Mam 58 lat i naprawdę już sam nie wiem, co zrobić z moją sąsiadką. Mieszka naprzeciwko nas i mam wrażenie, iż głównym sensem jej życia stało się śledzenie każdego mojego kroku. Doskonale orientuje się, o której godzinie przyjeżdża dostawca, czy to jedzenie na wynos, czy zakupy spożywcze, ile siatek niesiemy i kto je wnosi do domu. jeżeli kurier spóźni się dwie minuty, na drugi dzień od razu słyszę komentarz jakby to była wiadomość dnia.
Na tym jej kontrola jednak się nie kończy. Obserwuje, kiedy wynoszę śmieci, ile worków wynoszę i w który dzień tygodnia. jeżeli jednego tygodnia wyrzucam dwa worki, a następnego trzy już słyszę uwagę. Zdarzy się tydzień, iż w ogóle nie wyniosę śmieci, bo się nie uzbierały i też to zostanie zarejestrowane. Kiedyś choćby zapytała mnie wprost, czy wyrzucam jedzenie bez cienia zażenowania, jakby naprawdę miała prawo o to wiedzieć. Patrzyłem na nią bez słowa, bo nie rozumiałem, kiedy moje odpady stały się sprawą publiczną.
Mój pies to kolejny temat rzeka. Nieduży, łagodny, ale szczeka, gdy ktoś zbliży się do naszej bramy. Każde szczeknięcie to dla niej powód, by się poskarżyć. Nieraz przychodziła pod moje drzwi i mówiła, iż pies cały dzień szczekał, kiedy byłem w pracy. Co zabawniejsze, zawsze dokładnie wie, o której godzinie i ile razy się to wydarzyło, plus dorzuca swoją teorię, dlaczego pies szczekał. Czasem mam wrażenie, iż ona lepiej zna rytm mojego domu niż ja sam.
Mojego żony też nie omija. jeżeli wróci później z pracy, następnego dnia sąsiadka rzuca komentarzem: Wczoraj pewnie późno zasnęliście albo Twój mąż to prawie o północy się wrócił. Kiedy wróci wcześniej, pyta, czy nie jest chora lub czy nie została zwolniona. Ona widzi wszystko, komentuje wszystko. Co gorsza, nie wszystko mówi wprost mnie roznosi to po sąsiedztwie, a wiadomości wracają do mnie już bardziej rozdmuchane.
Moja szesnastoletnia córka, Jagoda, również jest pod stałą obserwacją. jeżeli wychodzi ze znajomymi, sąsiadka liczy, ile osób z nią idzie i ile wraca. Gdy ktoś nas odwiedzi, notuje, kto to, o której przyszedł i o której wyszedł. Potrafiła kiedyś przekazać innej sąsiadce, iż ta córka to zbyt często wychodzi, jakby to była jej sprawa. Musiałem ją skonfrontować, bo uznałem to już za otwarty brak szacunku.
Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, iż nie chodzi tu o kogoś, kto się niedawno przeprowadził. Ona mieszka tu całe życie tak samo jak i ja. Dom odziedziczyłem po mamie, świętej pamięci, bo jestem jedynakiem. Nie zamierzam się wyprowadzać. Kocham ten dom, swoją historię i przestrzeń. Problem nie leży w miejscu ale w przymusowym sąsiedztwie z kimś, kto nie rozumie granic.
Dziś naprawdę nie wiem, jak sobie radzić. Próbowałem ją ignorować, być uprzejmy, potem trochę ostrzej się wypowiadać nic nie pomaga. Zawsze tam jest obserwuje, komentuje, ocenia. Dlatego chciałbym się dowiedzieć: jak sobie radzić z takim sąsiadem, żeby nie stracić spokoju ducha, nie doprowadzić do wielkiego konfliktu, ale i nie pozwolić, by ktoś wtrącał się w moje życie, jakby to było jego własne?
Macie jakąś radę?
