Mówią, iż z wiekiem kobieta staje się niewidzialna… Że nagle przestaje być ważna. Że przeszkadza. Mówią to z takim chłodem, iż aż boli — jakby niezauważalność była wpisana w umowę na starość. Jakby wypadało się pogodzić z kątem… stać się kolejnym meblem w pokoju — cichą, nieruchomą, na uboczu. Ale ja nie jestem stworzona do kątów. Nie będę prosić o pozwolenie, by istnieć. Nie będę ściszać głosu, by nie przeszkadzać. Nie przyszłam na ten świat, by stać się cieniem samej siebie ani by się zmniejszać, by innym było wygodnie. Nie, proszę państwa. W tym wieku — kiedy wielu czeka, aż zgasnę… ja wybieram, by zapłonąć. Nie przepraszam za zmarszczki. Jestem z nich dumna. Każda to podpis życia — iż kochałam, śmiałam się, płakałam i przetrwałam. Odmawiam przestania być kobietą tylko dlatego, iż nie mieszczę się w filtrach, a moje kości tęsknią za szpilkami. Wciąż jestem pragnieniem. Wciąż jestem kreatywnością. Wciąż jestem wolnością. I jeżeli to komuś przeszkadza… tym lepiej. Nie wstydzę się siwych włosów. Wstydziłabym się, gdybym nie dożyła, by je mieć. Nie gasnę. Nie poddaję się. I nie schodzę ze sceny. Wciąż marzę. Wciąż śmieję się głośno. Wciąż tańczę — jak potrafię. Wciąż krzyczę do nieba, iż mam jeszcze wiele do powiedzenia. Nie jestem wspomnieniem. Jestem obecnością. Jestem powolnym ogniem. Jestem żywą duszą. Kobietą ze śladami — która już nie potrzebuje emocjonalnych kul. Kobietą, która nie czeka na cudze spojrzenie, by wiedzieć, iż jest silna. Dlatego nie nazywajcie mnie „bidulką“. Nie lekceważcie mnie, bo jestem starsza. Nazwijcie mnie odważną. Nazwijcie mnie siłą. Nazwijcie mnie po imieniu — pewnym głosem, z podniesionym kieliszkiem. Nazwijcie mnie Milka. I niech wszyscy wiedzą: jestem jeszcze tutaj… stoję wyprostowana, z płonącą duszą.