Sergiusz z hukiem odstawił filiżankę na spodek.
Herbata rozlała się po obrusie.
On choćby na to nie spojrzał.
Patrzył tylko na żonę.
W jego oczach była determinacja, jakiej Grażyna nigdy wcześniej nie widziała.
Piętnaście lat małżeństwa, a takiego spojrzenia jeszcze nie znała.
Grażyna znieruchomiała ze ściereczką w dłoni.
W kuchni słychać było tylko lodówkę i zegar.
— Sergiusz, co ty mówisz? — zapytała cicho.
Rano rozmawiali o tapecie do przedpokoju.
Teraz on stawiał warunki jak na wojnie.
— Twoja mama mieszka dwa przystanki stąd — dodała. — Widujemy się co tydzień.
— Samotna nie wytrzyma! — podniósł głos, wstając od stołu.
— Ciśnienie jej skacze. A jak w nocy coś się stanie?
— Ma sąsiadki, chór, nordic walking — odpowiedziała spokojnie.
— Nie rozumiesz nic — rzucił ostro.
Usiadła naprzeciw niego, zmęczona.
Takie rozmowy już były, ale nigdy w formie ultimatum.
— Mamy dwa pokoje — powiedziała. — Sypialnię i gabinet, gdzie pracuję i gdzie śpi Marek, kiedy przyjeżdża.
— Mama zamieszka w gabinecie — rzucił, jakby to była oczywistość.
— A syn niech wynajmuje, skoro chce wygód.
Grażyna wstrzymała oddech.
— Czyli wyrzucasz syna i zabierasz mi pracę, żeby wstawić tam twoją matkę?
— Charakter jak charakter — warknął. — To moja matka! Wychowała mnie. Ty myślisz tylko o sobie.
Wyszedł, trzaskając drzwiami.
Obiad został nietknięty.
Bogumiła, matka Sergiusza, miała sześćdziesiąt osiem lat i energię nauczycielki od zawsze przekonanej o swojej racji.
„Samotna nie wytrzyma” znaczyło w jej przypadku „nikt codziennie nie słucha jej rad”.
Grażyna sprzątnęła stół w milczeniu.
W głowie kołatało jedno zdanie: albo mama, albo rozwód.
Noc minęła ciężko.
Sergiusz odwrócił się plecami, otulony kocem po same uszy.
Grażyna patrzyła w sufit, myśląc o tym mieszkaniu.
To ona wniosła większy wkład finansowy.
Teraz mąż dzielił metry, jakby były wyłącznie jego.
Rano, sznurując buty w przedpokoju, rzucił:
— Czekam na odpowiedź do wieczora. Mama już się pakuje.
Drzwi trzasnęły.
Grażyna osunęła się na puf.
Decyzja zapadła bez niej.
W pracy nie mogła się skupić.
Zadzwoniła do przyjaciółki, Ireny.
— Zwariowałaś? — krzyknęła Irena. — Szwagierka w dwupokojówce to koniec świata!
— Grozi rozwodem, Irenko.
— Niech grozi. Czyje to mieszkanie? Przeliczcie udziały. Ale życie z Bogumiłą to powolna śmierć.
Grażyna wiedziała, iż przyjaciółka ma rację.
Bała się jednak rozpadu rodziny.
Wieczorem Sergiusz wrócił z bukietem chryzantem.
Zawsze przynosił kwiaty, gdy chciał przypieczętować zwycięstwo.
— Mama będzie pomagać, gotować, odciąży cię — mówił łagodnie.
— A co z jej mieszkaniem? — zapytała Grażyna.
Sergiusz spuścił wzrok.
— Wynajmiemy. Pieniądze się przydadzą, na leki, na sanatorium.
„Więc to plan finansowy” — pomyślała.
— Dobrze — powiedziała nagle. — Spróbujemy. Dwa tygodnie próby. Gabinet zostaje mój. Mama śpi na rozkładanej kanapie.
Twarz Sergiusza rozjaśniła się.
— Wiedziałem, iż się zgodzisz, skarbie!
W sobotę przyjechała „Gazela” pełna pudeł, worków i fikusa w doniczce.
Bogumiła wniosła ikonę w ciężkiej ramie i kołyszące krzesło, które zajęło połowę gabinetu.
— No i zamieszkamy razem! — ogłosiła donośnie. — Grażynko, bierz torby, to moje ogórki, nie wasze sklepowe tandety.
Grażyna milcząc zaniosła torby do kuchni.
Po dwóch godzinach drzwi gabinetu otworzyły się bez pukania.
— Grażynko, gdzie garnek? A co to za kurz na monitorze?
— Pracuję, Bogumiło. Proszę pukać.
— Sergiusz głodny, a ona w ekran patrzy — mruknęła teściowa i poszła do kuchni.
Tam już przestawiła przyprawy i wyniosła ekspres do kawy na balkon.
— Kawa szkodzi sercu. Będziesz pić cykorię.
Wieczorem Sergiusz chwalił kotlety matki.
— Pyszne, mamo! Grażynka gotuje za zdrowo, nuda.
— Dbać trzeba o męża — odparła Bogumiła. — A ręczniki wasze jak szmaty.
— To egipska bawełna — zaprotestowała Grażyna.
— Nie kłóć się z matką — uciął Sergiusz.
Grażyna spojrzała na męża długo.
Czy to jest ten sam człowiek, co kupował z nią to mieszkanie?
Czy to jeszcze jej dom?
Odłożyła widelec i wstała od stołu bez słowa.
Dwa tygodnie próby dopiero się zaczęły.
