Jeszcze jeden wspólny rok… Ostatnio Arkadiusz Iwanowicz nie wychodził sam na spacer. Nie wychodził od czasu, gdy pewnego dnia poszedł do przychodni i zapomniał, gdzie mieszka i jak się nazywa. Wtedy poszedł zupełnie w inną stronę i długo błąkał się po osiedlu, aż zatrzymał wzrok na dobrze znanym budynku. Okazało się później, iż to był zakład zegarmistrzowski, w którym Arkadiusz przepracował prawie pięćdziesiąt lat. Patrzył na ten budynek i wiedział, iż go zna. Ale dlaczego go zna i kim jest, nie mógł sobie przypomnieć, dopóki ktoś nie klepnął go po ramieniu, podchodząc z tyłu niezauważenie. – Iwanowicz! Panie Arkadiuszu, przyszedł pan, stęsknił się? A my tu ostatnio pana wspominaliśmy, taki mistrz i nauczyciel był z pana. Nie poznaje mnie pan? To ja, Jurek Akulow, to pan, Iwanowicz, zrobił ze mnie człowieka! W głowie Arkadiusza nagle coś kliknęło, przestało być pusto, wszystko sobie przypomniał, dzięki Bogu… Jurek ucieszył się, przytulił dawnego nauczyciela. – Poznał pan? Zgoliłem wąsy, to teraz niepodobny do siebie, a co, Iwanowicz, wpadnie pan do nas, chłopaki się ucieszą? – Może innym razem, Jurek, zmęczyłem się trochę – przyznał Arkadiusz. – Mam tu samochód, podwiozę pana, adres pamiętam – ucieszył się Jurek. Odwiózł go do domu, a od tej pory Natalia Lewowna nie puszczała męża samego, chociaż z pamięcią już było wszystko w porządku. Teraz wychodzili tylko razem – do parku, przychodni czy sklepu. Ale pewnego razu Arkadiusz rozchorował się: gorączka, silny kaszel. Żona sama pobiegła po lekarstwa i zakupy, choć sama też nie czuła się dobrze. Kupiła lekarstwa i trochę jedzenia, niby niedużo. Ale dopadło ją dziwne osłabienie i duszność. Wydało jej się, iż torba z zakupami waży niesamowicie dużo. Postała chwilę, odetchnęła i ciągnęła torbę dalej do domu. Zrobiła kilka kroków i znów się zatrzymała. Postawiła ciężką torbę na świeżym śniegu i… nagle miękko osunęła się na ścieżkę prowadzącą do domu. Ostatnia jej myśl była: po co tyle kupiłam naraz, starość nie radość, rozum już nie ten! Dobrze, iż sąsiedzi akurat wychodzili z klatki, zobaczyli leżącą na śniegu starszą panią, podbiegli i zadzwonili po karetkę… Natalię Lewowną zabrano do szpitala, a sąsiedzi wzięli torbę z zakupami i lekarstwami, wrócili i zaczęli dzwonić do jej drzwi. – Mąż, Arkadiusz, pewnie został w domu, może chory, nie widziałam go od paru dni – powiedziała Nina Michajłowna. – Pewnie śpi, Natalia mówiła, iż on też często źle się czuje, ech, starość nie radość, później zajrzę… Arkadiusz słyszał dzwonek. Ale kaszel przeszkadzał mu oddychać, chciał wstać, ale gorączka i osłabienie zawróciły mu w głowie, prawie upadł… Kaszel ustał, a Arkadiusz zapadł w jakiś dziwny sen, jakby jawę. Gdzież jest Natalia, czemu tak długo nie wraca? Leżał długo w półśnie, aż nagle usłyszał lekkie kroki. I raptem podeszła do niego żona, jego Natalia, jak dobrze, iż wróciła. – Arkadiuszu, podaj rękę, trzymaj się mnie, wstawaj, wstawaj – zawołała cicho. Podniósł się, trzymając jej dziwnie zimną i słabą rękę. – A teraz otwórz drzwi, otwórz gwałtownie – poprosiła Natalia. – Po co? – zdziwił się, ale otworzył, skoro prosiła, i zaraz do mieszkania weszła sąsiadka Nina Michajłowna oraz Jurek, młody kolega z pracy. – Iwanowicz, czemu nie otwierałeś, przecież dzwoniliśmy i pukaliśmy! – Natalia… A gdzie Natalia, przecież była tu przed chwilą? – zapytał Arkadiusz pobladłymi ustami, próbując zrozumieć, gdzie nagle zniknęła żona? – Przecież jest w szpitalu, na intensywnej – zdziwiła się Nina. – Chyba majaczy – domyślił się Jurek, i ledwo zdążył złapać starego kolegę, który tracił przytomność… Nina i Jurek wezwali karetkę – okazało się, iż to omdlenie z gorączki… Po dwóch tygodniach Natalię Lewowną wypisali ze szpitala. Jurek przywiózł ją samochodem do domu, on i sąsiadka pomagali Arkadiuszowi Iwanowiczowi przez cały ten czas, więc i on już wracał do zdrowia. Najważniejsze – byli znów razem. Gdy w końcu zostali sami, oboje ledwo powstrzymywali łzy. – Dobrze, iż świat nie jest pozbawiony dobrych ludzi, Arkadiuszu, Nina to świetna kobieta, pamiętasz, jak jej dzieci wpadały do nas po szkole, karmiliśmy je obiadem, pomagaliśmy z lekcjami, a potem Nina przychodziła z pracy i je odbierała. – Tak, nie każdy pamięta dobro, a ona nie stwardniała na duszy, to miłe – zgodził się Arkadiusz. – Jurek też, był młodym chłopakiem, byłem jego nauczycielem, pomogłem mu się ustatkować. Młodzi gwałtownie zapominają o starszych, ale on mnie nie zostawił. – Za kilka dni Sylwester, Arkadiuszu, jak dobrze, iż znów jesteśmy razem – przytuliła się do męża Natalia. – Natalia, powiedz mi, jak to możliwe, iż przyszłaś do mnie ze szpitala i kazałaś mi otworzyć drzwi moim wybawcom? Przecież bez ciebie niemal umarłem – odważył się zapytać żonę Arkadiusz. Bał się, iż uzna, iż znów coś jest nie tak z jego głową, ale Natalia spojrzała zdziwiona, – To naprawdę się stało? Powiedziano mi, iż miałam śmierć kliniczną, a ja wtedy, jak we śnie, poszłam do ciebie. Pamiętam, jak siebie widziałam w reanimacji, potem wyszłam ze szpitala i poszłam do domu… – Cuda się z nami dzieją na stare lata, a ja kocham cię tak jak dawniej, albo choćby bardziej – Arkadiusz wziął jej ręce w swoje i długo siedzieli milcząc, patrząc sobie w oczy. Jakby bali się, iż znowu zostaną rozdzieleni… Wieczorem, tuż przed Nowym Rokiem, przyjechał do nich Jurek, przywiózł gościńce – jego żona upiekła pierogi. Potem wpadła sąsiadka Nina, pili razem herbatę z pierogami, i zrobiło się dobrze i ciepło na duszy. Nowy Rok Natalia Lewowna i Arkadiusz Iwanowicz witali tylko we dwoje. – Wiesz, pomyślałam, iż jeżeli powitamy ten Nowy Rok razem, to ten rok będzie nasz. I jeszcze pożyjemy – powiedziała mężowi Natalia. I oboje roześmiali się z tej radosnej myśli. Jeszcze jeden wspólny rok życia – to przecież tak wiele, to po prostu szczęście.