Nie wytrzymała
Składam papiery rozwodowe powiedziała spokojnie Weronika, wręczając mężowi kubek herbaty. A adekwatnie już złożyłam.
Kobieta wypowiedziała to tak zwyczajnie, jakby chodziło o codzienną sprawę. Ot, jakby oznajmiła: Na kolację będzie kurczak z warzywami.
Mogę zapytać, od kiedy Hm, zresztą, nie przy dzieciach Piotr, widząc dwie zaciekawione buzie synów, zaczął mówić ciszej i spokojniej. Czym ci zawiniłem? Pomijam już fakt, iż chłopcom ojciec potrzebny.
Myślisz, iż nie znajdę im innego taty? Weronika teatralnie przewróciła oczami i uśmiechnęła się ironicznie. Czym zawiniłeś? Wszystkim! Miałam nadzieję, iż życie z tobą będzie przypominać spokojne jezioro, a nie rwącą rzekę!
Chłopaki, skończyliście już jeść? mężczyzna nie miał zamiaru prowadzić tej rozmowy przy dzieciach. No to do zabawy! I nie podsłuchiwać! rzucił jeszcze za nimi Piotr, będąc świadom, iż synowie są ciekawscy i niespokojni z natury. Teraz możemy kontynuować.
Weronika zacisnęła usta, niezadowolona. choćby teraz musi pokazywać, kto tu rządzi! Udaje ojca roku
Mam dość takiego życia. Nie chcę codziennie chodzić do pracy na osiem godzin, uśmiechać się do koleżanek z biura, dwoić się i troić dla klientów… Ja chcę spać do południa, chodzić po ekskluzywnych sklepach, robić sobie zabiegi w salonach kosmetycznych. A ty mi tego nie możesz zapewnić. Starczy! Oddałam ci przecież najlepsze dziesięć lat swojego życia…
Możemy darować sobie te wzniosłe słowa? przerwał jej chłodno Piotr. Nie ty przypadkiem przez te dziesięć lat walczyłaś o to, żeby mnie zaciągnąć przed ołtarz? Mi do ślubu się niespecjalnie spieszyło.
Każdy się czasem myli.
Rozwód przebiegł gwałtownie i bez większych emocji. Piotr, choć z bólem, zgodził się, żeby chłopcy zostali z matką, pod warunkiem, iż każdy weekend i wakacje będą spędzać u niego. Weronika przyjęła warunki bez protestów.
Minęło pół roku. Piotr przedstawił synom swoją nową żonę. Uśmiechnięta, pełna życia Luba gwałtownie podbiła serca chłopców, którzy z niecierpliwością czekali na każde odwiedziny, co doprowadzało ich matkę do szału.
Jeszcze bardziej wściekał ją fakt, iż Piotr odziedziczył spory majątek po jakimś stryjecznym wuju, kupił duży dom za miastem i żyje dostatnio. Do pracy jednak nie przestał chodzić, płaci skromne alimenty, woląc samemu ubierać synów od stóp do głów i dawać im rozmaite nowoczesne gadżety. Kontroluje choćby te alimenty!
I czemu nie wytrzymała wtedy tych kilku miesięcy? Gdyby Weronika wiedziała, iż tak się losy potoczą O, wtedy z pewnością nie pozbywałaby się wszystkiego tak łatwo!
A może jeszcze nie wszystko stracone?
**************
Może herbatki? Jak za dawnych lat uśmiechała się kokieteryjnie Weronika, skręcając długi kosmyk włosów na palcu. Króciutka sukienka podkreślała wszystkie atuty, a mistrzowsko wykonany makijaż odejmował jej lat O, napracowała się nad tą stylizacją i wygląda zachwycająco!
Nie mam czasu rzucił Piotr obojętnym wzrokiem w stronę byłej żony. Chłopcy gotowi?
Jeszcze czegoś nie mogą znaleźć, potrwają jeszcze z dziesięć minut, znam ich przecież Weronika nie kryła rozczarowania, próbując jednak dalej. Może wspólnie spędzimy Sylwestra? Kacper z Jurkiem cały dzień ubierali choinkę.
Przecież na sprawie ustaliliśmy, iż święta i ferie są moje. Jedziemy w piękne górskie okolice, śniegu tam pod dostatkiem, będzie gdzie pojeździć na nartach czy snowbordzie. Wszystko już Luba zorganizowała.
Ale to rodzinne święto
No właśnie, więc spędzimy je w rodzinnym gronie. Będziesz robić problemy, sprawdzimy, co powie sąd.
Gdy tylko za byłym mężem i szczęśliwymi dziećmi zamknęły się drzwi, Weronika w złości roztrzaskała drogą zastawę ślubną. Znowu ta Luba! Co ona wszędzie się wtrąca? Na pokaz szczęśliwa, jak widzi chłopców, a pewnie tylko odlicza do ich powrotu do matki. Komu jak komu, ale Weronika wie, jak żywiołowi i marudni potrafią być jej synowie!
A może właśnie… uśmiechnęła się zadowolona. To będzie jej moment. niedługo cały majątek Piotra będzie w jej gestii
**************
A to co ma znaczyć? Piotr uniósł pytająco brwi, widząc na progu walizki.
To moje i chłopaków rzeczy. Zdecydowałam, iż skoro ułożyłeś sobie życie, to teraz moja kolej. Ale wiadomo, nie każdy mężczyzna zechce wychowywać czyjeś dzieci, więc od dziś Kacper z Jurkiem zamieszkają z tobą. Byłam już w opiece społecznej, zgłosiłam ich pod twoją opiekę, zostaje tylko sformalizować. Ja wyjeżdżam na urlop z przystojnym adoratorem.
Weronika powoli skierowała się do czekającego na nią samochodu, zostawiwszy oniemiałego Piotra w progu. Ciekawe, na ile ta święta Lubka wytrzyma? Tydzień? Dwa? Pewnie dwa. A Piotr, postawiony przed wyborem między dziećmi a żoną, na pewno wybierze synów. I wróci do niej. Wraz z pieniędzmi
Przeszły dwa tygodnie. Miesiąc. Dwa. A telefonu z żądaniem, żeby zabrała dzieci, wciąż nie było. Chłopcy podczas rozmów opowiadali, iż Luba ani razu na nich nie podniosła głosu! Niemożliwe, czyżby te dwa urwisy nagle stały się aniołkami?
I jak chłopcy? Jeszcze się ich nie pozbyliście? Weronika nie wytrzymała i zadzwoniła do Piotra.
Świetnie sobie radzą, są grzeczni, pomagają, nie rozrabiają głos Piotra wyraźnie zmiękł, gdy mówił o synach. Po prostu złote dzieciaki!
Serio? zdziwiła się Weronika. U mnie to ciągle coś psocili
Bo dziećmi trzeba się zajmować prychnął Piotr. A ty wiecznie z telefonem w ręku. I tak na marginesie przeprowadzamy się. jeżeli chcesz, mogę przywieźć chłopaków na ferie.
Jak to, przecież to też moje dzieci!
Sama zrzekłaś się do nich praw, roześmiał się Piotr. Matka z ciebie wzorowa.
Weronice pozostało tylko gryźć się w rękę. Nie odzyskała męża (a raczej jego pieniędzy), z nowym amantem nic z tego nie wyszło, a dzieci też teraz będą daleko. Choć szczerze mówiąc, nie za bardzo za nimi tęskniła zbyt polubiła poświęcać czas sama sobie.
Jakie to niesprawiedliwe… Wytrzymać dziesięć lat i zejść z trasy na pół roku przed spełnionym życiem…
To naprawdę niesprawiedliweWeronika po raz pierwszy od dawna poczuła w sobie pustkę. Przewracała się niespokojnie w aksamitnej pościeli, licząc czas do rana. Zamiast luksusowych zakupów, nowej szminki czy kolejnego wyjazdu, głowę zaprzątała myśl: A co, jeżeli to już wszystko? jeżeli nie ma żadnej kolejnej szansy? Telefon milczał, nikt nie pytał, kiedy wróci, nikt nie przynosił herbaty ani nie urządzał kłótni o drobiazgi. Dom wypełniała cisza nie ta kojąca, ale ciężka, jakby zatykająca uszy. Przez chwilę patrzyła w lustro, przyglądając się własnym oczom, nagle jakby starszym. I choć wyglądała oszałamiająco, nikt już tego nie podziwiał.
Tymczasem w nowym domu Piotra panował śmiech. Luba czytała chłopcom bajki, w kuchni dochodził zapach świeżo upieczonych bułeczek. Kacper i Jurek pomagali nakrywać do stołu, dopytując, kiedy znów wybiorą się z tatą na rower. Może nie wszystko było doskonałe, czasem ktoś się obraził, czasem zdarzyła się łza ale choćby sprzeczki były na ich, szczere, bez kalkulacji. Przy stole rozbrzmiewały rozmowy, wspólne plany na lato i ciche: Dziękuję, iż zawsze jesteś.
Weronika próbowała odnaleźć smak szczęścia w samotnych wieczorach i głośnych kawiarniach. Z czasem coraz częściej łapała się na tym, iż wypatrując przez okno, myśli nie o butach, ale o śmiechu, który kiedyś wypełniał jej dom. Zrozumiała, iż można mieć wszystko i nie mieć nic, jeżeli zabraknie ludzi, którzy nadają sens codzienności.
A Piotr, trzymając dłoń Luby przy kolacji, po raz pierwszy od dawna uśmiechnął się szczerze. Los przewrotny, trudny, czasem okrutny podarował mu drugą szansę. I tym razem postanowił jej naprawdę nie zmarnować.
Za oknem pocichutku, niepostrzeżenie, sypał świeży śnieg. Wśród ciszy i ciepła rodzinnego domu można było odnieść wrażenie, iż wszystko jest na swoim miejscu. I iż choćby gdy burza w końcu cichnie, spokój bywa nagrodą dla tych, którzy potrafią wytrwać.
