Zosiu, to ciocia Natalia! głos w słuchawce brzmiał z tak sztuczną radością, iż aż zęby bolały. W przyszłym tygodniu będziemy w Warszawie, musimy załatwić jakieś papiery. Pomieszkamy u ciebie, tydzień, może dwa, dobrze?
Zofia prawie zakrztusiła się herbatą. Tak po prostu, bez dzień dobry, bez co słychać od razu: pomieszkamy. Nie można by, nie czy ci pasuje. Pomieszkamy. Kropka.
Ciociu Natalio Zofia postarała się, by jej głos brzmiał łagodnie cieszę się, iż dzwonisz, ale co do mieszkania… Może lepiej pomogę wam znaleźć hotel? Są teraz fajne oferty, naprawdę tanio.
Jaki hotel? ciotka prychnęła, jakby Zofia wygadywała niedorzeczności. Po co wyrzucać pieniądze? Przecież masz trzypokojowe mieszkanie po ojcu! Całe, dla jednej osoby!
Zofia zamknęła oczy. Zaczyna się.
To jest moje mieszkanie, ciociu.
Twoje? w głosie pojawiła się twarda, nieprzyjemna nuta. A ojciec twój to czyj był? Nie z naszej rodziny? Krew to nie woda, Zosiu. My nie jesteśmy obcy, a ty nas do hotelu wysyłasz jak psy!
Nikogo nigdzie nie wysyłam. Po prostu nie mogę was przyjąć.
A to dlaczego?
Bo ostatnio zamieniłaś mi życie w piekło, pomyślała Zofia, ale powiedziała inaczej:
Okoliczności, ciociu Natalia. Nie będę mogła was ugościć.
Okoliczności! ciotka już nie kryła irytacji. Trzy pokoje stoją puste, a ty masz okoliczności! Ojciec twój, niech mu ziemia lekką będzie, nigdy by rodziny za próg nie wyrzucił. Ty cała w matkę, taka sama…
Ciociu…
Co ciociu? W sobotę przyjedziemy, na obiad. Wojtek i Pawełek będą ze mną. Powitasz nas jak należy.
Przecież mówię…
Zosiu! głos stał się twardy, rozkazujący. To nie podlega dyskusji. W sobotę będziemy.
W słuchawce zabrzmiały krótkie sygnały.
Zofia wolno odłożyła telefon na stół. Posiedziała chwilę, wpatrzona w punkt przed sobą. Potem westchnęła ciężko, opadła na oparcie krzesła.
Tak jest zawsze.
Dwa lata temu ciotka Natalia też gościła. Wparowali we czwórkę, zapowiadali trzy dni zostało im się dwa tygodnie. Zofia do dziś pamięta ten horror: Wojtek, mąż ciotki, rozkładał się na jej kanapie w butach i przeklikiwał pilotem do trzeciej rano. Pawełek, ich syn dwudziestotrzyletni chłopak, wyjadał jedzenie z lodówki i ani razu po sobie nie posprzątał. Sama ciotka Natalia rządziła na kuchni, krytykując wszystko od firanek po złą kafelkę.
Kiedy w końcu się wynieśli, Zofia odkryła wypaloną dziurę w tapicerce fotela, rozwaloną półkę w łazience i jakieś podejrzane plamy na dywanie w salonie. O pieniądzach ani słowa. Ani na zakupy, ani na czynsz, który za dwa tygodnie nieźle podskoczył, nie dali złotówki. Po prostu spakowali walizki i wyszli, rzucając na odchodne: Dziękujemy, Zosieńko, jesteś wspaniała.
Zofia potarła skronie.
Nie. Więcej tego nie będzie. Może sobie krzyczeć o ojcu i rodzinnych sprawach, ile tylko chce. Niech przyjeżdża w sobotę drzwi zostaną zamknięte.
Otworzyła przeglądarkę na telefonie. Trzeba im znaleźć hotel. Dobry, przyzwoity, ze wszystkim co potrzeba. Wysłać adres i jasno napisać: to wszystko, na co może liczyć.
A jak nie zrozumieją już nie jej sprawa.
Dwa dni minęły w błogim spokoju. Zofia pracowała, wychodziła wieczorami na spacery, gotowała obiady tylko dla siebie i prawie przekonała się, iż telefon od ciotki był złym snem. Może się rozmyśli. Może znajdzie innych krewnych do wkręcenia.
Telefon zadzwonił w czwartek, pod wieczór. Na ekranie: Ciocia Natalia żołądek się skręcił.
Zosia, to ja! radosny głos wbił się w ciszę mieszkania. Jutro przyjeżdżamy, pociąg jest o drugiej. Przywitaj nas i nakryj do stołu, trzeba zjeść po ludzku!
Zofia wolno usiadła na krańcu kanapy. Palce pobielały na obudowie telefonu.
Ciociu Natalia mówiła bardzo powoli, precyzyjnie, dzieląc każde słowo już mówiłam. Nie wpuszczę was do mieszkania. Nie przyjeżdżajcie do mnie.
Oj, daj spokój! zaśmiała się głośno, jakby usłyszała słaby żart. Co się wygłupiasz, serio. Wpuścisz, nie wpuścisz My już mamy bilety!
To wasz problem.
Zosia, coś ty? w głosie pojawiło się zdziwienie, które gwałtownie ustąpiło dawnemu tonowi nacisku. Rodzina to rodzina, powinnaś pomóc krewnym, to święte!
Niczego nie muszę.
Jeszcze jak! Ojciec twój, niech odpoczywa w spokoju
Przestań o ojcu, ciociu. Powiedziałam nie. To ostatnie słowo.
Ciotka westchnęła głośno, ostentacyjnie, jakby szykowała się na kaprysy dziecka:
Zosiu, nikogo tu nie obchodzi, co myślisz, rozumiesz? Jesteśmy rodziną. A ty się stawiasz, jakbyśmy byli wrogami. Jutro o drugiej, pamiętaj!
Już przecież mówiłam
Do zobaczenia! Całuję!
Sygnały…
Zofia przez kilka sekund patrzyła na ciemny ekran. Wewnątrz coś grzało, wzbierało, rozsadzało jej pierś. Rzuciła telefon na kanapę, zaczęła chodzić po pokoju trzy kroki tam, trzy z powrotem, jak zwierzę w klatce.
No proszę. Jej zdanie się nie liczy. Doskonale.
Nagle stanęła.
Trzymaj szeroko kieszeń, kochana cioteczko.
Zofia złapała za telefon, znalazła kontakt Mama.
Halo? Zosieńko? głos mamy był ciepły, trochę zdziwiony. Co się stało?
Mamo, hej. Słuchaj, chciałabym przyjechać do ciebie. Jutro. Na tydzień, może troszkę dłużej.
Pauza.
Jutro? Córeczko, dopiero byłaś u mnie miesiąc temu…
Wiem. Ale bardzo potrzebuję. Pracuję zdalnie, miejsce nie ma znaczenia. Przyjmiesz?
Mama w milczeniu zastanawiała się chwilę Zofia prawie widziała, jak marszczy brwi, próbując zrozumieć.
Oczywiście, przyjeżdżaj. Zawsze się cieszę, kiedy jesteś. Ale… czy na pewno wszystko w porządku?
Tak, mamo, wszystko dobrze. Po prostu zatęskniłam.
Rozłączyła się i pozwoliła sobie się uśmiechnąć. W sobotnie południe ciocia Natalia z rodziną stanie pod zamkniętymi drzwiami. Mogą dzwonić, walić, krzyczeć na całą klatkę gospodyni nie będzie w domu. I nie wyskoczyła do sklepu, nie wpadła do znajomej. Będzie w innym mieście, trzysta kilometrów dalej.
Zofia otworzyła aplikację do biletów. Poranny pociąg, 6:45. Idealnie. Zanim ciotka dotrze pod blok, ona już będzie piła herbatę w kuchni u mamy.
Krew to nie woda, ale czasem rodzinie też trzeba powtórzyć nie.
W pociągu słuchała rytmicznego stukotu kół i wyobrażała sobie minę ciotki pod zamkniętymi drzwiami. Oczy się kleiły, głowa pulsowała, ale w duszy miała spokój.
Mama czekała na peronie, przytuliła mocno i zabrała do domu. Nakarmiła naleśnikami z twarogiem, dała herbatę i wygnała do łóżka.
Pogadamy później powiedziała, zabierając pustą filiżankę. Najpierw odpocznij.
Zofia zasnęła, ledwie dotknęła poduszki.
Obudził ją przenikliwy dźwięk telefonu. Szukała go ręką na nocnej szafce, oczy ledwo wyłapały napis: Ciocia Natalia.
Zosia! ciotka darła się tak, iż musiała odsunąć komórkę od ucha. Stoimy pod twoimi drzwiami już dwadzieścia minut! Czemu nie otwierasz?!
Zofia usiadła na łóżku, przetarła twarz dłonią. Za oknem słońce chyliło się ku zachodowi przespała prawie pół dnia.
Bo mnie tam nie ma odpowiedziała, nie kryjąc lekkiego uśmiechu.
Jak to nie ma?! Gdzie jesteś?!
W innym mieście.
Cisza. Potem eksplozja:
Zwariowałaś?! Wiedziałaś, iż przyjedziemy i uciekłaś?! Jak mogłaś?!
Bardzo łatwo. Ostrzegałam, iż was nie wpuszczę. Nie słuchaliście.
Jak możesz! ciotka dusiła się z oburzenia. Pewnie masz klucze u sąsiadki albo znajomej! Dzwoń, niech przyniosą! I bez ciebie sobie poradzimy, nie jesteśmy dziećmi!
Zofia zamarła. To dopiero bezczelność.
Ciociu, poważnie?
Oczywiście! Jesteśmy po podróży, zmęczeni, a ty robisz cyrk!
Nigdy nie zamierzałam mieszkać z wami. A tym bardziej wpuszczać was bez siebie.
Ty!..
Drzwi uchyliły się. Mama stanęła w progu w szlafroku, z potarganymi włosami, lekko zmrużone oczy. Wyciągnęła rękę, Zofia oddała jej telefon, sama nie wiedzieć czemu.
Natalio głos mamy był lodowaty tu Vera. Słuchaj uważnie i nie przerywaj.
Z telefonu dobiegło coś niewyraźnego.
Twój brat nie cierpiał cię całe życie kontynuowała mama. I ja wiem to najlepiej. Więc czemu zaczepiasz jego córkę? Czego od niej chcesz?
Zofia słyszała, jak ciotka coś bąka, jąka się i plącze.
No to dobrze urwała mama. Nie dzwoń już do Zosi. Nigdy. Ona ma do kogo się zwrócić, na pewno nie do ciebie. Koniec rozmowy.
Rozłączyła się, oddała telefon.
Zofia patrzyła na mamę, jakby widziała ją pierwszy raz.
Mamo… Ty… Nigdy cię takiej nie widziałam.
Mama prychnęła, poprawiła szlafrok:
Tego nauczył mnie twój tata. Mówił, iż z Natalią tylko ostro. Raz ją przygasisz jak trzeba lata się nie pokazuje.
Uśmiechnęła się nagle, zmarszczki wokół oczu rozbiegły się promieniami:
przez cały czas działa, wyobrażasz sobie?
Zofia roześmiała się głośno, z ulgą, pozbywając się całego napięcia ostatnich dni. Mama dołączyła do śmiechu.
No, wskazała głową kuchnię chodź na herbatę. Opowiesz, co tam tak naprawdę się wydarzyło…
