Grażyna siedziała w swoim ulubionym fotelu.
W dłoni trzymała kubek z kompotem.
Piątek, dziewiąta wieczorem.
Na ekranie leciały napisy końcowe serialu.
Ona nie widziała nic poza jutrzejszą sobotą.
Jutro przyjeżdżała teściowa.
Od pięciu lat małżeństwa te weekendy stały się testem przetrwania.
Jak przekleństwo, którego nie da się zdjąć.
Zaczęło się niewinnie.
Halina Kowalska przyjeżdżała raz w miesiącu, na pogawędkę.
Piotr mówił wtedy z troską:
– Mama jest samotna, od dziesięciu lat bez ojca. Dajmy jej trochę uwagi.
Grażyna chętnie się zgadzała.
Rodzina to przecież rodzina.
Z czasem wszystko zaczęło się zmieniać.
Najpierw pojawiły się uwagi o porządku.
Po pierwszej wizycie Halina zawołała syna na korytarz.
– Piotruś, kto u was zmywa podłogi?
– Grażyna, oczywiście – odparł zaskoczony.
– Dziwne, bo widać plamy na linoleum.
Od tamtej pory przed każdą wizytą Grażyna sprzątała jak szalona.
Myła podłogi dwa razy, wycierała listwy, czyściła grzejniki.
– Mama lubi porządek jak w muzeum – tłumaczył Piotr.
– Czy ja mam być jakąś brudną? – pytała zmęczona Grażyna.
– Nie, po prostu jesteś… bardziej zrelaksowana.
Zrelaksowana. Kobieta pracująca dziesięć godzin dziennie w banku.
Grażyna milczała. Rodzina to kompromisy, myślała.
Po roku Halina zaczęła przyjeżdżać co sobotę.
– Nudzi się sama – mówił Piotr. – Niech odpocznie duszą.
Odpoczywała teściowa. Grażyna harowała.
Doszły obowiązkowe wyjścia na zakupy.
– Piotruś, jedziemy po bluzkę? – pytała Halina co tydzień.
– Jasne, mamo! Grażyno, zbieraj się!
Grażyna nosiła wieszaki, czekała przy przymierzalniach.
Halina przymierzała siedem rzeczy, kupowała jedną.
– Dawniej lepiej szyto – wzdychała.
Piotr w tym czasie oglądał mecz albo mył auto.
– Wy, kobiety, macie do tego wrażliwość – mawiał.
Pewnego wieczoru Grażyna wróciła z pracy wyczerpana.
Piotr leżał na kanapie z herbatą.
– Jak w pracy? – zapytał, nie odrywając wzroku od ekranu.
– Zmęczona do granic.
– To odpoczywaj. Jutro przyjedzie mama.
– Wiem.
– Wstań wcześnie i zrób jej zupę. Kurczak musi być z farmy, nie mrożony.
– O której mam go kupić?
– Pół do szóstej. Hala otwiera się o szóstej.
– Dlaczego nie jedziesz sam?
– Ty się lepiej na tym znasz. Zupa to babskie zadanie.
Grażyna poszła do łazienki myć zęby, myśląc o niesprawiedliwości.
– Ustawisz budzik? – krzyknął Piotr z salonu.
– A ty swój ustawisz? – odkrzyknęła.
– Po co mi budzik? Nie będę gotował.
Nie odpowiedziała. Budzika nie ustawiła.
Rano zadzwonił dzwonek. Siódma dziesięć.
Za oknem szary, deszczowy poranek.
– Kto to? – szukała szlafroka.
– Halinka przyjechała! – rozległ się głos w korytarzu.
Serce podskoczyło jej do gardła.
Otworzyła drzwi. Teściowa stała z dwiema torbami, w eleganckim płaszczu.
– Grażynko, dzień dobry! Pachnie już zupką?
– Zupy nie ma – powiedziała chrapliwie.
– Ojej! Piotrek mówił, iż wstaniesz wcześnie.
– Piotrek śpi.
Halina weszła, jakby nic nie usłyszała. Zdjęła płaszcz.
– Nic nie szkodzi. Jedziemy na targ po kurczaka.
– Nigdzie nie jadę.
– Jak to nie jedziesz? A zupa?
– Niech gotuje ten, kto ją zamówił.
– Ale Piotrek pracuje cały tydzień!
– Ja też pracuję. I też muszę odpoczywać.
Halina usiadła przy kuchni, gotowa do dyskusji.
– Lekarz kazał mi jeść gorącą zupę rano. Mam problemy z żołądkiem!
– Rozumiem. Ale to nie moja sprawa.
W tym momencie w drzwiach sypialni stanął Piotr, zaspany, w pomiętej koszulce.
– O, mamo! Już jesteś?
– Piotrek, Grażyna nie chce jechać po kurczaka!
Piotr spojrzał na żonę zdumiony.
– Co? Przecież mówiłem ci wczoraj.
Grażyna odwróciła się powoli, odłożyła ściereczkę i spojrzała mu w oczy.
– Niech zupę mamie gotuje ten, kto z niej się urodził.
W kuchni zapadła cisza.
Halina zamarła. Piotr otworzył usta i zamknął je z powrotem.
– Co powiedziałaś? – zapytał cicho.
– To, co myślę od dawna.
– Grażyno! Jak możesz tak mówić! – wybuchła teściowa.
– Mówię wprost.
– Ale ja jestem twoją teściową!
– I co z tego? Mam być twoją służącą?
– Jaką służącą? Mama to rodzina! – wtrącił Piotr.
– Twoja rodzina. Twoja matka. Niech ona gotuje.
– Ja nie umiem gotować! – jęknęła Halina.
– Naucz się. Internet pełen jest przepisów.
– Ale ty jesteś kobietą – zawahał się Piotr.
– A ty kim jesteś? Kosmitą?
Halina spróbowała łagodniej.
– Rozumiem, iż jesteś zmęczona, ale obowiązki rodzinne…
– Czyje to obowiązki? Moje? A wasze gdzie?
– Jestem starszą kobietą…
– Która jeździ na działkę, chodzi po sklepach i żąda rozrywek. Starość to nie wymówka.
Piotr spuścił wzrok, nie wiedząc, co powiedzieć.
Halina patrzyła to na syna, to na synową, zaskoczona ciszą.
Grażyna zdjęła fartuch, powiesiła go na haczyku.
– Od dziś gotujecie sami. Ja też mam prawo do niedzieli.
Drzwi kuchni zamknęły się cicho za jej plecami.
Prawda wyszła na wierzch – prosta i bolesna.
