Prawdziwy syn – Lenka, choćby sobie nie wyobrażasz! Z Matwiejem postanowiliśmy, iż w przyszłym roku znowu lecimy do Turcji! – Ojczym aż promieniał z radości. – Mówi, iż znowu chce ten hotel z widokiem na morze. No i co mam zrobić, przecież to mój własny syn? Jak nieświadomie podkreślił: “własny” syn. – Cieszę się za was – odpowiedziała, wspominając, jak dobrze było, zanim ten Matwiej pojawił się w ich życiu. – Własny syn… A przecież zawsze mówiłeś, iż jesteśmy rodziną. Że nie ma różnicy, czy własna, czy nie. Mówił to. Że jest jego córką, i nieważne, biologicznie czy nie. – Znowu swoje… Leno, przecież wiesz, iż jesteś dla mnie jak córka. Kocham cię jak rodzoną. Ale Matwiej… Sam choćby nie zauważył, iż właśnie potwierdził jej słowa. – Matwiej to syn. A ja, najwyraźniej, tylko znajoma. – Leno, co ty! Przecież mówię ci, iż jesteś mi jak córka! – Jak córka… A mnie kiedyś zabrałeś nad morze? Przez te piętnaście lat, które nazywasz się moim ojcem? Nie zabrał. Artur często powtarzał, iż między nią a Matwiejem nie ma żadnej różnicy, ale Lena, słysząc, ile Artur robił dla syna, doskonale wiedziała – różnica ogromna. – Nie dało rady, Leno. Wiesz przecież, kiedyś z pieniędzmi było ciężko. Ty już dorosła, rozumiesz, ile kosztuje dwa tygodnie w pięciogwiazdkowym hotelu… Drogo. – Rozumiem – skinęła Lena – Wydatki. Za drogo mnie tam zabrać. Za to Matwiejowi, którego poznałeś pół roku temu, już chcesz kupić mieszkanie na kredyt, żeby “miał gdzie żonę sprowadzić”. To, rozumiem, żaden wydatek, gdy chodzi o syna? – Nie kupuję żadnego mieszkania. Kto ci powiedział? – Dobrzy ludzie. – Przekaż tym dobrym ludziom, żeby nie gadali bzdur. Lena trochę odżyła. – Naprawdę nie bierzesz? – Oczywiście, iż nie. O, a zgadnij, gdzie idziemy z nim w sobotę? – i sam sobie odpowiedział – Na gokarty! On na studiach choćby w wyścigach brał udział, a ja tak, dla towarzystwa. – Gokarty – powtórzyła Lena – Brzmi jak przygoda. – I to jaka! – Mogę pójść z wami? – pytanie wyrwało jej się szybciej, niż zdążyła się zastanowić. Artur, nie chcąc jej brać, zaczął się jąkać: – Eee… Leno… Tobie tam będzie nudno. Naprawdę. To taka… męska zabawa. My z Matwiejem po prostu chcemy pogadać, ojciec z synem. To boli… – Czyli… tobie tam może być ciekawie, a mnie – nie? – Nie do końca… – Artur nerwowo się kręcił. – Po prostu całe życie się nie widzieliśmy, chcemy nadrobić stracone lata. Chcemy iść sami. Rozumiesz? Rozumiesz. “Rozumiesz” to najbardziej okrutne słowo w ich nowym słowniku. Trzeba było rozumieć, iż rodzone jest ważniejsze niż przybrane. Trzeba było rozumieć, iż jej miejsce jest tam, za płotem. Matwiej naprawdę był fajny. Wychowany bez ojca, bo jego matka nie powiedziała Arturowi o dziecku, mimo wszystko doskonale sobie radził. Inteligentny, przystojny, dobry. – Tato, pomogłem w schronisku dla psów. Remontowałem kojce. – Tato, wiesz, iż mam czerwony dyplom? – Tato, patrz, naprawiłem ci telefon. Nie był po prostu synem. Był idealnym synem. Tego wieczoru, kiedy Artur, posiedziawszy chwilę u Leny, wrócił do siebie, ona przeglądała stare zdjęcia… Ślub Artura i jej mamy (mamy, która zmarła pięć lat temu, zostawiając Lenę i Artura razem). A tutaj na działce… A tutaj Lena po maturze… Już nigdy nie będzie jak dawniej. *** – Leno, nie śpisz? Mam pytanie. Pilne – ojczym przyjechał do niej aż o ósmej rano. – Co to za pilna sprawa? Lena poprawiła grzywkę opaską i uruchomiła ekspres do kawy. – O mieszkanie dla Matwieja. – Czyli jednak prawda? – wykrztusiła. – Przepraszam, ale tak… prawda. – A mnie okłamałeś. – Nie chciałem cię martwić. Ale potrzebuję rady! Myślę, iż trzeba się pospieszyć. Prędzej czy później się ożeni. Trzeba mu kupić jakiś kąt, póki młody. Wiesz, jak to było ze mną… – To weź kredyt – syknęła Lena, której zupełnie nie chciało się rozmawiać o kupowaniu mieszkania dla Matwieja. Ładnie się ten Matwiej ustawił! – Tak, tak, wiem. Ale sama wiesz, jaką mam historię kredytową… A Matwiejowi trzeba pomóc. Zasłużył na to, żeby ojciec, którego nie miał całe życie, kupił mu mieszkanie. – I do czego zmierzasz? – Pomożesz mi? jeżeli poproszę? – Zależy w czym. – Już tłumaczę. Mam dwa miliony. To wystarczy na wkład własny. Ale bank mi kredytu nie da. Tobie da. Masz czystą kartę. Weźmiemy na ciebie, weźmiemy kredyt hipoteczny. Spłacać będę ja. Oczywiście. Iluzja, iż “nie ma żadnej różnicy między wami”, rozpadła się całkowicie. Jest różnica. To nie Matwieja pchają na minę. – Czyli Matwiej dostaje mieszkanie, a ja – kredyt? Tak wychodzi? Artur pokręcił głową z taką szczerą przykrością, jakby to Lena mu coś proponowała. – Co ty mówisz! Przecież to ja będę spłacał… Nie proszę cię o spłatę. Wystarczy, iż będzie na ciebie. Przemyśl to… – Wiesz, Artur, nie o to się zastanawiam, czy brać kredyt. Myślę o tym, iż już choćby nie uważasz mnie za córkę. Teraz masz syna. Tego, którego znasz pół roku, a mnie – piętnaście lat, ale dla ciebie to nieistotne, ważne, iż on jest rodzony. – Nieprawda! – Artur się zagotował. – Kocham was tak samo! – Nie. Nie tak samo. – Leno, to nie fair! On jest przecież… mój własny… Koniec. Nie była już jego córką. Była przybraną, wygodną, do czasu, aż w jego życiu pojawił się ten prawdziwy. – Jasne – Lena starała się być uprzejma – Nie mogę, Artur. Sama będę kiedyś musiała kupić mieszkanie. Drugi kredyt na pewno mi nie dadzą. Jakby dopiero teraz Artur sobie przypomniał, iż ona też nie ma swojego kąta. – Ach tak, przecież też będziesz potrzebować… – poprawił zegarek. – Ale póki nie planujesz kupować, możesz mi pomóc. Mam dwa miliony. Tylko trochę trzeba dołożyć. To na parę lat. – Nie. Nic na siebie nie wezmę. Nie miała nadziei, iż Artur ją zrozumie. – Dobrze – powiedział – jeżeli nie możesz pomóc jak córka… to trudno. Poradzę sobie. Czy naprawdę był dla niej kiedyś ojcem, teraz już nieważne. Od tej chwili widywała Artura tylko na zdjęciach. Pewnego wieczoru, przeglądając sieć, zobaczyła to. Zdjęcie zrobione na lotnisku. Artur i Matwiej. Obaj w jasnych kurtkach. Artur stoi z ręką na ramieniu Matwieja, a pod spodem podpis: “Lecimy z tatą do Dubaju. Rodzina to najważniejsze”. Rodzina. Lena odłożyła telefon. Przypomniała sobie wtedy jeden moment z dzieciństwa, jeszcze zanim mama wyszła za Artura. Miała wtedy pięć lat. Żyli bardzo skromnie i popsuła się jej lalka, którą dała jej babcia. Lena płakała, a jej biologiczny ojciec powiedział wtedy: “Lena, po co płaczesz z byle powodu? Nie przeszkadzaj!” Nigdy nie można było mu przeszkadzać. Najbardziej interesowała go butelka. Można powiedzieć, iż ojca Lena nigdy nie miała. Ale myślała, iż Artur jej go zastąpił… niedługo Artur podjął jeszcze jedną próbę przekonania jej. – Leno, pomyślałem, musimy coś zrobić z twoim brakiem zaufania… – Jakim brakiem zaufania, Artur? Wyraźnie powiedziałam: nie. – Po prostu nie rozumiesz sytuacji. Matwiej… nigdy mnie nie znał. Nie miał ojca. Trzeba jakoś to nadrobić. Dorosły facet potrzebuje własnego miejsca. A od ciebie tylko formalność, gwarantuję, nic nie zapłacisz. – Kto by mi moje braki nadrobił… To go niespodziewanie zirytowało. – Lena, dość! Nie chcę kłótni. Kocham cię, naprawdę! Ale zrozum… Matwiej to moja prawdziwa rodzina. Jak będziesz miała własne dzieci, zrozumiesz. Tak, kocham was inaczej, ale to nie znaczy, iż nie jesteś mi potrzebna. – Potrzebna. Jako narzędzie. – Leno, ochłoń! Przesadzasz. – Skupiłeś się na nim w pół roku, Artur – powiedziała Lena – Nie każę ci wybierać. Zresztą ten wybór jest oczywisty. Powiedziałeś prawdę: Matwiej jest ci rodzoną rodziną. Ja… nigdy nie byłam. Minęło pół roku. Artur nie dzwonił. Ani razu. Pewnego dnia, scrollując media, zobaczyła nowe zdjęcie. Artur i Matwiej. Stoją wśród gór. Artur w modnym stroju narciarskim. Podpis: “Uczymy tatę jeździć na snowboardzie! Trochę za stary, ale z synem wszystko można!” Lena długo patrzyła na zdjęcie. Zabrała się za raport do pracy, kiedy na jej telefon przyszła wiadomość. Nieznany numer. “Cześć, Lena. Tu Matwiej. Tata dał mi twój numer, ale sam nie ma odwagi zadzwonić. Prosił, żebym przekazał: znalazł sposób na mieszkanie bez ciebie i bardzo się o ciebie martwi. A także bardzo chciałby, żebyś przyjechała do nich na majówkę. Nie umie wyjaśnić dlaczego, ale bardzo prosi”. Napisała odpowiedź, kasując i poprawiając ją kilka razy. “Cześć, Matwiej. Przekaż Arturowi, iż bardzo się cieszę, iż u niego wszystko dobrze. Ja też o nim myślę. Ale nie przyjadę. Mam swoje plany na majówkę. Jadę nad morze”. Nie dodała, iż bilety kupiła sobie sama, i iż to morze było nie w Turcji, ale w Sopocie. I jedzie nie z ojcem, a z przyjaciółką. Lena wcisnęła “wyślij”. I pomyślała, iż może być szczęśliwa choćby bez niego.