– „Zanim sprzedamy mieszkanie, zamieszkaj na jakiś czas w domu spokojnej starości” – powiedziała córka Ludmiła wyszła za mąż bardzo późno. Trzeba powiedzieć, iż długo jej się nie wiodło i czterdziestoletnia kobieta już nie miała nadziei, iż spotka – według swoich kryteriów – odpowiedniego mężczyznę. Czterdziestopięcioletni Edward okazał się nie lada „księciem”. Był już kilka razy żonaty i miał troje dzieci, którym na „zalecenie” sądu oddał swoje mieszkanie. Dlatego po kilku miesiącach tułania się po wynajmowanych mieszkaniach Ludmiła musiała zamieszkać ze swoim mężem u sześćdziesięcioletniej mamy, Marii Antoniny. Edzio już od progu skrzywił się i zmarszczył nos, dając do zrozumienia, iż przeszkadza mu zapach w mieszkaniu. – Zalatuje starością – burknął z niezadowoleniem. – Przydałoby się przewietrzyć. Maria Antonina dobrze usłyszała słowa zięcia, ale udała, iż ich nie dosłyszała. – A gdzie my będziemy mieszkać? – westchnął ciężko Edzio, któremu wyraźnie nie odpowiadały nowe warunki. Ludmiła od razu zaczęła się krzątać, chcąc przypodobać się mężowi, i odciągnęła matkę na bok. – Mamo, z Edkiem zajmiemy twój pokój – wyszeptała córka – a ty na razie pomieszkasz w tym małym. Tego samego dnia Maria Antonina została bezceremonialnie przeniesiona do innego pomieszczenia, które ledwo nadawało się do zamieszkania. I do tego musiała sama przenieść swoje rzeczy, bo zięć odmówił pomocy. Od tego dnia dla kobiety zaczęło się ciężkie życie. Edzio narzekał na wszystko: jedzenie, sprzątanie, kolor tapet. Najbardziej jednak denerwował go zapach. Twierdził, iż w mieszkaniu pachnie starością, przez co nabawił się alergii. Edzio teatralnie kaszlał, gdy tylko Ludmiła pojawiała się w drzwiach. – Tak nie da się żyć! Trzeba coś z tym zrobić! – oświadczył zdenerwowany mąż Ludmile. – Nie mamy pieniędzy na wynajem mieszkania – bezradnie rozłożyła ręce kobieta. – Wyślij matkę gdzieś – burknął mężczyzna, krzywiąc się. – Nie da się tu oddychać. – A gdzie mam ją wysłać? – Nie wiem, wymyśl coś! I tak po jej śmierci mieszkanie będzie twoje. Po prostu to przyspieszymy, – odparł ze spokojem Edzio. – To chyba nie w porządku… – No to kto jest dla ciebie ważniejszy? Ja czy ona? To ja cię przygarnąłem, jak miałaś czterdzieści lat. Komu byś była potrzebna, stara panna – naciskał Edzio, wiedząc, jak ją uderzyć. – Odejdę i znów zostaniesz sama. I już raczej nikt cię nie weźmie. Ludmiła rzuciła mężowi gniewne spojrzenie spod brwi i poszła do matki do małego pokoiku. – Mamusiu, na pewno nie podoba ci się tu mieszkać? – zaczęła rozmowę z dystansu córka. – Oddaliście mój pokój? – z niepokojem zapytała kobieta. – Nie, mamy inną propozycję. Przecież i tak przepiszesz mi to mieszkanie? – zapytała z nadzieją Ludmiła. – Oczywiście. – To nie ma co zwlekać! Chcę sprzedać mieszkanie i kupić coś nowego, w porządnym bloku. – Może lepiej wyremontować to obecne? – Nie, lepiej kupić większe. – A ja gdzie pójdę, córko? – usta Marii Antoniny zatrzęsły się. – A ty na razie zamieszkasz w domu spokojnej starości – Ludmiła z euforią przekazała matce szokującą nowinę – ale to tylko na chwilę. Potem cię na pewno zabierzemy. – Naprawdę? – kobieta spojrzała z nadzieją na córkę. – Oczywiście. Wszystko załatwimy, zrobimy remont, zabierzemy cię – Ludmiła złapała matkę za rękę. Mari Antoninie nie pozostało nic innego, jak uwierzyć córce i przepisać na nią mieszkanie. Gdy papiery były gotowe, Edzio, zacierając ręce, powiedział: – Pakuj rzeczy babci, zabieramy ją do domu spokojnej starości. – Już? – zdziwiła się Ludmiła, którą gryzły wyrzuty sumienia. – Na co czekać? choćby jej emerytura mi niepotrzebna. Więcej z niej kłopotu niż pożytku. Życie już przeżyła, niech pozwoli nam pożyć – powiedział rzeczowo Edzio. – Przecież jeszcze nie sprzedaliśmy tego mieszkania? – Rób, co mówię, bo inaczej zostaniesz sama – odparł z powagą mężczyzna. Po dwóch dniach rzeczy Marii Antoniny razem z nią wsadzili do samochodu i zawieźli do domu spokojnej starości. W drodze kobieta ukradkiem ocierała łzy – serce przeczuwało nieszczęście. Edzio nie pojechał. Stwierdził, iż musi wietrzyć mieszkanie z „obcego zapachu”. Maria Antonina gwałtownie została zameldowana w domu spokojnej starości, a Ludmiła, żegnając się pospiesznie, wstydliwie wyszła. – Córko, na pewno po mnie wrócisz? – zapytała z nadzieją na pożegnanie. – Oczywiście, mamo – Ludmiła spuściła wzrok. Wiedziała, iż Edzio nigdy nie pozwoli zabrać Matki do nowego mieszkania. Gdy tylko przejęli własność, gwałtownie sprzedali mieszkanie i kupili nowe. Co więcej, Edward postanowił zapisać je na siebie, mówiąc, iż Ludmile nie można ufać. Po kilku miesiącach Ludmiła spróbowała poruszyć temat matki. Jednak mąż zareagował agresją. – Jeszcze raz zaczniesz o niej mówić, wylatujesz! – zagroził Edzio, któremu nie podobały się rozmowy o Marii Antoninie. Ludmiła ugryzła się w język, wiedząc, iż mąż nie żartuje. Więcej tematu matki nie poruszyła. Kilka razy miała ochotę odwiedzić matkę w domu spokojnej starości, ale za każdym razem wyobrażając sobie jej łzy, rezygnowała. Maria Antonina przez pięć lat codziennie czekała na powrót córki. Nie doczekała się. Nie wytrzymała rozłąki i odeszła z tego świata. Ludmiła dowiedziała się o tym dopiero po roku – gdy Edzio wyrzucił ją z mieszkania i przypomniała sobie o matce. Wyrzuty sumienia zaczęły ją tak dręczyć, iż zamieszkała w klasztorze, modląc się za swój grzech.