Zofia Karpińska mieszka na trzecim piętrze bloku przy Kwiatowej, w Bydgoszczy, od dwudziestu sześciu lat. Balkon zastawiony pelargoniami, na parapecie termometr, który od czerwca uparcie pokazuje o dwa stopnie za dużo. Emerytowana nauczycielka chemii, wdowa od jedenastu lat. Syn dzwoni w niedziele, zawsze o osiemnastej, zawsze na dziesięć minut.
Rudek pojawił się na klatce schodowej w marcu, kiedy w piwnicy pękła rura i cała ulica przez trzy dni chodziła bez ciepłej wody. Chudy, z uciętym kawałkiem ucha, o oczach koloru miodu przechowywanego w słoiku po ogórkach. Nikt nie wiedział, skąd przyszedł. Sąsiadka z parteru, pani Basia, mówiła, iż pewnie zza torów, tam gdzie stoją opuszczone garaże.
Zofia postawiła przed drzwiami miskę z resztkami schabowego. Nic nie powiedziała, nie zawołała. Kot zjadł, kiedy była już w środku, z uchylonymi drzwiami, żeby nie trzasnęły.
Po dwóch tygodniach Rudek zaczął czekać na Zofię na klatce o tej samej porze, o której wracała z targowiska przy Dworcowej. Pewnego wieczoru, gdy siedziała przy stole i trzeci raz z rzędu przeliczała rachunki za prąd — sto dwadzieścia siedem złotych, o czterdzieści więcej niż w maju — kot wskoczył jej na kolana bez zaproszenia i został tam, aż wystawiła notes. Wtedy zsunął się i poszedł do swojej miski, jakby wiedział, iż zrobił, co trzeba.
Syn, kiedy przyjechał na Wielkanoc, spytał tylko: „Mamo, kiedy go wpuściłaś do domu na stałe?".
Zofia nie umiała odpowiedzieć dokładnie. Pamiętała tylko, iż pewnego dnia przestała zamykać drzwi na klucz w ciągu dnia, bo Rudek wychodził i wracał, kiedy chciał, a ona przestała się bać, iż go straci.
Pies zostaje, bo go trzymamy przy sobie. Kot zostaje, bo mógłby odejść i nie odchodzi. Zofia myślała o tym czasem, wieczorami, kiedy Rudek siadał na parapecie zamiast na jej kolanach, a ona i tak wiedziała, iż rano będzie czekał na klatce.
Latem, kiedy w bloku wyłączyli ciepłą wodę na remont, Zofia dostała gorączki trzydzieści dziewięć i dwie. Leżała trzy dni, nie mogąc wstać choćby po szklankę wody. Rudek nie odstępował łóżka. Nie mruczał bez przerwy, nie domagał się głaskania. Siedział na krześle obok, czasem kładł łapę na kołdrze, tam gdzie leżała jej ręka. Sąsiadka, przynosząc rosół w słoiku, zastała go dokładnie w tej pozycji drugiego dnia i trzeciego, i powiedziała potem synowi przez telefon, iż nigdy nie widziała, żeby zwierzę tak pilnowało człowieka.
Zofia nazwała to po swojemu, kiedy wstała z łóżka i pierwszy raz od tygodnia otworzyła okno, żeby wywietrzyć mieszkanie pachnące lekami. Powiedziała do pustego pokoju, bo Rudek akurat wyszedł na dach oficyny: — No, chyba się jeszcze pomęczymy razem.
Syn zadzwonił we wtorek, nie w niedzielę, o dwudziestej pierwszej, co samo w sobie było niepokojące. Powiedział, iż sąsiadka opowiedziała mu o gorączce, o trzech dniach, o tym, iż nikt by nie wiedział, gdyby Zofia zemdlała na korytarzu. Powiedział, iż ma w Poznaniu mieszkanie z windą, drugie piętro, pokój dla niej gotowy od zaraz. Powiedział też, iż nie będzie tak dzwonił co niedzielę i zgadywał, czy mama żyje.
Zofia trzymała słuchawkę i patrzyła na Rudka śpiącego na krześle, na którym siedział przez całą chorobę. Przez chwilę, krótką, ale realną, pomyślała o windzie, o tym, iż nie musiałaby liczyć siedemdziesięciu ośmiu schodów, o synowej, która robi dobry rosół, o wnuku, którego widuje cztery razy do roku. Powiedziała: „Może i masz rację" — i przez sekundę usłyszała we własnym głosie, iż jest gotowa się zgodzić.
Wtedy Rudek otworzył oczy, zeskoczył z krzesła i otarł się o jej nogę, tak jak robił to każdego ranka, odkąd przestała zamykać drzwi.
— Nie mogę zabrać kota do bloku, gdzie nie wolno trzymać zwierząt, prawda? — spytała syna.
Syn milczał chwilę za długo.
— Więc zostaję — powiedziała. — On przyszedł sam i sam zdecydował, iż tu zostanie. Nie zawiozę go teraz na dworzec z workiem karmy, jakby był meblem, którego się pozbywam.
Syn zapytał, czy to naprawdę powód, żeby zostać w mieszkaniu na trzecim piętrze bez windy, w bloku, który ma już czterdzieści lat.
Zofia poszła do przedpokoju, otworzyła szufladę komody i wyjęła zeszyt w kratkę, w którym od marca zapisywała, co Rudek robił każdego dnia — pierwszy zapis, pierwsza noc na klatce, pierwszy skok na kolana. Zaczęła czytać synowi przez telefon, kartka po kartce, aż jej głos się złamał na zdaniu o krześle przy łóżku.
Syn milczał długo. Potem powiedział, iż zadzwoni do spółdzielni i zamówi poręcz na klatkę schodową — koszt podzielą na pół, sto sześćdziesiąt złotych z jego strony, żeby łatwiej jej było wchodzić po schodach.
Poręcz zamontowali w październiku. Zofia przystaje na niej czasem, łapiąc oddech na trzecim biegu schodów, a Rudek czeka wtedy dwa piętra wyżej, na wycieraczce, i patrzy w dół, dopóki nie usłyszy jej kroków.
