27 maja 1992, Warszawa
Dziś muszę spisać tę historię, żeby mieć ją czarno na białym, bo ciągle nie mogę uwierzyć, jak się to wszystko potoczyło.
Właśnie wróciłem z długiego spaceru po Łazienkach. W moim wieku mam już 65 lat odnajduję euforia w aktywności, poznawaniu nowych miejsc i ludzi. Ludzie zawsze mnie fascynowali, ich historie, zwyczaje, rozmowy przy kawie w barze mlecznym czy spotkania na rynku w Krakowie. Tęsknię za młodością, gdy wszystko wydawało się łatwiejsze podróże nad Bałtyk za kilka złotych, noclegi w domkach nad jeziorem, rejsy po Wiśle z kolegami, spontaniczne wypady w góry z ekipą. Wszystko było tanie, proste, przyjacielskie.
Dziś jednak rzeczywistość wydaje się inna, a dawni przyjaciele no cóż, nie zawsze zostają tacy, jakich pamiętamy.
Kilka lat temu, podczas wakacji w Sopocie, poznałem wyjątkową kobietę Józefę. Trafiliśmy do tego samego pensjonatu, a dzięki wspólnemu zainteresowaniu poezją gwałtownie się zaprzyjaźniliśmy. Po rozstaniu czasem wymienialiśmy listy, wspominaliśmy wspólne spacery po molo i długie wieczory z herbatą. Ot, serdeczna znajomość.
Parę dni temu, późnym wieczorem, pojawił się telegram anonimowy, napisany chaotycznie: Pociąg przyjeżdża o trzeciej nad ranem. Bądź na peronie!. Zdziwiło mnie to, ale nie poszedłem na dworzec, bo nie wiedziałem, od kogo wiadomość.
O czwartej nad ranem ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłem, zmęczony i zaspany. Na progu stała Józefa, dwie młode dziewczyny Wiera i Jagna starsza pani i mężczyzna. Wszystko nabrało tempa: walizki, torby, pudła z rzeczami poustawiane w moim przedpokoju. Patrzyliśmy z żoną, zdumieni, ale wpuściliśmy ich pod dach.
Czemu nie byłeś na dworcu? Przecież wysłałam telegram! rzuciła Józefa z wyrzutem. Tłumaczyłem, iż nie wiedziałem, od kogo wiadomość, nie planowaliśmy przecież żadnego spotkania. Uznała to za szczegół, bo przecież zna nasz adres.
Potem opowiedziała, iż jedna z dziewczyn Wiera właśnie skończyła liceum i rozpoczyna studia na Uniwersytecie Warszawskim. Reszta rodziny przyjechała, by jej pomóc. Jednak ich plan był jasny: Będziemy mieszkać u was. Nie mamy pieniędzy na wynajem mieszkania ani hotel, a studia trzeba zacząć.
Byliśmy skonsternowani przecież choćby nie jesteśmy rodziną! Jednak Józefa potraktowała to jako rzecz oczywistą. Przez trzy dni karmiliśmy ich, gotowałem obiady z naszych zapasów. Chociaż przynieśli trochę jedzenia używali tylko naszych garnków i naczyń, sami nie ruszyli palcem.
Moja cierpliwość gwałtownie się wyczerpała po trzech dniach grzecznie poprosiłem, by wyprowadzili się i znaleźli coś własnego. Wtedy wybuchła awantura Józefa zaczęła tłuc kubki, histerycznie krzyczeć i obwiniać mnie o wszystko. W końcu cała grupa zaczęła pakować walizki. W pośpiechu… zniknął mój elegancki szlafrok, dwa ręczniki i nie mam pojęcia jak mój ulubiony żeliwny garnek, prezent od przyjaciela z Zakopanego. Przeszukaliśmy wszystko, garnek zniknął bez śladu.
Tak zakończyła się nasza znajomość definitywnie, bez żalu. Od tej pory Józefa już ani razu nie dała znaku życia.
Wyciągnąłem z tego naukę: w Polsce czy to Warszawa, czy Gdańsk warto być życzliwym, ale trzeba też pamiętać, by szanować własne granice. Uprzejmość nie powinna oznaczać pozwolenia na bezczelność. Następnym razem trzy razy się zastanowię, zanim otworzę drzwi.
