Z życia wzięte. "Kasia dostanie dwupokojowe mieszkanie, a ja stary dom mojej babci na wsi": Mamo, dlaczego

Głos miała opanowany, ale znałam ten ton aż za dobrze. To nie było pytanie. To był ból.

— Mamo, dlaczego? — zapytała. — Kasia dostanie dwupokojowe mieszkanie w mieście, a ja… stary dom babci na wsi?

Odłożyłam filiżankę. Herbata była już zimna, ale i tak jej nie piłam. Wiedziałam, iż ta rozmowa kiedyś nadejdzie. Odkładałam ją latami, jak odkłada się list, którego boi się otworzyć.

— To nie jest „stary dom” — powiedziałam cicho. — To dom twojej babci.

— W ruinie — odpowiedziała natychmiast. — Bez ogrzewania, z dachem do remontu, dwie godziny od miasta. Mamo, bądźmy szczerzy. To nie jest równe.

Kasia siedziała cicho pod oknem. Zawsze taka była — umiała czekać, aż burza przejdzie obok niej. Patrzyła w podłogę, jakby to jej nie dotyczyło, a jednocześnie dotyczyło najbardziej.

— Myślisz, iż chciałam was skrzywdzić? — zapytałam.

— Myślę, iż mnie skrzywdziłaś — odpowiedziała. Prosto. Bez krzyku. — Przez całe życie byłam „tą silną”. Tą, która sobie poradzi. Tą, która „nie potrzebuje pomocy”. I teraz znowu… Kasia dostaje gotowe życie, a ja problem do rozwiązania.

Te słowa bolały, bo były prawdziwe. Zawsze była samodzielna. Zawsze mówiła: „mamo, dam radę”. I ja… ja jej wierzyłam. Za bardzo.

— Wiesz, dlaczego dostała mieszkanie? — zapytałam w końcu.

Uniósła brwi.

— Bo jest młodsza? Bo mieszka bliżej? Bo łatwiej ją kochać?

Kasia drgnęła.

— To nie fair — szepnęła.

— Cisza — powiedziałam ostro, pierwszy raz od dawna. — To nie jest o fair.

Wstałam i podeszłam do kredensu. Wyjęłam starą teczkę. Dokumenty. Zdjęcia. Położyłam je na stole.

— Ten dom — zaczęłam — to jedyne miejsce, gdzie twoja babcia była naprawdę szczęśliwa po śmierci dziadka. Tam płakała. Tam się podniosła. Tam mówiła mi: „Jeśli kiedyś przyjdzie czas, oddaj go tej, która ma w sobie siłę”.

— Siłę do czego? — zapytała gorzko. — Do łatania cudzych decyzji?

— Do życia — odpowiedziałam. — Prawdziwego. Nie z gotowym kluczem w ręce.

Otworzyłam teczkę. Był tam list. Pożółkły, pisany drżącą ręką.

— Babcia zostawiła to dla ciebie — powiedziałam. — Ale nie mogłam ci tego dać wcześniej. Bo musiałaś dorosnąć do prawdy.

Czytała w ciszy. Jej twarz powoli się zmieniała. Z gniewu w zdumienie. Ze zdumienia w coś, czego się nie spodziewałam — strach.

— Ona… ona przepisała ten dom na mnie? — wyszeptała. — Już wtedy?

Skinęłam głową.

— A pieniądze na remont? — zapytała po chwili.

— Są na koncie — odpowiedziałam. — Od lat. Odkładałam je po cichu. Bez rozgłosu. Bo wiedziałam, iż jeżeli dam ci coś „łatwego”, nigdy nie dowiesz się, ile jesteś warta.

Łzy spłynęły jej po policzkach. Nie takie teatralne. Prawdziwe. Ciężkie.

— Myślałam, iż mnie karzesz — powiedziała.

— A ja próbowałam cię ochronić — odpowiedziałam. — Przed życiem, które wygląda równo, a w środku jest puste.

Kasia podniosła głowę.

— A ja? — zapytała cicho. — Dlaczego ja dostaję mieszkanie?

Spojrzałam na nią długo.

— Bo ty zawsze potrzebowałaś bezpieczeństwa — powiedziałam. — A twoja siostra — sensu.

W kuchni zapadła cisza. Taka, która boli, ale też porządkuje wszystko na nowo.

— Mamo… — powiedziała starsza córka, ocierając łzy. — Przepraszam.

Podeszłam i przytuliłam ją. Pachniała jak wtedy, gdy była dzieckiem.

— Największym błędem matek — wyszeptałam — jest to, iż uczą się mówić prawdę dopiero wtedy, gdy dzieci są już dorosłe.

A dramat tej historii nie polegał na nierównym podziale majątku.

Polegał na tym, iż przez lata myliłyśmy miłość z wygodą — i dopiero teraz zaczynałyśmy rozumieć, iż to nie to samo.