Mam nadzieję, iż dorośnie, wyjdzie za mąż, ułoży sobie życie i zaopiekuje się rodzicami. [I hope] czuje się lepiej i robi coś dla siebie. W wiosce Jawzar, małej społeczności położonej wśród gór w afgańskiej prowincji Herat, Guldasta i Abdul Ahad wychowują pięcioro dzieci. Ale kiedy urodził się ich najmłodszy, Temur Shah, życie zmieniło się drastycznie. Krótko po porodzie u Guldasty zdiagnozowano chorobę neurologiczną wymagającą leku, na który rzadko mogła sobie pozwolić. Co gorsza, lek uniemożliwiał jej także wytwarzanie mleka, przez co nie była w stanie karmić Temur Shah. Mleko w proszku było drogie i często powodowało u niego choroby. Przez wiele miesięcy rodzina żyła jedynie z chleba i herbaty. Punkt zwrotny nastąpił w klinice w wiosce Nagal, kiedy zespół IRC był w stanie zaoferować jej choćby więcej niż podstawowy lek, którym zarządzała wcześniej. Temur Shah otrzymał gotową żywność terapeutyczną (RUTF) – lek na niedożywienie. Niedługo potem jego stan się poprawił. Teraz czas, który Guldasta spędzała na martwieniu się o to, czy jej dziecko przeżyje, spędza na marzeniach o swojej przyszłości. „Kiedy się śmieje, bawi i chichocze, jest szczęśliwy. Nic mu nie jest.
#Mam #nadzieję #że #dorośnie #wyjdzie #mąż #ułoży #sobie #życie #zaopiekuje #się #rodzicami #hope #zakłada #się..
Żródło materiału: International Rescue Committee
