Pachniało tanimi lekami i ugotowaną kapustą.
Pachniało też starością. Tak gęstą, iż można ją było zgarnąć łyżką.
Jadwiga Kowalska siedziała na brzegu łóżka. Szarpała palcami wypłowiały szlafrok.
Ten sam, w którym piła herbatę w swojej kuchni. Kiedy jeszcze miała dom.
Na sąsiednim łóżku siedziała kobieta. Dwadzieścia lat starsza od niej.
Siedziała nieruchomo jak posąg. Wpatrzona w pustkę ściany.
Jej bezbarwne oczy patrzyły tak, jakby tam było okno. Okno do innego świata.
Nagle wstała powoli. Złapała się krzesła i przysunęła je bliżej.
— Jadźka, opowiedz. Jak ty tu trafiłaś?
Usiadła z trudem. W jej oczach był strach dziecka.
Jakby nie była staruszką. Jakby była dziewczynką opuszczoną przez świat.
Jadwiga chciała machnąć ręką. Pomyślała, iż i tak nie zrozumie, nie zapamięta.
Ale zaczęła mówić. Bo ktoś chciał jej słuchać.
— Wszystko zaczęło się od ciszy — powiedziała, a głos jej zadrżał.
— Marek dzwonił coraz rzadziej. To zebranie, to wnuczka, to brak czasu.
— Katarzyna, jego żona, nigdy się mną specjalnie nie interesowała.
— A Michał, wnuczek… rośnie, ma ważniejsze sprawy niż babcia. Rozumiem to.
Sąsiadka słuchała, przechylając się do przodu. Przytakiwała w ciszy.
Sama była w domu opieki trzy lata. Każda historia brzmiała jak jej własna.
— Potem przestali składać mi życzenia. Urodziny minęły jak zwykły dzień.
— Później Dzień Kobiet. Potem święta. A ja wciąż czekałam.
— Upiekłam sernik. Taki, jaki Marek lubił jako dziecko.
— Nakryłam stół. Postawiłam nasze zdjęcie, to z Bałtyku.
— On mały, w krótkich spodenkach. Ja młoda, śmiejąca się.
— Patrzyłam na to zdjęcie i myślałam: przyjadą. Muszą. Obiecali.
Jadwiga westchnęła ciężko. W kącikach oczu zabłysła łza.
Sąsiadka dotknęła delikatnie jej ramienia. Nic nie powiedziała.
— Przyjechali. Wieczorem, późno. Stali w korytarzu.
— Marek patrzył w podłogę. Powiedział: „Mamo, postanowiliśmy…”.
— Dalej wszystko jak we mgle. Tylko jedno zabrzmiało jak wyrok.
— „Michał potrzebuje swojego pokoju. Tobie tu będzie lepiej. Opieka, leki, rutyna”.
— I co powiedziałaś? — szepnęła sąsiadka.
— A co mogłam powiedzieć? — Jadwiga uśmiechnęła się gorzko.
— Zamarłam. Szeptałam tylko: „Ja przecież… ja…”.
— A oni już zdecydowali. Przyszli pakowacze, torby.
— Wynosili moją witrynę, tę z rzeźbionymi ornamentami.
— Wyciągałam ręce. Michał wpatrzony w telefon.
— Ani spojrzenia. Ani „do widzenia”. Jakby mnie nigdy nie było.
— A teraz dzwonią? — spytała sąsiadka.
— Wczoraj zadzwonił Marek — Jadwiga parsknęła gorzko.
— Spytał: „Jak tam?”. Powiedziałam mu: „Pamiętasz, jak w burzę wpełzałeś pod mój koc?”.
— A on na to: „Nie, nie pamiętam”. I tyle. Nie pamięta. Albo udaje.
Sąsiadka ujęła jej rękę. Ciepłą, suchą, o pokręconych palcach.
Milczała długo, zanim się odezwała.
— A wiesz, co jest najśmieszniejsze? — ciągnęła Jadwiga.
— Mieszkanie teraz wynajmują. Pieniądze idą na korepetycje Michała.
— A w moim pokoju, żeby nie stał pusty, urządzili studio jogi.
— „Hatha”, tak mówił. Wyobrażasz sobie?
— Tam, gdzie stała moja komoda, teraz kobiety kręcą się na matach.
Na korytarzu zaskrzypiał wózek z tacami. Za oknem zachodziło słońce.
Zalewało wszystko krwistą pomarańczą. Było cicho. Za cicho.
— Ale ja wszystko pamiętam — szepnęła Jadwiga Kowalska.
Pamiętam wszystko. Nikt mi tego nie zabierze.
