych rodzinach czy małżeństwach bez błędów. Tylko na tym, kto zostaje, gdy wszystko się wali. Na tym, kto wraca. Na tym, kto wybacza.
