W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć wiedziałam, iż usiądę sama. Wyjęłam z kredensu dwa kr…

W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć wiedziałam, iż będę siedzieć sama.
Wyjęłam z kredensu dwie kryształowe lampki. Ustawiłam je ostrożnie na stole i cofnęłam się o krok.
Dwa zestawy sztućców.
Dwie porcelanowe talerze.
Dwie serwetki, wyprasowane tak, iż aż skrzypiały w dłoniach.
Jakby zaraz miał wejść, uśmiechnąć się i powiedzieć, iż już pora siadac do stołu. Że na zewnątrz zimno. Że Wigilii nie można czekać.
Ale on nie miał wejść.
Od roku już go nie było.
Telefon milczał.
Córka nie miała przyjechać.
Wnuki się nie odezwały.
Przejechałam dłonią po białym obrusie haftowanym w kwiaty. Szyłam go sama, jeszcze jako młoda kobieta. On go kochał. Powtarzał, iż przypomina mu moje oczy z dawnych lat.
Uśmiechnęłam się przez chwilę pierwszy raz tego dnia.
Ugotowałam jego ulubione potrawy. Nie dlatego, iż ktoś miał przyjść. Tak żyłam przez całe życie. Bo serce jeszcze nie umie pogodzić się z tym, iż miejsce naprzeciwko mnie już zawsze zostanie puste.
Usiadłam i patrzyłam na stół. Był piękny. Jak zawsze w święta.
Przypomniałam sobie naszą ostatnią wspólną Wigilię. Był już słaby, ale usiadł naprzeciwko mnie, uśmiechnął się i poprosił, żebym nie zamykała się w sobie, kiedy jego zabraknie. Żebym żyła dalej. Nie poddawała się.
Wtedy mu to przyrzekłam.
Zegar tykał. Za oknem migotały światełka, słychać było śmiechy, dzieci biegały po śniegu. Gdzieś trwało święto. Tylko nie w tym cichym pokoju.
Późnym wieczorem w końcu zadzwonił telefon. Krótka rozmowa. Radosny głos. Szybko, bez pytań, bez czasu.
Znowu nastała cisza.
Wzięłam kieliszek z miejsca naprzeciwko siebie, uniosłam go lekko i wyszeptałam podziękowanie za lata, za miłość, za to, iż byłam czyjąś.
Potem zaczęłam sprzątać stół. Powoli. Uważnie. Tak jak sprząta się coś, co już się nie powtórzy.
Usiadłam przy oknie w ciemności. Na zewnątrz trwała dalej Wigilia. A w środku pozostało tylko wspomnienie.
Stół dla dwojga był nakryty.
Ale jedno miejsce zostało puste.
Czy zdarzyło się Wam kiedyś przygotować miejsce dla kogoś, kogo już nie ma nie dlatego, iż czekacie, ale dlatego, iż serce jeszcze nie chce go wypuścić?