Maksymilian nosił w sobie żal, iż zbyt pochopnie zdecydował się na rozwód. Mądrzy mężczyźni potrafią zamienić kochanki w święto, a on zamienił je w żonę.
Dobry nastrój Maksymiliana zniknął w chwili, gdy zaparkował samochód przed blokiem i wszedł do klatki. W domu czekała na niego przewidywalność: kapcie założył od razu, apetyczny zapach kolacji, porządek i świeże kwiaty w wazonie.
Nie wzruszyło go to: żona w domu, a co może robić całymi dniami dojrzała kobieta? Zajmuje się wypiekaniem szarlotki i robieniem na drutach. O skarpetki oczywiście przesadził, ale sedno było jasne.
Maria, jak zawsze, wybiegła mu na spotkanie z uśmiechem:
Zmęczony? Upiekłam szarlotkę z jabłkami i kapustą, taką jak lubisz
Zamilkła pod ciężkim spojrzeniem Maksymiliana. Stała w wygodnym, domowym stroju, z włosami schowanymi pod chustką tak zawsze gotowała.
Zawodowy zwyczaj: całe życie pracowała jako kucharka. Oczy muśnięte kredką, błyszczyk na ustach też nawyk, który dziś Maksymilianowi wydawał się pretensjonalny. Co za sposób na podkreślanie swojego wieku!
Może nie powinien być taki ostry, ale wybuchnął:
Makijaż w twoim wieku to nonsens! Nie przystoi ci.
Usta Marii zadrżały, nic nie odpowiedziała i nie poszła nakrywać do stołu. To choćby lepiej. Szarlotka jeszcze ciepła, herbata zaparzona poradzi sobie sam.
Po kąpieli i kolacji dobroć do żony zaczęła mu wracać, razem ze wspomnieniami dnia. W swoim ulubionym szlafroku usiadł w fotelu, który czekał na niego, udając, iż czyta. Przypomniał sobie słowa nowej pracownicy:
Jest pan bardzo interesującym mężczyzną i do tego przystojnym.
Maksymilian miał 56 lat i prowadził dział prawny w dużej warszawskiej firmie. Podlegał mu niedawny absolwent oraz trzy kobiety po czterdziestce. Jedna z pracownic poszła na urlop macierzyński, więc na jej miejsce zatrudniono Anetę.
Gdy ją zobaczył po raz pierwszy od razu zaprosił do swojego gabinetu. Wraz z nią pojawiła się delikatna woń perfum i świeżość młodości. Owal twarzy otoczony jasnymi lokami, pewne, błękitne oczy. Pełne usta i pieprzyk na policzku. Czy ona ma już 30? Dałby jej 25.
Rozwiedziona, matka ośmioletniego syna. Nie wiedział dlaczego, ale pomyślał: Dobrze!
Kokietował odrobinę w rozmowie, żartując, iż dostała starego szefa. Aneta zatrzepotała długimi rzęsami i odpowiedziała słowami, które go poruszyły i teraz je wspominał.
Żona, już nieurażona, pojawiła się z wieczorną herbatką z rumiankiem. Zmarszczył brwi: Zawsze w nieodpowiednim momencie
Mimo to wypił z przyjemnością. Przyszło mu do głowy co robi teraz młoda, ładna Aneta? I w sercu poczuł ukłucie dawno zapomnianej zazdrości.
****
Po pracy Aneta zajrzała do supermarketu. Ser, chleb, kefir na kolację. Wróciła do domu bez uśmiechu raczej z automatu niż z czułością objęła syna Wiktora, który wybiegł jej na powitanie.
Ojciec dłubał w swojej pracowni na balkonie, mama przygotowywała kolację. Aneta wyłożyła zakupy, zgłosiła ból głowy i poprosiła, by jej nie przeszkadzać. W rzeczywistości była smutna.
Odkąd rozstała się kilka lat temu z ojcem Wiktora, czuła się niezdolna stać się dla kogoś najważniejszą kobietą w życiu.
Każdy wartościowy mężczyzna okazywał się już żonaty i pragnął tylko przelotnych relacji.
Ostatni, z którym pracowała, wydawał się zakochany po uszy. Dwa namiętne lata. choćby wynajął jej mieszkanie raczej dla swojej wygody ale gdy zaczęły się problemy, oświadczył, iż muszą nie tylko się rozstać, ale także ona powinna zmienić pracę.
Sam znalazł jej etat. Tak więc Aneta znów mieszkała z rodzicami i synem. Mama ją wspierała, ojciec uważał, iż dziecko powinno wychowywać się z matką, a nie tylko dziadkami.
Maria, żona Maksymiliana, już dawno zauważyła, iż jej mąż przeżywa kryzys wieku średniego. Niby wszystko się zgadza, a czegoś ważnego brakuje. Bała się myśleć, czego jej mąż potrzebuje naprawdę. Starała się złagodzić sytuację: gotowała ulubione potrawy, zawsze była zadbana, nie narzucała się z rozmowami, choć bardzo jej ich brakowało.
Starała się zająć wnukiem, działką. Ale Maksymilian się nudził, pochmurniał.
Może dlatego, iż oboje pragnęli zmian w życiu, romans Maksymiliana i Anety wybuchł natychmiast. Już dwa tygodnie po jej pojawieniu się w firmie, zaprosił ją na obiad i odwiózł do domu.
Dotknął jej ręki, a ona obróciła się do niego z zarumienioną twarzą.
Nie chcę się żegnać. Jedźmy do mnie na działkę? zaproponował chrapliwym głosem. Aneta skinęła głową, samochód ruszył gwałtownie.
W piątki kończył pracę godzinę wcześniej, ale żona czekała z SMS-em dopiero o dziewiątej wieczorem: Porozmawiamy jutro.
Maksymilian nie wiedział, jak trafnie ujął sedno niepotrzebnej rozmowy. Maria rozumiała, iż po 32 latach małżeństwa nie można już płonąć dawną namiętnością.
Ale ten człowiek był dla niej jak część jej samej. Nieważne, iż bywał ponury, zrzędliwy czy udający młodzieniaszka ważne, iż siedział w swoim ulubionym fotelu, jadł kolację, był blisko.
Maria szukała słów, które zatrzymałyby postępujące zniszczenie życia raczej jej niż ich wspólnego. Nie spała do rana.
Z rozpaczy wyjęła album ze zdjęciami ślubnymi. Byli młodzi, wszystko przed nimi. Jaka ona była piękna!
Wielu marzyło, by nazywać ją swoją. Mąż powinien to pamiętać. Liczyła, iż gdy wróci, zobaczy fragmenty ich szczęścia i zrozumie, iż nie wszystko w życiu można oddać na straty.
Wrócił jednak dopiero w niedzielę i Maria zrozumiała, iż wszystko skończone. Przed nią stał inny Maksymilian. Pełen adrenaliny, bez zażenowania czy wstydu.
On nie bał się zmian, wręcz ich pragnął. Mówił stanowczo, nie znosząc sprzeciwu.
Od teraz Maria może uważać się za wolną. Na rozwód złoży on sam, jutro. Syn z rodziną przeprowadzi się do niej. Wszystko zgodnie z prawem dwupokojowe mieszkanie syna należało do Maksymiliana, zapisane w spadku.
Przeprowadzka do trzypokojowego, do matki, nie pogorszy warunków młodej rodziny, a i Maria będzie miała kogo doglądać. Auto oczywiście zostaje jemu. Działkę też chce zatrzymać.
Maria czuła się żałośnie i nieatrakcyjnie, ale nie mogła powstrzymać łez. Przeszkadzały jej mówić. Prosiła, by się opamiętał, odwołał do wspomnień, pomyślał choć trochę o jej zdrowiu… Ta ostatnia prośba rozgniewała go. Zbliżył się i wykrzyczał szeptem:
Nie ciągnij mnie w swoją starość!
… Trudno mówić, iż Aneta zakochała się w Maksymilianie i dlatego zgodziła się na poważny związek już pierwszej nocy, na działce.
Status żony był dla niej atrakcyjny, a rozgrzewała ją świadomość, iż nowy partner zaryzykował wszystko dla niej.
Nie miała już ochoty mieszkać z ojcem o surowych poglądach. Pragnęła stabilnej przyszłości. Wszystko to mógł dać jej Maksymilian. Nie najgorszy wybór przyznawała to.
Choć był już koło sześćdziesiątki, nie wyglądał na dziadka. Zadbany, energiczny, szef działu. Bystry w pracy, sympatyczny w rozmowie. choćby w łóżku czuły, nie egoista. Dobre było też to, iż nie musiało być wynajmowanego mieszkania, pilnowania pieniędzy czy walki o byt. Niemal same plusy? Miała wątpliwości co do różnicy wieku.
Po roku rozczarowanie zaczęło narastać. Czuła się jeszcze młoda, spragniona wrażeń. Chciała regularnie chodzić na koncerty, korzystać z aquaparku, opalać się na plaży w śmiałym kostiumie, spotykać z koleżankami.
Dzięki młodości i temperamentowi łatwo łączyła to z codziennością i rodziną. Syn, który zamieszkał z nią, nie przeszkadzał jej żyć aktywnie.
A Maksymilian wyraźnie słabł. Jako doświadczony szef miał energię w pracy, rozwiązywał sprawy szybko, ale w domu stawał się wyraźnie zmęczony, pragnął ciszy i szacunku dla swoich nawyków. Goście, teatr, choćby plaża wszystko przyjmował z umiarem.
Nie był przeciwny intymności, ale potem od razu chciał iść spać, choćby o dziewiątej.
Do tego jego delikatny żołądek nie tolerował smażonego, wędlin, gotowych dań. Dawna żona go rozpuściła.
Zdarzało się, iż tęsknił za jej potrawami na parze. Aneta gotowała z myślą o synu nie rozumiała, jak można mieć ból od kotletów wieprzowych.
Nie pamiętała listy leków męża, uważała, iż dorosły człowiek sam powinien o tym pamiętać i kupować co trzeba. W efekcie część jej życia toczyła się bez niego.
Towarzyszył jej syn, uwzględniając jego potrzeby, albo spotykała się z koleżankami. Dziwnie, ale wiek męża sprawiał, iż chciała przyspieszyć własne życie.
Już razem nie pracowali dyrekcja uznała, iż to nieetyczne, więc Aneta przeszła do kancelarii notarialnej. choćby odetchnęła z ulgą, iż nie musiała być stale pod okiem męża, który coraz częściej kojarzył jej się z ojcem.
Szacunek to było uczucie, jakie Aneta czuła do Maksymiliana. Pytanie: czy szacunek wystarczy, by tworzyć szczęśliwy związek?
Zbliżała się sześćdziesiątka Maksymiliana, a ona marzyła o wielkiej imprezie. Mąż zarezerwował jednak stolik w małej, znanej restauracji, do której chodził całe życie. Nudę dało się wyczuć, ale to naturalne w jego wieku. Aneta nie rozpaczała.
Świętowali głównie koledzy z pracy. Z dawnych, wspólnych z Marią przyjaźni nie wypadało zaprosić nikogo. Rodzina była daleko, a po ożenku z młodszą nie znalazł zrozumienia.
Syn się od niego odwrócił. Ale czy ojciec nie ma prawa decydować o swoim życiu?! Wierzył, iż decyzje będą wyglądały inaczej.
Pierwszy rok z Anetą był jak miesiąc miodowy. Lubił pokazywać się z nią wśród ludzi, zachęcał do jej wydatków (nie przesadnych), spotkań z przyjaciółkami, zajęć fitness.
Bez problemów chadzał z nią na koncerty, oglądał szalone filmy. Na tej fali przepisał mieszkanie na Anetę i jej syna. Potem oddał swoją część działki, którą dzielił z Marią.
Aneta, za jego plecami, wyjednała u Marii resztę udziałów, groziła sprzedażą nieznajomym ludziom.
Ostatecznie, za pieniądze Maksymiliana, stała się właścicielką działki. Argumentowała to troską o syna: rzeka, las. Latem mieszkali tam rodzice Anety z wnukiem. To mężowi choćby pasowało nie przepadał za ruchliwym synem młodej żony. Ożenił się z miłości, a nie dla wychowywania cudzych, hałaśliwych dzieci.
Dawna rodzina się obraziła. Sprzedawszy swoje mieszkanie, rozdzielili się. Syn z rodziną zamieszkał w dwupokojowym, Maria przeprowadziła się do niewielkiej kawalerki. Jak żyją Maksymilian nie pytał.
I nadszedł dzień sześćdziesiątych urodzin. Tyle osób szczerze życzyło mu zdrowia, szczęścia, miłości. A on nie czuł dawnej radości. Od dawna przeważało niezadowolenie.
Młodą żonę niewątpliwie kochał. Ale nie nadążał za nią to był problem. Ujarzmić, podporządkować się nie dawała. Uśmiechała się i żyła po swojemu. Nie robiła nic złego, ale to go drażniło.
Ach, gdyby Maria miała w sobie trochę temperamentu Anety! Żeby podchodziła z rumiankową herbatą, przykrywała kocem, gdy zasypiał, prowadziła długie rozmowy. Z Marią z przyjemnością spacerowałby powoli po parku, szeptał w kuchni wieczorami. Ale Aneta nie wytrzymywała jego długich tematów. Wydawało się, iż choćby zaczęła się nudzić w łóżku. Był przez to nerwowy, co utrudniało codzienność.
Maksymilian skrycie żałował, iż tak pospiesznie się rozwiódł. Mądrzy mężczyźni zamieniają kochanki w święto, a on zamienił je w żonę!
Aneta z temperamentem przynajmniej przez 10 lat będzie młodą, atrakcyjną osobą. Ale pozostanie wyraźnie młodsza. To przepaść, która się pogłębia. jeżeli będzie miał szczęście, odejdzie nagle. A jeżeli nie?
W głowie pojawiły się ponure myśli, serce zabiło szybciej. Rozejrzał się za Anetą była wśród tancerek, promienna i szczęśliwa. Szczęściem jest budzić się z kimś takim obok siebie.
Wykorzystując chwilę, wyszedł z restauracji. Chciał się przewietrzyć, odgonić smutek. Ale zaraz podeszli gości koledzy z pracy. Z narastającą uciążliwością uczuć pobiegł do taksówki stojącej przy krawężniku. Poprosił, by kierowca ruszył szybko. Później zdecyduje o trasie.
Pragnął być tam, gdzie liczy się tylko on. Gdzie czekają na niego, doceniają wspólne chwile, nie boją się jego słabości czy wieku.
Zadzwonił do syna i niemal błagał o adres byłej żony. Wysłuchał zasłużonej urazy, ale był natarczywy, powtarzał, iż to dla niego sprawa życia i śmierci.
Wspomniał, iż dzisiaj są jego urodziny. Syn trochę zmiękł, zaznaczając, iż matka może nie być sama. Nie żaden mężczyzna raczej przyjaciel.
Mama mówiła, iż chodzili razem do szkoły. Nazwisko śmieszne… Chyba Bułkiewicz.
Bulkiewicz poprawił Maksymilian z niepokojem. Tak, wtedy był w niej zakochany. Podobała się wielu. Ładna, z charakterem.
Planowała wyjść za Bulkiewicza, ale on, Maks, ją odbił. To było dawno, ale wydaje się bardzo wczoraj, bardziej rzeczywiste niż obecne życie z Anetą.
Syn zapytał:
Po co ci to, tato?
Maksymilian drgnął na dźwięk tego słowa i zrozumiał, jak bardzo za wszystkimi tęsknił. Odpowiedział szczerze:
Nie wiem, synku.
Syn podał nowy adres. Kierowca zatrzymał się na prośbę. Maksymilian wysiadł nie chciał rozmowy przy świadkach. Spojrzał na zegarek dziewiąta wieczorem, ale ona zawsze lubiła późno kłaść się spać.
Wybrał domofon.
Odpowiedział nieznajomy, męski głos. Powiedział, iż Maria jest zajęta.
Co z nią?! Jest zdrowa? zaniepokoił się Maksymilian. Głos zażądał, by się przedstawił.
Jestem jej mężem! A pan, panie Bulkiewicz wykrzyknął Maksymilian.
Pan poprawił go z przekąsem, podając, iż Maksymilian jest byłym mężem, więc nie ma prawa niepokoić Marii. Nie uznał za konieczne wyjaśniać, iż przyjaciółka właśnie bierze kąpiel.
Stara miłość nie rdzewieje? zapytał Maksymilian, szykując się do przepychanki słownej. Bulkiewicz odpowiedział krótko:
Nie, ona staje się srebrna.
Drzwi już mu nie otworzono
***
W życiu bywa, iż doceniamy prawdziwe szczęście dopiero gdy je utracimy. W pogoni za nowym, za świeżością, zapominamy, jak wiele warte są wspólne przeżycia, codzienne gesty, spokój i akceptacja. Maksymilian zrozumiał, iż szczęście nie zależy od wieku, ani od tego, z kim idziemy przez życie ale od tego, czy potrafimy dostrzec bliskość, oddanie i przyjaźń tam, gdzie są naprawdę.
