Mam na imię Ewelina i mieszkam w Radomiu, na czwartym piętrze kamienicy przy ulicy Struga. Czterdzieści dwa lata, praca w przychodni, syn na studiach w Lublinie. No i Paweł. Paweł ma dwadzieścia dziewięć lat, pracuje jako mechanik w warsztacie na Żakowicach i od pół roku próbuje ze mną zamieszkać. Nie nachalnie. Tak jakoś… kładzie szczoteczkę do zębów w kubku obok mojej, zostawia bluzę na krześle w kuchni, przywozi skrzynkę jabłek od rodziców spod Iłży. Jakby testował, czy zaprotestuję.
Nie protestuję. I właśnie to mnie przeraża.
Poznaliśmy się w październiku, kiedy ojciec Pawła trafił na kardiologię z migotaniem przedsionków. Paweł siedział na korytarzu, codziennie o piętnastej, z reklamówką pełną jogurtów i banana, którego ojciec nigdy nie zjadał. Ja wychodziłam z gabinetu po dyżurze. Któregoś dnia zapytał, czy może mi postawić kawę z automatu za siedem złotych pięćdziesiąt. Powiedziałam, iż nie piję kawy. Zapytał, czy może mi postawić herbatę. Za herbatę podziękowałam.
Tydzień później przyniósł mi herbatę w termosie. Swoją. Ziołową, bo „na nerwy po dyżurze”. Termos stoi u mnie w szafce do dziś.
Kiedy ojciec wyszedł ze szpitala, Paweł napisał: „To co z tą herbatą?”. Odpisałam: „Nie pijam herbaty od obcych”. Odpisał: „A od znajomych?”. I tak to się potoczyło.
Nie wiem, kiedy dokładnie z „tej pani doktor” zrobiłam się „Ewciem”. Wiem, iż w styczniu złapałam grypę i leżałam w gorączce, a on po pracy przyjechał przez całe miasto z rosołem w słoiku i paragonem z apteki. Nie prosiłam go o to. Słoik umył i zostawił na suszarce, zanim wyszedł, a ja jeszcze długo leżałam i patrzyłam na ten czysty słoik, jakby to on miał mi powiedzieć, co dalej.
Sęk w tym, iż ja już swoje przeżyłam. Siedemnaście lat małżeństwa z Tomaszem, który przez pierwszych dziesięć był miłością mojego życia, a przez kolejne siedem — współlokatorem, który zjadał obiad w słuchawkach i mówił „aha” na pytanie, czy odbierze syna ze szkoły. Rozwiedliśmy się trzy lata temu. Podział majątku zajął rok. Spłaciłam go z mieszkania, żeby zostać w tych czterech ścianach, które znam na pamięć. Od tamtej pory żyję spokojnie. Nudno, ale spokojnie. Budzik o szóstej dziesięć. Windą do przychodni na trzecie piętro. Obiad w plastikowym pojemniku. Telefon do syna w niedzielę. I ten spokój — duży, czysty, mój własny.
Paweł chce mi ten spokój zburzyć.
I nie chodzi o to, iż jest młodszy. Trzynaście lat to nie przepaść. Chodzi o to, iż on mówi o dziecku. Nie o „dziecku kiedyś”. O dziecku, które moglibyśmy mieć, zanim skończę czterdzieści pięć lat, bo później to już „trzeba myśleć o in vitro, a to drogo i nie wiadomo, czy się uda”. On to policzył. Naprawdę policzył, rozłożył na czynniki, powiedział, iż według niego najlepszy moment to wiosna przyszłego roku. Wiosna. Jakby dziecko było projektem do złożenia w garażu.
A ja nie wiem, czy chcę zaczynać jeszcze raz od pieluszek. Od nieprzespanych nocy. Od tego strachu, który wraca w środku nocy, kiedy dziecko kaszle inaczej niż zwykle. Od żłobka, przedszkola, szkoły, wywiadówek. Ja to wszystko już przerobiłam. Mój syn ma dwadzieścia lat. Za trzy lata skończy studia informatyczne. Mam wreszcie szansę żyć na własnych warunkach — pojechać w maju nad morze, nie w wakacje, jak wszyscy, tylko na początku miesiąca, kiedy hotele są tańsze o czterysta złotych. Przeczytać książkę w ciągu jednego wieczoru, nie w dziesięć dni po stronie na dobranoc.
Paweł tego nie rozumie. Bo on nigdy nie miał dziecka. On tylko widzi reklamy, na których ojciec biega z maluchem po plaży i wszyscy się śmieją. Nie widzi tego, co jest za kulisami: piętrzącej się sterty prania, wizyt u lekarza, rozmów z nauczycielką o tym, iż dziecko bije kolegę, bo ma ADHD, i o tym, iż trzeba zapisać je do psychologa. On widzi gotowy obrazek.
Wczoraj powiedział mi: „Ewa, ja nie chcę ciebie naprawiać. Ja chcę z tobą budować”. Zabrał mnie na spacer nad zalewem. Było zimno, padał deszcz ze śniegiem. On szedł obok i trzymał moją dłoń w swojej. I nie mogłam się skupić na niczym innym, tylko na jego palcach. Na tym, iż ma na knykciach blizny po pracy. Na tym, iż jego dłoń jest tak młoda, iż ma jeszcze gładką skórę wokół zegarka.
Zatrzymał się. Wyjął z kieszeni małe pudełko.
— Nie, to nie jest to, co myślisz — uśmiechnął się. — To jest coś ważniejszego.
Otworzył. W środku był kluczyk. Zwykły, mosiężny, na czerwonej wstążce.
— To kluczyk do mieszkania moich rodziców — powiedział. — Ojciec powiedział, iż jak zechcemy, to możemy tam zamieszkać. Póki co nie kupimy nic nowego. A ja nie chcę cię zostawić samej.
Stałam z tym kluczykiem w dłoni, a deszcz mżył mi po twarzy. On wszystko zaplanował. To była poważna, dorosła propozycja. On serio myślał o mnie jak o kobiecie, z którą chce się zestarzeć.
A ja serio tego nie wiedziałam.
Bo miłość to jedno. A strach to drugie. Strach, który łapie mnie za gardło, kiedy myślę o tym, iż znów mam oddać komuś kawałek swojego życia. Że znów mam ufać, iż ten ktoś nie przestanie mówić „aha” na pytanie o wspólną przyszłość. Że znów mam ryzykować.
Wieczorem pojechałam do Łucji. Mojej siostry. Łucja mieszka w bloku na Gołębiowie, balkon z anteną satelitarną, w kuchni wieczny zapach kapusty kiszonej i dymu papierosowego. Ona rzuciła palenie rok temu, ale jak jest zdenerwowana, to żuje gumę i pali papierosy, a potem mówi, iż to tylko ona wie, jak się czuje. Przywiozłam jej herbatę z miodem i ciasto drożdżowe z Biedronki.
— Wiesz co — powiedziała, kiedy jej opowiedziałam — ja bym na twoim miejscu nie kombinowała.
— Łucja, on ma dwadzieścia dziewięć lat. On mi proponuje dziecko. Ja mam czterdzieści dwa.
— To co, masz się teraz zakopać? — Łucja zgasiła papierosa w popielniczce w kształcie muszli. — On ciebie kocha. Ty jego kochasz. Reszta to tylko logistyka.
— To nie logistyka. To życie. Pieluchy. Brak snu. Rzucanie palcami w drzwiach.
— Ty nie palisz.
— Ty rozumiesz, o czym mówię.
— Rozumiem — powiedziała po chwili. — Rozumiem, iż boisz się, iż znowu zostaniesz z tym wszystkim sama. Ale Ewa, to nie jest Tomasz. To jest chłopak, który woził ci rosół, jak miałaś grypę.
— To jeszcze nie powód, żeby robić sobie drugie dziecko.
— A co jest powodem? Że masz rachunki i przyzwyczajenia? — Łucja wstała, nalała wody do czajnika. — Ja to bym chciała, żeby mnie ktoś tak kochał.
Zamilkłam. Łucja ma za sobą dwa rozwody i lata, w których nikt jej nie wozi rosołu. Mówiła to z miejsca, w którym nie ma nic, tylko ten balkon i ta antena.
Wróciłam do domu około dwudziestej trzeciej. W mieszkaniu było zimno. Na stole leżała kartka od Pawła: „Zostawiłem twoją herbatę w kubku. Termos w szafce. Buziaki. P.” Wstawiłam wodę. Czekałam, aż się zagotuje. I myślałam o tym, iż on był u mnie, kiedy mnie nie było. Że ma klucz. Że wszedł cicho i zostawił mi herbatę, i napisał „buziaki”, tak naturalnie, jakby to było oczywiste. Trzymałam tę kartkę pod kciukiem, aż papier zrobił się ciepły.
Zadzwonił o ósmej rano. Jak zawsze. Nie obudził mnie, bo ja już od godziny piłam kawę i przeglądałam wyniki pacjentów w telefonie. Powiedział: „Dzień dobry, Ewcia. Co u mojej pani doktor?”. Powiedziałam: „U twojej pani doktor dwie nieodebrane sprawy i jedna nieprzespana noc”. Zapytał, czy chodzi o niego. Powiedziałam, iż tak. I iż muszę mu coś powiedzieć.
Umówiliśmy się po jego pracy. Przyjechał o szesnastej. Był umęczony, na dłoniach ślady po smarze, ale uśmiechnął się od progu.
— To co, wywalisz mnie? — zapytał z udawanym spokojem.
— Wejdź — powiedziałam.
Zdjął buty. Położył klucze na półce. Usiadł na krześle w kuchni, tam gdzie zawsze. Nalałam mu herbaty. Ziołowej. Z jego termosu.
— Paweł — zaczęłam. — Nie chcę zaczynać od nowa wszystkiego. Nie chcę po raz drugi uczyć się kogoś na pamięć.
— Ale?
— Ale nie powiedziałam ci jeszcze jednego. Że jak cię nie ma, to sprawdzam telefon. Że jak dzwonisz, to nie odbieram od razu, tylko patrzę trzy sekundy na twoje imię. Że nie zjadłam od miesiąca ani jednego obiadu w samotności, bo za każdym razem mi się wydaje, iż będzie ci u mnie smakowało.
Nie przerywał. Obracał w palcach kubek z herbatą.
— I iż w styczniu, jak leżałam z grypą, to nie chodziło o to, iż przywiozłeś mi rosół. Chodziło o to, iż umyłeś po sobie słoik. To ja po rozwodzie przez dwa lata nikogo nie wpuszczałam do tej kuchni. Bo każdy, kto tu wchodził, zostawiał po sobie bałagan. A ty nie zostawiłeś nic, tylko zapach.
— To dobrze — odezwał się cicho.
— To strasznie — przyznałam. — Bo to znaczy, iż jesteś w moim życiu bardziej, niż powinnam na to pozwolić.
Siedzieliśmy tak chwilę. Za oknem robiło się ciemno. W kuchni paliła się ta jedna lampka nad blatem, którą zostawiam na noc, jak nie mogę spać.
— Ewa — powiedział wreszcie. — Ja nie chcę, żebyś mi pozwalała. Ja chcę, żebyś przestała się bać, iż jak pozwolisz, to coś stracisz.
— A jak stracę?
— To wtedy pójdę do Biedronki, kupię ci nowe ciasto drożdżowe i zaczniemy od herbaty.
Parsknęłam śmiechem. Mimo wszystko. Siedział naprzeciwko, z grzywką opadającą na oczy, i wyglądał jak chłopak, który pierwszy raz zaprasza dziewczynę na studniówkę.
— Ty nie rozumiesz — powiedziałam. — Ja się boję, iż znów będę musiała wszystko ogarniać. Że znów będę tą, która trzyma plan i rachunki. Że ty się zmęczysz i zostaniesz w słuchawkach.
— To się nie zmęczę.
— Tomasz też mówił, iż się nie zmęczy.
— Tomasz nie był mną.
— Paweł, ty masz dwadzieścia dziewięć lat. Ty po pracy pójdziesz z kolegami na piwo i zobaczysz dziewczyny, które nie mają siwych włosów. I choćby nie będziesz tego żałował, po prostu tak wyjdzie. Ja to już przerabiałam.
— Ewa. — Wstał i podszedł do mnie. Przykucnął, wziął moje dłonie w swoje. — Ja nie jestem Tomasz. I nie jestem twoim poprzednim życiem. Ja jestem gościem, który złożył ci propozycję zamieszkania u moich rodziców. I ty masz prawo powiedzieć nie. Masz prawo powiedzieć tak. Ale nie masz prawa decydować za mnie, co ja zrobię za pięć lat.
— A dziecko? — wykrztusiłam.
— Dziecko to moje marzenie. Ale moje marzenie to też ty. I jak mam wybierać, to wolę ciebie bez dziecka, niż dziecko bez ciebie.
Zapytałam wtedy o coś, czego nie planowałam pytać: — A co, jak się okaże, iż twoja matka nie chce mnie w swoim mieszkaniu?
Uśmiechnął się. — To zrobimy tak: pojedziemy do niej w niedzielę. Przywiozę twoje ciasto z rabarbarem, bo matka na rabarbar słaba. I zapytamy ją osobiście.
— A jak powie, iż nie?
— To poszukamy czegoś swojego. Choćby kawalerki na Ustroniu. Ale po kolei.
Wyjęłam z szuflady długopis. Wzięłam z półki białą kartkę, którą zostawił wczoraj. I na dole, pod jego „Buziaki. P.”, napisałam: „W niedzielę. O piętnastej. Przywiozę ciasto”.
Wręczyłam mu kartkę. Wziął ją, przeczytał, podniósł na mnie oczy. Złożył kartkę na czworo i wsunął do kieszeni na piersi, tam gdzie trzyma telefon.
— Schowam — powiedział. — Bo to pierwszy list od ciebie.
Tej nocy spał u mnie pierwszy raz. Bez żadnych wielkich deklaracji. Rano zbudził mnie zapach jego wody kolońskiej i toster, bo robił śniadanie. W kuchni zastałam nakryte dwa talerze, masło w maselniczce i herbatę w jego termosie.
— Nie masz w domu ekspresu? — zapytał, nie odwracając się do mnie.
— Nie pijam kawy — przypomniałam mu.
— To ja ci kupię ekspres. Na parapetówkę.
— Paweł…
— Co?
Stał przy oknie, w moim swetrze, z łopatką do jajecznicy. I patrzył na mnie tak, jakby to wszystko było najnormalniejszą rzeczą na świecie.
— Nic — powiedziałam. — Tylko jajka się przypalają.
W niedzielę pojechaliśmy do jego rodziców. Jego matka, Krystyna, otworzyła drzwi w kwiecistym fartuchu i z miejsca powiedziała: „No nareszcie. Już myślałam, iż mój syn całkiem zgłupiał i będziesz wieczną narzeczoną”. Potem przytuliła mnie szybko, mocno, jakbyśmy znały się od lat. Ojciec Pawła siedział w fotelu i czytał „Gazetę Wyborczą”, nie podnosząc głowy. Ale kiedy Paweł powiedział, iż chcielibyśmy zamieszkać u nich na jakiś czas, ojciec złożył gazetę i powiedział: „No to cóż. Trzeba będzie zrobić miejsce w spiżarni”.
Cały mój strach zrobił się mały. Nie zniknął — zostawił mi ucisk w mostku, ale zmieścił się gdzieś między słoikami z kompotem, tam, gdzie miejsce na rzeczy, które trzyma się na później.
Krystyna postawiła na stół ciasto z rabarbarem, które przywiozłam, i powiedziała, iż dawno nie jadła tak dobrego. I iż może mi zdradzić swój przepis na sernik z brzoskwiniami, bo jak mam siedzieć w tej kuchni z jej synem, to muszę umieć gotować.
— Mamo — powiedział Paweł z udawaną zgrozą. — Ewelina gotuje lepiej od ciebie.
— Nie bluźnij — odpowiedziała matka.
Jestem wciąż w tym samym mieszkaniu przy Struga. Wciąż ta sama Ewelina, z tym samym lękiem, który nie zniknął z dnia na dzień. Ale teraz, kiedy wracam wieczorem, zapalam tę lampkę nad blatem i wiem, iż nie tylko ja na nią patrzę.
Wczoraj Paweł napisał mi SMS-a: „Szukam w internecie ekspresów. Chcesz z dozownikiem, czy ci wystarczy zwykły?”.
Odpisałam: „Zwykły. I tak nie pijam kawy, więc będzie stał i ładnie wyglądał”.
Odpisał: „Będziesz piła. Za dziesięć lat będziesz piła kawę ze mną, rano, po nieprzespanej nocy z naszym dzieckiem”.
Przeczytałam tę wiadomość trzy razy. Odłożyłam telefon na blat, obok termosu, i zanim się zorientowałam, w przeglądarce miałam już otwartą stronę z cenami łóżeczek. Białe, drewniane, z szufladą na pościel. Zamknęłam kartę, otworzyłam ją znowu. Zostawiłam otwartą całą noc, na wszelki wypadek, obok lampki nad blatem, która paliła się do rana.
