Zima otuliła podwórko Andrzeja miękką warstwą śniegu, ale jego wierny pies, ogromny owczarek niemiecki Bafik, zaczął się zachowywać jakoś dziwnie.
Zamiast leżeć w dużej budzie, którą Andrzej własnoręcznie sklecił dla niego minionego lata, Bafik uparcie spał na śniegu. Andrzej patrzył na niego przez okno, a w sercu coś mu ściskało bo Bafik nigdy wcześniej się tak nie zachowywał.
Każdego ranka, gdy Andrzej wychodził na podwórko, widział, jak Bafik obserwuje go czujnie. Za każdym razem, kiedy zbliżał się do budy, pies stawał między nim a wejściem, cicho warczał i patrzył błagalnie, jakby chciał powiedzieć: Proszę, nie wchodź tam. Takie zachowanie po tylu latach przyjaźni było zupełnie inne i nie dawało Andrzejowi spokoju. O co chodzi najlepszemu kumplowi?
W końcu Andrzej postanowił coś z tym zrobić. Wymyślił sprytny plan zwabił Bafika do kuchni soczystym kawałkiem schabu. Gdy pies, zamknięty w domu, aż wył z tęsknoty patrząc przez okno, Andrzej podszedł do budy, usiadł i zajrzał do środka. Serce mało mu nie stanęło, gdy oczy przystosowały się do ciemności i zobaczył coś, co dosłownie wbiło go w ziemię…
…W środku, otulony starą szmatką, leżał maleńki kotek brudny, wyziębiony, ledwo ciepły. Oczka miał prawie zamknięte, a jego drobne ciałko drżało z zimna. Najwyraźniej Bafik gdzieś go znalazł i zamiast odgonić czy zostawić, przygarnął go do siebie. Spał na śniegu, by go nie przestraszyć i pilnował wejścia do budy, jakby bronił największego skarbu.
Andrzej wstrzymał oddech. Ostrożnie wyciągnął malca i przytulił do klatki piersiowej. Bafik natychmiast podbiegł do niego i oparł się łbem o jego ramię już nie warczał, tylko patrzył z troską, gotów nieść pomoc.
Dobry z ciebie pies, Bafik… wyszeptał Andrzej, tuląc kociaka. Lepszy niż niejeden człowiek.
Od tego dnia na podwórku mieszkało już nie dwóch, a trzech przyjaciół. A stara buda, robiona z sercem, wreszcie odzyskała swój sens stała się małym domkiem dla uratowanych dusz.
