Śnieg pada od samego rana, ciężkie, mokre płatki przyklejają się do asfaltu i zmieniają drogę w śliską, niebezpieczną wstęgę. Ola patrzy przez boczną szybę czarnego SUV-a, nie widząc ani wirujących płatków, ani pomykających świateł. Całą jej uwagę pochłania lodowaty ciężar w piersi i cichy, monotonny głos adwokatki po drugiej stronie słuchawki, zaciśniętej w spoconej dłoni.
Wspólność majątkowa obejmuje rzeczy nabyte w trakcie małżeństwa, pani Aleksandro. Mieszkanie, które mąż kupił przed ślubem, nie podlega podziałowi, choćby jeżeli jest pani tam zameldowana i mieszka już siedem lat. Zostaje przy nim.
Ola powoli odkłada telefon na kolana. Siedem lat. Przez siedem lat zamieniała tę betonową klitkę na obrzeżach Warszawy w dom: wybierała tapety, zasłony, godzinami przeglądała Allegro w poszukiwaniu idealnej lampy do kąta przy kanapie. Przez siedem lat prała, gotowała, znosiła jego wiecznie rozbawionych kolegów, którzy tłoczyli się do trzeciej nad ranem, oraz jego ciężki, zazdrosny charakter. A to wszystko w czyimś zamku. W jego zamku. Teraz, gdy domek z kart runął po tamtej nocy, kiedy nie wrócił do domu, a rano znalazła w jego kurtce obcą szminkę i SMS-a zakończonego serduszkiem, okazało się, iż to ona zostaje z niczym. Ze skromną pensją nauczycielki i walizką ubrań.
No? Co ci ten twoj krwiożerczy adwokat doradził? rzuca z przekąsem za kierownicą Sławek. Jego szeroka, ongiś tak męska twarz, teraz wykrzywiona jest w znajomym uśmieszku. On już wie. Wie i jakby czekał na ten moment.
Ola odwraca głowę. Oczy ma suche, wielkie, jeszcze jaśniejsze na bladej twarzy.
Mieszkanie jest twoje. Kupiłeś je przed ślubem. Nic mi się nie należy.
Sławek tylko mocniej zaciska dłonie na kierownicy. Miesień na jego szczęce drga.
Tak myślałem. A co, liczyłaś, iż pół mieszkania ci przepiszę? Myślałaś, iż nie przewidzę? jego głos brzmi gęsto i zadowolony z siebie.
W środku Oli coś się urywa. To nie ból po zdradzie, nie żal to już dawno minęło. To było coś innego. Chłodne, wyraźne zrozumienie. On jej nie tylko nie kochał, on jej nienawidził. Przez te lata traktował ją jak tymczasową lokatorkę, którą zawsze można wystawić za drzwi. Dobrze przewidział, wszystko skalkulował. Jak księgowy.
Wszystko sobie policzyłeś mówi Ola cicho, z trudem poznając własny głos.
W życiu trzeba liczyć, kochanie. Inaczej cię wszyscy wykołują. Niedługo to wszystkie kobiety, takie jak ty, będą po alimenty latać i żądać połowy majątku, jak przegłosują nową ustawę. U mnie mieszkałaś za darmo, za to podziękuj.
Jej ukrywane drżenie ciała ustępuje nagle miejsca dziwnemu, całkowitemu spokoju. We wnętrzu narasta lód.
Odwieź mnie do domu, Sławek. Spakuję się i odejdę dzisiaj.
Do domu? prycha. To mój dom. Ale znalazłem ci już nowe. Widzisz?
Nagle zjeżdża gwałtownie na pobocze. Są już za miastem, latarnie coraz rzadsze, po drodze pędzą z hałasem tiry. Śnieg zatyka szybę, wokół ciemność, pola i lodowaty wiatr.
Wysiadaj. Przewietrz się. Zastanowisz się nad swoim życiem.
Zwariowałeś? Jest minus dwadzieścia! Jestem w kapciach! Ola odruchowo wciska się głębiej w fotel.
Powiedziałem: wysiadaj! jego ryk ogłusza ją. Rozblokowuje centralny zamek i szarpie ją za ramię. Zapach drogiej wody kolońskiej, zmieszany z resztkami alkoholu sprzed nocy, uderza w nos.
Próbuje się opierać, odepchnąć, ale jest dużo słabsza. Jego zaciśnięta pięść z masywnym sygnetem ląduje jej koło skroni. Przez ułamek sekundy widzi białe plamki, ból zalewa ją falą. Jeszcze jeden cios, tym razem w ramię. Sławek wyciąga ją z auta jak worek. Ląduje na lodzie przy betnowym barierze, obijając kolano. Drzwi trzaskają z hukiem, czarny SUV rusza z impetem, pryskając jej prosto w twarz błotem i śniegiem spod kół, po czym znika w zamieci.
Przez pierwsze chwile leży bez ruchu, sparaliżowana bólem. Policzek i skroń ścierpnięte. Śnieg pada jej na twarz, topnieje, miesza ze łzami, które wreszcie napływają. Wstaje, chwiejąc się. Ma na nogach cienkie domowe kapcie na filcowej podeszwie te, w których wybiegła z domu po telefonie od adwokatki. Na ramionach lekką kurtkę, zupełnie nie na taki mróz.
Odstukuje telefonem rozładowany. Ładowarka została w jego mieszkaniu. W jego gniazdku. Dookoła nikogo. Tylko huk przejeżdżających samochodów. Nikt nie zwolni. Nikt nie dostrzeże w ciemnościach drobnej postaci słaniającej się na poboczu.
Strach niemal można gryźć taki jest gęsty. Ola rozumie: on chciał, żeby tu zamarzła. Żeby przewietrzyła się. Może chciał czegoś jeszcze gorszego Nie, to nie było planowane morderstwo. Po prostu wyrzucił ją, jak znudzoną zabawkę. A co dalej go nie obchodzi.
Trzeba się ruszać. Iść. Byle w stronę cywilizacji. Ola zawraca pod wiatr, brnie bez sił w stronę, z której przyjechali, w stronę miasta. Każdy krok wstrząsa bólem w rozwalonym kolanie. Chłód wciska się przez cienki materiał na gołą skórę, łapie stalowymi pazurami. Po kilku minutach nie czuje już palców u stóp, potem twarzy. Oddech świszcze, para zastyga na rzęsach.
W głowie dudni myśl: On pojechał się bawić. Z kolegami. Świętuje swoją wygraną.
Sławek naprawdę jedzie świętować. Parę ulic dalej parkuje pod kosztownym kompleksem spa na obrzeżach, gdzie już czekają na niego Wojtek i Daniel kumple jeszcze z technikum, tak samo napakowani i zadowoleni z życia.
No i co, odzyskane mieszkanie? Wojtek klepie go po plecach, wręczając kieliszek.
„Jak grzeczna, sama się wyniosła z mojej własności. choćby jej zimno dobrze zrobi, świeże powietrze ją nauczy!” Sławek szczerzy zęby, przechylając setę czystej. Ciepło alkoholu rozlewa pewność siebie. Opowiada szczegóły: o prawniku, o trasie, o jej twarzy, o śniegu. Ze śmiechem, z drwinami.
Kolejny żart, salwa śmiechu. Brawo, Sławek! Kobieta ma znać swoje miejsce. Zaraz wszystkie będą się o alimenty bić i połowę naszego majątku! padają kolejne toasty. Siedzą w saunie z dębu, piją koniak z kryształów, zamawiają steki, śmieją się z głupich dowcipów. Sławek jest królem życia, wszystko wykalkulował. Wygrany. Życie się udało.
Jednak gdzieś w środku, głęboko pod kolejną warstwą alkoholu i samozadowolenia rusza się coś dusznego, lepkiego. Przypomina mu się jej wzrok tuż przed ciosem. Brak strachu. Sama pustka. Jakby Ola już zdążyła odejść, zanim ją wyrzucił. Odpędza tę myśl, dolewa sobie. Wieczór należy do niego.
Wracają do domu około trzeciej w nocy. Sławek, pijany, zamawia Bolta do bloku. Tego samego, który już na zawsze ma być jego. Ledwo trafia kluczem do zamka, otwiera drzwi, zapala światło w przedpokoju.
I oniemieje z wrażenia.
Wszystko jest na miejscu ale to porządek cmentarny. Albo muzealny. Całe ślady po Oli zniknęły. Zdjęcia, poduszki, które haftowała, jej książki, jej śmieszne fiołki na parapecie nie ma nic. Najgorsze jednak nie to.
Zabrała tylko to, co swoje. Ze skalpelem precyzji i zimną krwią wycięła każdą rzecz, którą sama kupiła, przyniosła albo wybrała.
W salonie zniknęły zasłony w oknach zieją czarne dziury. Zniknęły obrazy, plakaty, które razem wieszali, sterczą tylko ślady po gwoździach i białe prostokąty po zdjęciach. W kuchni nie ma słoiczków z przyprawami, jej zestawu noży, ulubionej ceramiki. Uchwyty na ręczniki papierowe odkręcone. Został tylko samotny śrubek w kafelkach.
Chwiejąc się, przechodzi przez mieszkanie. W sypialni nie ma nic z jej połowy; nocny stolik pusty, połowa szafy przeraźliwie naga. choćby połowę jego poduszek zabrała tych, które wybierała. W łazience cisza. Nie ma jej szamponów, gumki do włosów na kranie, szlafroka na haczyku, choćby dywanik wywiozła.
Siada na zimnej podłodze w salonie, wpatrując się w pustą ścianę. Cisza jest totalna. Prócz mebli jego wszystko w tej przestrzeni jest wyczyszczone do gołego betonu. Nie ma już ducha. Nie ma ciepła. Ola wyzerowała siedem lat jego życia, zamieniła jego zamek w betonową klatkę z pustymi oknami.
Przypomina sobie jej spojrzenie. Nie ból, nie błaganie. Chłodny rachunek. Taki sam jak u niego. Ona nie zamierzała zamarznąć na trasie. Dała mu dokładnie to, czego oczekiwał teatr bezradności. A sama, gdy on pił kolejną setę z kumplami, wróciła. Może choćby tym samym Boltem, co on. Miała czelność wejść do mieszkania! I usunąć siebie z chirurgiczną precyzją.
Napada go złość. Wstaje, wali pięścią w ścianę. Ty wariatko! krzyczy w pustkę. Ale ta łyka wszystko bez echa. Telefon chce do niej dzwonić, grozić, ale nie ma już jej numeru. Blokada, a nowego nie zna. I co, powie: Oddaj moje zasłony?
Podchodzi do okna. W dole Warszawa. Gdzieś tam jest teraz Ola. Może u przyjaciółki. Może wynajęła już pokój. Za swoje grosze nauczycielskie. I może u niej już jest przytulnie. Są jej zasłonki, fiołki. A tutaj… Tutaj jest mróz. Nie ten na trasie. Ten w środku. Przenika do kości.
Był wyrachowany. Wszystko przewidział. Ale nie przewidział, iż jej odejście będzie nie ucieczką, ale zwycięstwem zabrała wszystkie swoje skarby, zostawiając mu wypaloną ziemię. Dostał mieszkanie. Całe, co do centymetra. A ten każdy metr naciska na niego ciężarem absolutnej pustki.
Sławek stoi przy oknie, patrząc na ciemne oczy pustych ram. Odwraca się i idzie do kuchni, żeby nalać sobie kolejnego kielicha. Ale choćby szklanek już nie ma została tylko ta jedna, stara, z napisem Najlepszy tata, wykradziona kiedyś z pracy. Pije koniak prosto z butelki, siedząc na gołej podłodze w zimnym, cichym mieszkaniu, które już na zawsze będzie tylko jego.
A za oknem, powoli i nieubłaganie, wciąż pada śnieg.
