Kiedy miałem trzynaście lat, nauczyłem się chować głód i wstyd.
Mieszkaliśmy tak skromnie, iż rano często wędrowałem do szkoły na czczo, nic nie jedząc.
Na przerwach, kiedy koledzy wyciągali z tornistrów jabłka, ciastka i kanapki, udawałem, iż czytam książkę, opuszczałem głowę, żeby nikt nie usłyszał, jak mój żołądek cicho warczy.
Jednak najgorszy ból nie był z głodu, a z samotności.
Pewnego dnia zauważyła to dziewczynka.
Nic nie powiedziała po prostu położyła na moim stoliku połowę swojego drugiego śniadania.
Zaczerwieniłem się, chciałem odmówić, ale ona tylko uśmiechnęła się łagodnie.
Następnego dnia zrobiła to samo. I znowu.
Czasem był kawałek szarlotki, innym razem jabłko, a później bułeczka z masłem.
Dla mnie to był cały wszechświat w miniaturze.
Po raz pierwszy poczułem, iż ktoś dostrzega mnie, a nie tylko moją biedę.
A potem zniknęła. Jej rodzina przeprowadziła się, a ona przestała chodzić do naszej szkoły.
Codziennie wpatrywałem się w drzwi, jakby miała wnet wstąpić, usiąść obok i szepnąć: Proszę, weź.
Drzwi pozostawały puste.
Jej dobro nie odjechało z nią. Zagnieździło się we mnie.
Lata mijały, dorosłem. Czasem wspominałem ją jako cud, który kiedyś uratował mój dzień.
Wczoraj czas zatrzymał się na chwilę. Moja córka wróciła ze szkoły i zapytała:
Tato, zrobisz mi jutro dwie kanapki?
Dwie? zdziwiłem się. Przecież zwykle nie zjadłabyś choćby jednej.
Spojrzała na mnie poważnie:
Jedna dla chłopca z klasy. Dzisiaj nie jadł.
Podzieliłem się z nim swoim drugim śniadaniem. Zamarłem.
W jej geście dostrzegłem tę samą dziewczynkę tę, co kiedyś podzieliła się ze mną chlebem, gdy świat milczał.
Jej dobro nie zgasło. Przetrwało lata, przeszło przez mnie i teraz mieszka w mojej córce.
Wyszedłem na balkon, spojrzałem w niebo i łzy same popłynęły. W tej chwili poczułem wszystko głód, wdzięczność, ból i miłość.
Może dziewczynka dawno mnie zapomniała. Może nigdy nie dowie się, jak zmieniła moje życie.
Ale będę ją pamiętał zawsze.
Bo jedna dobra myśl potrafi przeskoczyć pokolenia.
I dziś wiem na pewno: dopóki moja córka dzieli się swoim chlebem z innym dzieckiem, dobro żyje.
