Mieszkała tam sama od lat i mówiła, iż to jej wybór. Że tu jest jej miejsce. Że nigdzie się nie wybiera.
Przyjechałem w niedzielę, z torbą zakupów i gotowymi w głowie zdaniami, które układałem przez całą drogę. Chciałem mówić spokojnie. O zdrowiu. O zimach, które są coraz cięższe. O tym, iż w mieście byłoby jej łatwiej, bez pieca do palenia i drogi, której nikt nie odśnieża na czas.
W kuchni pachniało starym drewnem i herbatą. Mama siedziała przy stole, jak zawsze wyprostowana, jakby sama obecność krzesła była dla niej wyzwaniem. Uśmiechnęła się, ale w oczach miała czujność. Jakby wiedziała, po co przyjechałem.
Zacząłem ostrożnie. Mówiłem, iż mógłbym pomóc. Że moglibyśmy znaleźć coś bliżej ludzi. Albo chociaż częściej do niej zaglądać, może zorganizować opiekę. Każde słowo ważyłem, jakby mogło się rozbić o podłogę.
Nie zdążyłem skończyć.
– Chcesz mnie stąd wyrwać? – zapytała nagle, podnosząc głos. – Z mojego domu?
Zamarłem. Nie tego się spodziewałem. W jednej chwili jej twarz stwardniała, jakby moje słowa były atakiem, a nie troską. Wstała gwałtownie, krzesło skrzypnęło głośno, niemal oskarżycielsko.
– Myślisz, iż ja sobie nie radzę? – krzyczała. – Że jestem stara i bezużyteczna? Że trzeba mnie przenieść jak mebel?
Próbowałem tłumaczyć. Mówiłem, iż się boję. Że kiedy nie odbiera telefonu, wyobrażam sobie najgorsze. Że ta cisza na wsi, którą ona tak kocha, mnie przeraża. Ale ona już nie słuchała.
– To jest moje życie – powiedziała ostro. – Tu wszystko ma sens. Każde drzewo, każdy poranek. A ty chcesz mi to zabrać, bo tobie jest niewygodnie się martwić.
Te słowa zabolały bardziej, niż chciałem przyznać. Stałem w jej kuchni jak intruz, jak ktoś, kto przyszedł coś odebrać, a nie dać. Poczułem wstyd. I bezsilność. Bo jak pomóc komuś, kto widzi w pomocy zagrożenie?
Wyjechałem szybciej, niż planowałem. Droga była pusta, pola ciągnęły się bez końca. W lusterku znikał jej dom, mały i samotny, dokładnie taki, jak ona chce być.
Wtedy zrozumiałem, iż ten dramat nie polega na krzykach ani awanturze. Polega na tym, iż czasem miłość oznacza bezradne patrzenie, jak ktoś wybiera samotność, a ty nie masz prawa mu jej odebrać, choćby jeżeli bardzo się boisz.
