— Mam już dosyć niańczenia Twojego synka! — obwieściła synowa i wyjechała nad Bałtyk U pani Walentyny syn był. Porządny, pracowity chłopak. Tylko żona trafiła mu się dziwna. Raz nie chciała gotować, innym razem sprzątać odmawiała, a ostatnio to już całkiem szaleje. I znów wczoraj awantura. — Krzysiek! — mówi do męża — Ja nie dam już rady! Jesteś dorosłym mężczyzną, a zachowujesz się jak dziecko! Krzysiek zmieszany. Przecież on nic wielkiego nie chciał! Tylko żeby Magda wybrała mu skarpetki, wyprasowała koszulę i przypomniała o zaświadczeniu do przychodni. — Mama mi zawsze pomagała — mruczy pod nosem. — To jedź do mamusi! — wybucha Magda. Następnego dnia spakowała walizkę. — Krzysiek — mówi spokojnie — jadę do Sopotu. Na miesiąc. Może i dłużej. — Jak to, dłużej?! — Tak właśnie. Mam dosyć niańczenia dorosłego chłopa. Krzysiek próbował protestować, ale Magda go nie słuchała. Wyjęła telefon, zadzwoniła: — Pani Walentyno? Tu Magda. Jak bez niańki nie da rady — proszę wpaść do nas na trochę. Klucze zapasowe są pod wycieraczką. I pojechała. Krzysiek został sam w pustym mieszkaniu. Lodówka pusta, skarpetki brudne, w zlewie góra naczyń. Po dwóch dniach zadzwonił do mamy: — Mamo, Magda zwariowała! Gdzieś wyjechała! Co ja mam teraz zrobić? Pani Walentyna westchnęła. Znowu problemy z synową. — Już jadę, Krzysiu. Zaraz wszystko ogarniemy. Przyjechała, z torbą pełną zakupów i typowo matczynym nastawieniem: poprawię, załatwię, urządzę. Ale gdy otworzyła drzwi — zamarła. Wszędzie bałagan. W sypialni sterta rzeczy, w kuchni brudne naczynia, w łazience brudne pranie. I wtedy pani Walentyna uświadomiła sobie: jej trzydziestoletni syn nie umie żyć. Wcale. Całe życie robiła za niego wszystko. Wychowała… dużego dziecka. — Mamo — jęczał Krzysiek — co będzie na obiad? Gdzie moje koszule? Kiedy Magda wróci? Pani Walentyna zaczęła sprzątać w milczeniu. Ale nie mogła przestać myśleć: co ja narobiłam? Całe życie chroniłam synka przed codziennością. Przed trudnościami. Przed życiem! A teraz bez kobiet jest jak bez rąk. A Magda? Po prostu uciekła od dużego, bezradnego dziecka. I można ją zrozumieć. Trzy dni pani Walentyna mieszkała u syna. Każdego dnia coraz bardziej uświadamiała sobie: wychowała dużego chłopca. Rano Krzysiek wstawał i od razu zaczął marudzić: — Mamo, co na śniadanie? Gdzie moja koszula? Są czyste skarpetki? Walentyna prasowała, gotowała, sprzątała — i obserwowała. Wyobraźcie sobie: trzydziestoletni mężczyzna nie umiał włączyć pralki! Nie znał ceny chleba! choćby herbatę robił jakby pierwszy raz — albo się poparzył, albo rozsypał cukier. — Mamo — żalił się wieczorami — Magda całkiem oszalała! Dawniej chociaż udawała, iż mnie kocha. Teraz obca się zrobiła! — A Ty jej pomagasz? — spytała ostrożnie pani Walentyna. — Jak to? Przecież pracuję! Pieniądze do domu przynoszę! Czy to mało? — A w domu? — Przecież jestem zmęczony po pracy! Chcę odpocząć. A ona ciągle czegoś chce: to naczynia umyj, to po zakupy idź. Ale przecież to kobiece sprawy! Najciekawsze było to, iż pani Walentyna nagle usłyszała swoje słowa, które mówiła synowi całe życie: „Krzysiu, nie ruszaj — mama sama umyje!” „Nie chodź do sklepu — mama szybciej wyskoczy!” „Jesteś mężczyzną, masz ważniejsze zadania!” I stworzyła potwora. Im dłużej obserwowała, tym było straszniej. Krzysiek wracał do domu i padał na kanapę. Czekał na obiad. Na wiadomości. Na rozrywki. A gdy obiad nie pojawiał się automatycznie — zaczynał kaprysić: — Mamo, kiedy jemy? Jestem głodny! Jak dziecko. Najgorsze były jego teksty o Magdzie: — Ostatnio jest jakaś nerwowa — marudził Krzysiek. — Złość ją zżera. Może powinna pójść do lekarza? Hormony zbadać? — Może po prostu jest zmęczona? — odparła mama. — Od czego? Pracujemy po równo. Ale dom to już kobieta powinna prowadzić. — Powinna?! — nagle wybuchła pani Walentyna. — Kto Ci takich rzeczy nagadał?! Krzysiek zaniemówił. Mama jeszcze nigdy na niego nie krzyczała. Czwartego wieczoru już nie wytrzymała. Krzysiek siedział na kanapie i przeglądał telefon. Co chwilę wzdychał — bo nudno mu bez żony. Na kuchni góra brudnych naczyń, na podłodze skarpetki, w sypialni pościel niezmieniona. — Mamo — jęknął — co będzie na obiad? Pani Walentyna stała przy kuchence i gotowała barszcz. Jak zawsze. Jak przez trzydzieści lat. I nagle pomyślała: dość. — Krzysiek — powiedziała, wyłączając gaz. — Musimy pogadać. — Słucham — rzucił, nie odrywając wzroku od ekranu. — Odłóż telefon i popatrz na mnie. W głosie miała coś, co sprawiło, iż Krzysiek posłuchał. — Synku — zaczęła cicho — wiesz, dlaczego Magda od Ciebie odeszła? — Zmęczenie ją dopadło. Kobiety bywają emocjonalne. Odpocznie i wróci. — Nie wróci. — Jak to nie wróci?! — Bo ma dosyć niańczenia dużego dziecka. Krzysiek zerwał się z kanapy: — Mamo! Co Ty mówisz? Jakie dziecko? Pracuję, zarabiam! — I co z tego? — Walentyna wyprostowała się. — W domu co? Rąk nie masz? Oczy ślepe? Krzysiek pobladł. — Jak możesz tak mówić? Jestem Twoim synem! — Dlatego właśnie mówię! — Walentyna usiadła na krześle, ręce jej drżały. — Mamo, jesteś chora? — przestraszył się Krzysiek. — Chora! — gorzko zaśmiała się. — Chora z miłości. Ze ślepej, matczynej miłości. Myślałam, iż Cię chronię. A wychowałam egoistę! Wyszło trzydziestoletnie duże dziecko, które bez kobiety nic nie potrafi. Myśli, iż świat jest mu dłużny! — Ale… — zaczął Krzysiek. — Ale nic! — przerwała Walentyna. — Myślisz, iż Magda ma być Twoją drugą mamą? Prać, gotować, sprzątać po Tobie? Za co niby? — Przecież pracuję. — I ona też! I do tego ogarnia dom! A Ty? Leżysz na kanapie i czekasz na obsługę! Krzysiekowi oczy się zaszkliły. — Mamo, ale tak wszyscy żyją… — Nie wszyscy! — krzyknęła Walentyna. — Normalni mężczyźni pomagają żonom! Myją naczynia, gotują, wychowują dzieci! A Ty? choćby nie wiesz, gdzie jest proszek do prania! Krzysiek siedział, twarz miał w dłoniach. — Magda ma rację — powiedziała cicho mama. — Ma dość bycia Twoją mamą. Ja też mam dość. — Jak to dość? — Dość. — Walentyna podeszła do przedpokoju, wyjęła torbę. — Wracam do siebie. Ty zostajesz. Sam. I spróbuj wreszcie stać się dorosłym. — Mamo, co Ty?! Jak sam? A kto będzie gotować? Sprzątać? — Ty! — wykrzyknęła. — Ty będziesz! Jak wszyscy normalni dorośli! — Ale nie umiem! — Nauczysz się! Albo zostaniesz samotnym, niedojrzałym nieudacznikiem! Waletyna założyła płaszcz. — Mamo, nie odchodź! — błagał Krzysiek. — Co ja sam tu zrobię? — To, co powinieneś robić dwadzieścia lat temu — odpowiedziała. — Zacznij żyć samodzielnie. I wyszła. Krzysiek został w brudnym mieszkaniu. Po raz pierwszy w życiu naprawdę sam. Sam na sam z rzeczywistością. Siedział na kanapie do północy. W brzuchu burczało. W zlewie cuchnęły naczynia. Skarpetki walały się po podłodze. — No to biorę się do roboty — mruknął, i po raz pierwszy w życiu sam zmył naczynia. Wyszło jak wyszło. Talerze się ślizgały, ręce szczypały od płynu. Ale się udało. Potem próbował zrobić jajecznicę. Spalił. Druga próba — dało się zjeść. Rano zrozumiał: mama miała rację. Minął tydzień. Krzysiek każdego dnia uczył się żyć samodzielnie. Prać, gotować, sprzątać. Chodzić po zakupy i ogarniać ceny. Zaplanować dzień. To była robota. Dopiero wtedy zrozumiał, jak miała Magda. — Magda, hej, to ja — zadzwonił w sobotę. — Słucham — chłodny głos. — Miałaś rację — powiedział od razu. — Zachowywałem się jak duże dziecko. Magda milczała. — Od tygodnia mieszkam sam. Zrozumiałem… Przepraszam. Magda przez chwilę nie odpowiadała. — Wiesz — odezwała się w końcu — Twoja mama do mnie dzwoniła. Przeprosiła, iż źle Cię wychowała. Magda wróciła po miesiącu. Wróciła do posprzątanego mieszkania, do męża, który sam przygotował kolację i powitał ją kwiatami. — Witaj w domu — powiedział. A pani Walentyna dzwoniła raz w tygodniu. Pytała o sprawy, ale nie narzucała się w gościnę. I pewnego wieczoru, gdy Krzysiek zmywał naczynia po kolacji, a Magda przygotowywała herbatę, powiedziała: — Wiesz, podoba mi się nasze nowe życie. — Mi też — odparł, wycierając ręce. — Szkoda, iż tak długo do tego dochodziliśmy. — Ale w końcu się udało — uśmiechnęła się Magda. I to była prawda.