To on czyścił piec, zamawiał opał i wnosił worki do piwnicy. Byłam mu za to wdzięczna, ponieważ chore kolana nie pozwalały mi już dźwigać.
Wiosną oznajmił, iż nadchodząca jesień ma być wyjątkowo chłodna, a ceny opału będą rosły z miesiąca na miesiąc.
— Lepiej kupować stopniowo — powiedział. — Będę odkładał pieniądze u dostawcy, a przed sezonem wszystko przywiozą jednym transportem.
Od tamtej pory co miesiąc przychodził po sześćset złotych. Czasami prosił o więcej, bo podobno cena znowu wzrosła. Nie dawał mi pokwitowań.
— Mamo, znam tego człowieka od lat. Nie rób ze mnie złodzieja — oburzał się, gdy pytałam o rachunek.
W ciągu kilku miesięcy przekazałam mu prawie pięć tysięcy złotych. Zrezygnowałam z nowych okularów i wyjazdu do sanatorium. Pocieszałam się, iż przynajmniej zimą będę miała ciepło.
Kiedy przyszły pierwsze chłodne wieczory, w piwnicy przez cały czas stało tylko kilka starych worków. Tomasz zapewniał, iż dostawa przyjedzie lada dzień.
— Mają dużo zamówień. Nie panikuj — powtarzał.
Pewnego ranka temperatura w domu spadła tak bardzo, iż siedziałam w kuchni w płaszczu. Zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Wtedy odnalazłam stary rachunek ze składu opału i wybrałam podany na nim numer.
Przedstawiłam się i zapytałam, kiedy mogę spodziewać się dostawy.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Pani Zofio, nie mam dla pani żadnego zamówienia — powiedział właściciel.
— Syn od kilku miesięcy wpłaca panu pieniądze.
Mężczyzna sprawdził nazwisko Tomasza oraz mój adres.
— Pani syn od dwóch lat niczego u mnie nie zamawiał. Ostatnią dostawę przywoziłem jeszcze wtedy, gdy żył pani mąż.
Usiadłam przy stole. Ręce trzęsły mi się tak mocno, iż upuściłam telefon.
Pojechałam do Tomasza bez zapowiedzi. Przed jego domem stała ekipa montażowa. Na ścianie widniało nowe urządzenie, a w ogrodzie leżały opakowania po elementach instalacji grzewczej.
Synowa otworzyła mi drzwi.
— Pięknie, prawda? — powiedziała. — Tomek zrobił nam niespodziankę. Podobno odkładał na to od wiosny.
W tej samej chwili zrozumiałam, gdzie trafiały moje pieniądze.
Tomasz próbował zaprowadzić mnie do kuchni, ale zapytałam przy wszystkich:
— Ile mojego opału zamontowałeś na swojej ścianie?
Zbladł. Synowa spojrzała na niego, a potem na mnie.
— Jakiego opału?
Powiedziałam jej o comiesięcznych wpłatach. Tomasz zaczął tłumaczyć, iż pieniądze tylko pożyczył. Twierdził, iż odda je po premii.
— A do tego czasu mam marznąć?
— Twój dom jest stary i drogi w utrzymaniu — odpowiedział. — I tak powinnaś go sprzedać. Mogłabyś zamieszkać u nas.
— Kiedy zamierzałeś mnie o tym poinformować?
— Przecież wszystko kiedyś będzie moje. Chciałem zainwestować te pieniądze rozsądnie.
Nie wytrzymałam.
— To nie były twoje pieniądze ani twój dom. To miało być moje ciepło na zimę.
Synowa kazała mu natychmiast oddać mi całą kwotę. Okazało się, iż również ją okłamał, mówiąc, iż instalację opłacił z dodatkowych zleceń. Nie miał jednak z czego zwrócić pieniędzy.
Pożyczyłam brakującą sumę od siostry i sama zamówiłam opał. Dostawca przywiózł go następnego dnia, a płatność przyjął dopiero po rozładunku. Tomasz dostał ode mnie pisemne wezwanie do zwrotu pieniędzy. Odebrałam mu także klucze do domu i zmieniłam testament.
Teraz w piecu płonie ogień, ale syn nie przekracza mojego progu. Powtarza rodzinie, iż odwróciłam się od niego przez kilka worków opału.
Nie chodziło o worki.
Opału zabrakło w mojej piwnicy dopiero jesienią. Ciepła w sercu mojego syna nie było już znacznie wcześniej.
