Halina wróciła ze sklepu do domu i zaczęła rozpakowywać zakupy. Nagle usłyszała dziwny hałas w pokoju syna i synowej, więc postanowiła sprawdzić, co się dzieje. Wando, a dokąd ty się wybierasz? zdziwiła się Halina, widząc, jak synowa pakuje rzeczy do walizek. Wyjeżdżam! odpowiedziała przez łzy Wanda. Jak to wyjeżdżasz? Dokąd? Co się stało? pytała dalej zaskoczona Halina. Proszę, zobacz sama, Wanda cicho podała jej jakiś list. Halina wzięła go, rozłożyła i zamarła z wrażenia po przeczytaniu.
Jan przywiózł narzeczoną Wandę do swojego rodzinnego domu na wsi. Matka ucieszyła się, iż po ponad trzydziestu latach jej syn wreszcie postanowił się ożenić. Wyswatały się, wybrał. Na starość będzie miał, kto jej pomoże.
W domu pełna misa, Halina gospodyni, ojca już nie było, ale zostawił solidny dom i spore gospodarstwo. Całe życie pracował, by rodzinie niczego nie brakowało. Tylko syn był jedynakiem, innych dzieci Halina nie mogła donosić, a później już w ogóle nie mogła zajść w ciążę. Ciężka praca na wsi, gospodarstwo wymagało codziennej opieki bez wolnego i urlopu. Potem sama się nadwyrężyła i zaniemogła. Trzy lata opiekowała się mężem, ale ostatecznie przegrała walkę o jego zdrowie. Wtedy nauczyła się i traktorem jeździć, i z ogrodem sobie radzić.
Wanda była młoda, z dziesięć lat młodsza od Jana, jak oceniła Halina. Młoda, delikatna, aż się Halina siebie z dawnych lat przypomniała. Przyjechała z małą walizką, rzeczy tyle co kot napłakał. Ale syn wybrał, więc niech żyją razem. I sierota może to choćby lepiej.
Wsie zazdrościły Wandzie. Bogatego i przystojnego kawalera zgarnęła. Wszystkie dziewczyny we wsi starały się o względy już żonatego Jana, ale on ich nie zauważał. Z pracy pędził prosto do żony i dzieci. Wanda urodziła dwóch synów i córkę.
Gdy najmłodsza miała pięć, a najstarszy dziesięć lat, Jan wraz z przyjacielem postanowił ruszyć do Warszawy za lepszym zarobkiem.
Pieniędzy ci brakuje? dopytywała matka. Przecież wszystkiego mamy pod dostatkiem, jedzenie jest, wasze dwie pensje, do tego moja emerytura. A kto zajmie się gospodarstwem? Ja już nie mam tyle sił.
Mam już dosyć roboty przy gospodarstwie, mamo! Jak się tam zaczepię, sprowadzę rodzinę do miasta. Dzieci muszą się uczyć, a dom trzeba sprzedać. Zabierzemy cię do miasta z nami.
Janie, przecież szkoła tuż obok próbowała przekonać go Wanda.
Jesteś z miasta, pojedziemy więc do miasta.
jeżeli dom dziecka był w mieście, to pewnie jestem miejska. Ale nie pamiętam, byłam mała. A co z mamą? Przecież to twoja matka, potrzebuje pomocy. Zresztą, jak poradzimy sobie w mieście z trójką dzieci? Wanda otarła ukradkiem łzy.
Koniec! Nie dyskutuj. I weź się za siebie, ciężko na ciebie patrzeć zmęczona, wykończona.
Wanda i Halina żyły zgodnie. Halina, pamiętając siebie z młodości, często jej współczuła, a wnuki uwielbiała i nad nimi szczególnie czuwała. Czasem można by pomyśleć, iż Wanda to jej córka. Wanda również pokochała teściową i gwałtownie zaczęła nazywać ją mamą.
Wanda się rozpłakała.
Synu, chcesz jechać jedź! My sobie poradzimy powiedziała matka.
Jan wyjechał. Pisał listy. Telefonów komórkowych jeszcze nie było. Przyjechał po pół roku. Przywiózł prezenty, zostawił trochę pieniędzy i znów zniknął na kolejne pół roku. Jego przyjaciel, z którym wyjechał, wrócił wcześniej. Gdyś, żona jego przyjaciela opowiedziała Halinie, iż Jan mieszka z bogatą kobietą, dla której robił remont. Nie pracuje, tylko żyje jej kosztem. Halina postanowiła Wandzie nic nie mówić, może to nieprawda. Ale po wsi już krążyły plotki. niedługo Wanda przyszła blada i zaczęła się pakować.
Dokąd ty?
Wanda podała bez słowa kartkę przypominającą notatkę.
Wando, przepraszam, ale mam kogoś innego. Dom po matce zostanie mi. Nie trać czasu, wyjedź. Dasz sobie radę i wychowasz dzieci. Tu masz na początek kilka tysięcy złotych. Potem musisz radzić sobie sama. Jan.
Skoro wyjechał, to niech tam zostanie. Wy nigdzie nie pojedziecie. Nie będę bez was żyć. Dość, iż dzieci miałyby się tułać po obcych kątach. Nikt was stąd nie wyrzuci powiedziała Halina.
Pewnego razu Jan przyjechał ze swoją nową żoną, nowym autem. Nie sądził, iż zastanie dzieci w domu matki. Miał pretensje, iż nie został powiadomiony. Córka, już dwunastoletnia, rzuciła się ojcu na szyję, płakała. Najstarszy syn podszedł, Jan wyciągnął ramiona, ale chłopak bez słowa wziął siostrę i odszedł. Średni poszedł za nimi.
Zdrajca, nie ojciec. Chodź, robota czeka rzucił najstarszy syn.
Jan patrzył w ciszy, jak syn wsiada do traktora i wyjeżdża orać pole ziemniaków za domem. Drugi syn i córka karmili króliki. Gospodarstwo nie zmalało, przeciwnie, powiększyło się królików wcześniej nie mieli. Dzieci podrosły, a on ich nie widział.
A ich matka gdzie? Ty sama, na ciebie zostawiła? zapytał matkę.
Nie oceniaj po sobie. Nazywa się Wanda. Zapomniałeś? Niedługo wróci z pracy. A wy po co tu przyjechaliście, oboje?
Mamy sprawę do ciebie.
Mów, co masz mówić, i idź, póki Wandy nie ma w domu.
Przyjechaliśmy po ciebie.
Myślałam, iż po dzieci.
Dziećmi zajmie się matka. Tobie lepiej zamieszkać z synem bliżej miasta. Sprzedaj dom i gospodarstwo dużo za to dostaniesz. Kupimy ci mieszkanie w sąsiedztwie.
A dzieci gdzie? Dlaczego milczysz?
Wanda weźmie dzieci do miasta, wynajmie mieszkanie. Tam mają większe szanse.
Szanse są, ale chęci brak. Gdyby ich chcieli, już dawno by wyjechali.
Powiedzieliśmy ci, przemyśl sprawę. Kupca znaleźliśmy, ale z decyzją się nie ociągaj.
Dla mnie nie ma czego przemyślać. Tu jestem u siebie.
Dlaczego to mówisz, mamo?
W tym momencie weszła Wanda.
No proszę, kogo widzę.
Wanda przez te lata, których Jan nie widział, wypiękniała, odżyła. Ubrana modnie, w uszach matczyne kolczyki, nowa fryzura. Nie zostało nic z dawnej zmęczonej Wandy jak nie osoba. Piękność. Obok jego nowej żony nie miała sobie równych. Jan aż się zapatrzył, póki jego nowa żona nie dała mu łokciem.
Czemu, mamo, stołu nie nakrywasz? Przecież gość w domu zasugerowała Wanda.
Ale gość już idzie. Powiedział, co chciał. Dziękuję, synu, iż pamiętasz o matce. Tobie, pani, również do widzenia powiedziała Halina. Obyśmy się już nie spotkali.
Masz tu, mamo, numer. jeżeli zdecydujesz się dzwoń. Jan położył kartkę na stole i wyszedł.
Jan przyjechał tylko pożegnać się z matką. Wanda zadzwoniła, bo w końcu syn. Dzieci już były dorosłe. Najstarszy miał już własne dzieci. Dzieci rozmawiały z ojcem sztywno, jak z obcym. Córka w ogóle nie podeszła.
Wando, dzieci są dorosłe. Ten dom jest mój. Mam prawo tu mieszkać. Rozwiodłem się, chcę tu wrócić. Zostaniesz dobrze, nie twoja sprawa.
Wanda bez słowa wyjęła z komody dokumenty. Halina przepisała na nią dom w tym samym roku, kiedy Jan napisał Wandzie ten list. Jan wyszedł bez słowa. Wanda go nie zatrzymała. Nie łączyło ich już nic. Ona miała dzieci, a teraz także wnuki.
