Nazywam się Andrzej Wolski, mam pięćdziesiąt trzy lata i jestem elektrykiem – to ja układałem instalację w domu mojej synowej, jeszcze zanim wyszła za mojego syna Kamila. Piszę to, bo byłem tam tego dnia, w Gliwicach, w połowie sierpnia, i do dziś czuję zapach spalonego oleju z frytownicy, który unosił się nad ogrodem, mieszając się z chlorem z basenu.
Moja synowa ma na imię Ola. Trzy tygodnie wcześniej złamała nogę w kostce, wracając z warzywniaka na rogu – pośliznęła się na mokrych schodkach, tych samych, które ja jej naprawiałem dwa lata temu i mówiłem, żeby dołożyła antypoślizgową listwę. Noga w gipsie, lekarz kazał leżeć, nogę trzymać wysoko, chodzić tylko o kulach i tylko kiedy naprawdę trzeba.
Kamil skończył czterdzieści lat i uparł się na wielkie przyjęcie przy basenie – trzydziestu gości, grill, całe to szaleństwo z lampionami i głośnikiem bluetooth pożyczonym od sąsiada. Cateringu nie chciał, bo „za drogo", więc oznajmił żonie, iż ugotuje wszystko sama. Widziałem, jak Ola próbowała mu tłumaczyć – noga w gipsie, jak ma stać przy garnkach osiem godzin – a on tylko machnął ręką: „Usiądziesz sobie na taborecie i będziesz mieszać, nic ci się nie stanie."
Przyjechałem na tę imprezę razem z moją żoną Krystyną, matką Kamila, około jedenastej. Chciałem pomóc rozstawić leżaki, bo taki mam zwyczaj – zawsze coś trzeba dokręcić albo poustawiać. W kuchni zastałem Olę: siedziała na wysokim stołku barowym, kula oparta o blat, w jednej ręce łyżka do mieszania sosu bolognese, w drugiej telefon z otwartym timerem na pieczeń. Na palcu miała plaster – przecięła się nożem, bo balansowała na jednej nodze i nie utrzymała równowagi przy desce do krojenia.
Zapytałem, dlaczego siedzi w kuchni zamiast być na dworze z gośćmi. Odpowiedziała krótko, bez pretensji w głosie, jakby to było oczywiste: Kamil poprosił, żeby przygotowała wszystko sama, bo catering kosztowałby za dużo. Powiedziała to i wróciła do krojenia ogórka na sałatkę jarzynową, jakby się tłumaczyła, iż w ogóle zajmuje moją uwagę.
Nie wiedziałem, co powiedzieć. Zamiast tego poszedłem poszukać żony.
Krystyna stała akurat przy stole ogrodowym, poprawiała obrus, który wiatr zwiewał na trawnik. Powiedziałem jej to, co widziałem – sam nie umiałem tego inaczej ubrać w słowa, po prostu: „Ola gotuje na tej złamanej nodze dla wszystkich gości, a Kamil pluska się w basenie."
Twarz Krystyny się zmieniła. Nie krzyknęła, nic. Odłożyła obrus na krzesło i poszła w stronę kuchni, nie oglądając się.
Nie widziałem, co się działo w środku – zostałem przy basenie, bo akurat Kamil wołał mnie, żebym mu podał piwo z lodówki turystycznej. Ale jakieś dziesięć minut później usłyszałem, jak krzyczy – nie z bólu, coś innego, głos miał załamany, jakby ktoś mu odebrał ziemię spod nóg.
Ola pokuśtykała na kulach od strony kuchni, powoli, jedna kula stukała o kamienne płytki przy basenie. Za nią szła Krystyna, niosąc coś w rękach – zwinięty w rulon papier, spięty gumką recepturkową, taki sam, jakim ja spinam faktury za materiały elektryczne. Trzydziestu gości stało wokół basenu z talerzami w dłoniach, nikt nie jadł, wszyscy patrzyli na Kamila, który stał czerwony jak burak, mokry jeszcze od kąpieli, z ręcznikiem zsuwającym się z ramion.
Krystyna rozwinęła ten papier przed wszystkimi. To była umowa darowizny działki rekreacyjnej pod Rudą Śląską, tej samej, którą Krystyna z mężem kupili dwadzieścia dwa lata temu i mieli zapisać na Kamila – działka z altanką, gdzie cała rodzina jeździła na grilla przez trzy dekady. Krystyna powiedziała głośno, tak, żeby słyszeli wszyscy przy basenie, iż zamiast przepisywać tę działkę na syna, przepisuje ją teraz na Olę. Na nią jedną, nie na oboje. Powiedziała, iż to jej ziemia i ona decyduje, komu ją zostawia, a synowi, który każe żonie gotować na złamanej nodze zamiast wezwać pomoc, nie zostawi nic więcej niż to, co już dostał przy życiu.
Kamil próbował coś powiedzieć, otworzył usta, ale nie wyszło z tego nic sensownego – coś w stylu „mamo, poczekaj, to nie tak" – ale Krystyna już wyjęła długopis z kieszeni sukienki i podała go Oli. Powiedziała, iż umowę podpiszą u notariusza w poniedziałek, w kancelarii przy ulicy Zwycięstwa, tej samej, gdzie sama spisywała testament po śmierci męża trzy lata temu.
Kamil stał tam, mokry, z tym ręcznikiem, i płakał – nie jak człowiek, który przeprasza, tylko jak ktoś, komu właśnie odebrano coś, na co liczył od lat, bo zawsze mówił znajomym, iż ta działka „w końcu będzie moja". Nikt z gości nie jadł już tego dnia sałatki jarzynowej, którą Ola siekała z nogą w gipsie – talerze odkładano po cichu na stoliki, ludzie zaczęli się rozchodzić, tłumacząc się, iż muszą jeszcze odebrać dzieci albo wracać do Zabrza przed korkiem.
Widziałem, jak Ola stoi na tych kulach, patrzy na papier w swoich rękach, a potem na Kamila. Nie powiedziała nic. Odłożyła kule pod ścianę basenu, usiadła na leżaku, który wcześniej sam rozstawiłem, i sięgnęła po szklankę wody stojącą na stoliku – tę samą, którą zostawiła nietkniętą od rana. Wypiła ją do dna, powoli, jakby to była pierwsza rzecz tego dnia, którą robiła dla siebie, a nie dla trzydziestu gości przy basenie.
W poniedziałek Krystyna zadzwoniła do mnie po południu i powiedziała, iż umowa jest już podpisana, działka formalnie należy do Oli, a wypis z księgi wieczystej przyjdzie pocztą w ciągu dwóch tygodni. Kamil, jak słyszałem, przez cały weekend do niej nie zadzwonił – dopiero w środę, żeby zapytać, czy to na pewno ostateczne. Krystyna powiedziała mu, iż tak, i odłożyła słuchawkę.
