„Potrzebuję mężczyzny na weekendy, a nie na całe życie, już sobie zbyt dobrze urządziłam” – szczera postawa 52-letniej kobiety
„Powinniśmy już razem zamieszkać.” » Po co? » „Jak to po co? Jesteśmy dorośli.” » Właśnie dlatego nie rozumiem – po co. » Gdyby mi ktoś w trzydziestce powiedział, iż w pięćdziesiąt dwa lata będę odganiać się od mężczyzn, którzy uparcie próbują do mnie wprowadzić się na stałe, pomyślałabym, iż świat oszalał całkowicie. W młodości było odwrotnie. Wtedy mężczyźni bali się zobowiązań, wspólnego gospodarstwa i rozmów o przyszłości. Teraz dzieje się coś niezwykłego. Wystarczy, iż mężczyzna spędzi ze mną miesiąc czy dwa, i nagle wpada na osobliwy pomysł: połączyć lodówki, budżety, mieszkania, problemy, brudne skarpety i inne uroki wspólnego pożycia. Najciekawsze jest jednak nie to. Najciekawsze, iż żaden z nich nie potrafił jasno wyjaśnić, po co to adekwatnie jest potrzebne mnie.
Nazywam się Grażyna, mam pięćdziesiąt dwa lata. Jestem rozwiedziona od piętnastu lat. Mam dorosłą córkę, własne mieszkanie we Wrocławiu, pracę w księgowości, przyjaciółki, urlop dwa razy w roku i zadziwiająco spokojne życie. Wieczorami mogę jeść lody prosto z kubka i oglądać seriale do drugiej w nocy. W weekendy mogę spać do obiadu. Mogę zostawić kubek na stole i nie słuchać wykładu o bałaganie. Mogę nie gotować żuru, jeżeli nie mam ochoty gotować żuru. A najważniejsze – nikt nie stoi nad duszą z pytaniem: „A co u nas dziś na kolację?”
Problem w tym, iż mężczyźni jakimś cudem postrzegają moją samodzielność jako chwilowe nieporozumienie, które trzeba pilnie naprawić swoją obecnością. Najpierw zachwycają się. Mówią, jaka jestem niezależna, interesująca, samowystarczalna. A potem mija kilka tygodni i okazuje się, iż ich zachwyt miał ukryty cel. Liczyli po cichu, iż ta cała samodzielność pewnego dnia zacznie działać na ich korzyść.
Pierwszy sygnał alarmowy dał Włodzimierz. Włodzimierz miał pięćdziesiąt osiem lat, prezentował się przyzwoicie, opowiadał mądre rzeczy o podróżach, a choćby umiał posługiwać się serwetkami w restauracji, co po pięćdziesiątce można już uznać za poważny atut. Spotykaliśmy się około miesiąca. Wszystko było dobrze. Kino, spacery, kawiarnie, wyjazdy za miasto w okolice Kazimierza. Aż pewnego wieczoru powiedział coś, co sprawiło, iż odstawiłam filiżankę kawy z powrotem na spodek.
„Słuchaj, a mogłabyś przyjeżdżać do mnie po pracy?” » Po co? » „No ugotować coś.” Aż zapytałam ponownie. „Co ugotować?” » Kolację. » Jak się okazało, Włodzimierz zmęczył się życiem samotnym. Nie, nie moralnie. Fizycznie. Przytłaczała go lodówka, która nie napełniała się sama. Denerwowała go kuchenka, która nie gotowała żuru bez niczyjej pomocy. Martwiła go pralka, która jakimś cudem wymagała udziału człowieka. W pewnym momencie zrozumiałam, iż mężczyzna szczerze traktuje związek jako rodzaj outsourcingu usług domowych. „Włodzimierzu, a dlaczego sam nie ugotujesz?” Spojrzał na mnie tak, jakbym zaproponowała mu samodzielne przeprowadzenie operacji na sercu. „No jesteś kobietą.”
Niesamowity argument. Krótki. Zwięzły. Od razu zamyka wszystkie pytania. Zwłaszcza jeżeli się nie myśli.
Po Włodzimierzu był Sergiusz. Sergiusz miał pięćdziesiąt pięć lat. Uwielbiał narzekać na wyrachowane kobiety. To było jego ulubione hobby. Każdy temat rozmowy po siedmiu minutach skręcał w opowieść o tym, jak to próbowano go wykorzystać dla pieniędzy. Szczególnie śmiesznie brzmiało to w ustach kogoś, kto jeździł samochodem starszym od niektórych studentów i przeliczał drobne przed kasą w supermarkecie na Grodzkiej.
Na szóstej randce Sergiusz postanowił zaprosić mnie do domu. „Przyjdź w sobotę.” » Dobrze. » „Tylko po drodze kup jedzenie.” » Jakie? » „No na kolację.” » Chcesz, żebym przywiozła jedzenie? » „Tak.” » A co ty zrobisz? » „Ja cię powitam.” Do dziś uważam, iż ten człowiek był niedocenionym geniuszem. Bo wymyślić randkę, na której kobieta kupuje jedzenie, przywozi je, gotuje kolację, a potem jeszcze dziękuje za zaproszenie, potrafi nie byle kto. „Sergiuszu, a pieniądze na jedzenie?” » A po co? » „Jak to?” » Przecież masz pracę.” Wtedy zrozumiałam, iż słowa „wyrachowanie” używa wyłącznie w odniesieniu do innych ludzi.
Po takich historiach zaczęłam dostrzegać prawidłowość. Mężczyznom podobało się moje mieszkanie. Podobał im się porządek w nim. Podobało im się, iż zawsze mam jedzenie, czyste ręczniki, świeżą pościel i sprawną instalację. Podobało im się moje życie. Tyle iż większość z nich była przekonana, iż po rozpoczęciu związku powinnam rozszerzyć ten serwis i zacząć obsługiwać także ich.
Najzabawniejszy okazał się Wiktor. Bardzo gwałtownie zaczął mówić o wspólnym życiu. I robił to z entuzjazmem człowieka, który właśnie znalazł sposób na znaczne obniżenie kosztów. „Wyobraź sobie, jak opłaca się mieszkać razem.” Kiedy mężczyzna zaczyna rozmowę od słowa „opłaca”, kobiety w moim wieku mają już ochotę wyciągnąć kalkulator. „W jakim sensie?” » Jedna lodówka. Jeden internet. Jeden czynsz.” „Dla kogo opłaca?” „Dla nas.” Uśmiechnęłam się. „Wiktor, a gdzie ty teraz mieszkasz?” » W mieszkaniu wynajmowanym na Pradze. » „A ja?” » We własnym. » W tym momencie arytmetyka zrobiła się nagle bardzo interesująca. „To znaczy, iż przestaniesz płacić czynsz, wprowadzisz się do mnie, zmniejszysz wydatki i będziesz szczęśliwy?” » No tak. » „A gdzie moja korzyść?” Po tym pytaniu mężczyzna zamilkł. Na jakieś dwie minuty. Widać było, jak w środku zachodzi złożony proces myślowy. Na tyle złożony, iż odpowiedzi się nie doczekałam.
Najśmieszniejsza sytuacja przydarzyła się z Gustawem. Miał sześćdziesiąt jeden lat. Bardzo przyzwoity człowiek. Bardzo kulturalny. Bardzo zmęczony samotnością. „Ciężko mi samemu.” Pokiwałam ze zrozumieniem. „A mnie lekko.” choćby się zmieszał. Bo mężczyźni zwykle oczekują innej reakcji. Czekają na współczucie. Solidarność. Wspólną tęsknotę za brakiem partnera. A kiedy kobieta spokojnie oznajmia, iż jej samej jest dobrze, system się zawiesza.
I tu dochodzimy do głównego pytania, które tak denerwuje wielu mężczyzn. Ja naprawdę potrzebuję mężczyzny. Ale nie po to, żeby prać jego koszule. Nie po to, żeby prasować spodnie. Nie po to, żeby gotować zupy w niedziele. Nie po to, żeby szukać jego skarpet pod kanapą. Nie po to, żeby słuchać opowieści o tym, dlaczego sam nie może zapisać się do lekarza. Potrzebuję mężczyzny do rozmów. Do wyjazdów. Do spacerów po Rynku. Do teatru. Do podróży w Bieszczady. Do miłego wieczoru przy winie. Do bliskości. Do emocji. Do radości. Ale nie do meldunku w mojej kuchni.
Mężczyźni bardzo się obrażają na takie stanowisko. Nazywano mnie egoistką. Nazywano zepsutą. Nazywano zbyt niezależną. Mówiono, iż nie umiem budować relacji. Ale jakimś cudem nikt nie potrafił wyjaśnić, dlaczego związek musi oznaczać dodatkową pracę dla kobiety. Dlaczego mężczyzna dostaje towarzyszkę, rozmówczynię, kochankę, gospodynię i kucharkę w jednej osobie, a kobieta ma uważać sam fakt jego obecności za nagrodę.
Czasami mam wrażenie, iż wielu mężczyzn po prostu nie zdążyło zauważyć, jak zmienił się świat. Wciąż żyją według zasad, które działały trzydzieści lat temu. Wtedy kobiecie rzeczywiście łatwiej było zgodzić się na niewygodne małżeństwo niż żyć samej. Teraz jest inaczej. Wiele kobiet w moim wieku ma pracę, mieszkanie, przyjaciół, dzieci dorosłe, kredyty spłacone, życie poukładane. I kiedy pojawia się mężczyzna, pojawia się bardzo proste pytanie: czy moje życie będzie lepsze? jeżeli odpowiedź brzmi „nie”, to po co mi to?
Dlatego tak, mówię szczerze. Potrzebuję mężczyzny na weekendy. Do życia już sobie zbyt dobrze urządziłam. I wiecie, co jest najbardziej zdumiewające? Za każdym razem po tej frazie mężczyźni jakoś się obrażają. A przecież, jeżeli się zastanowić, to najszczerszy komplement, jaki można złożyć związkowi. Bo chcę widzieć kogoś przy sobie nie dlatego, iż bez niego sobie nie poradzę, tylko dlatego, iż jest mi z nim dobrze.
A mieszkać razem po to, żeby ktoś dostał darmową kucharkę, sprzątaczkę i administratorkę własnego życia? Przepraszam. Tę wakat zamknęłam piętnaście lat temu i nie zamierzam go otwierać na nowo.
Analiza psychologa Po pięćdziesiątce wiele kobiet po raz pierwszy znajduje się w sytuacji, w której związek przestaje być koniecznością, a staje się wyborem. Mają już mieszkanie, dochód, kontakty towarzyskie i doświadczenie z poprzednich małżeństw. Dlatego główne pytanie zmienia się z „jak nie zostać samej?” na „czy moje życie będzie lepsze u boku tego człowieka?”.
Konflikt powstaje, ponieważ część mężczyzn wciąż postrzega wspólne życie jako naturalną wymianę: mężczyzna daje swoją obecność, kobieta – opiekę i gospodarstwo. Ale współczesne kobiety coraz częściej oceniają realne korzyści i koszty. jeżeli związek wymaga więcej zasobów, niż przynosi radości, motywacja do wspólnego zamieszkania gwałtownie spada.
Główny wniosek jest prosty: dojrzałe związki coraz częściej opierają się nie na wzajemnej potrzebie, ale na wzajemnym komforcie. A jeżeli jedna osoba zyskuje wygodę, a druga – dodatkowe obciążenie, taki związek rzadko okazuje się trwały.
