Złamałam nogę trzy tygodnie temu na schodach w urzędzie skarbowym w Wołominie. Prawa kostka, trzy pęknięcia, gips do połowy łydki. Lekarz na SOR powiedział wprost: żadnego stania, żadnego dźwigania, żadnych schodów. „Pani Magdo, ta noga ma się zrosnąć, a nie pracować”.
Mój mąż, Przemek, wysłuchał tego jednym uchem. Czterdziestka mu się zbliżała i od miesięcy nie mówił o niczym innym, tylko o tej imprezie. „Wiesz, kochanie, raz się żyje”. No raz. Tylko iż ja akurat w tym jednym razie stałam o kulach i liczyłam dni do zdjęcia gipsu.
Któregoś wieczoru Przemek usiadł naprzeciwko mnie w salonie i powiedział, iż zaprosił trzydzieści osób.
— Trzydzieści? — odłożyłam pilota. Na ekranie leciał teleturniej, ktoś właśnie wygrał pralkę. — Chyba żartujesz. Miał być kameralny obiad.
— No co ty. Kameralny obiad to sobie zjesz z mamą. Ja chcę porządną imprezę przy basenie. Przystawki, grilla, ciasta, drinki. Ogarniesz, co nie?
Spojrzałam na swój gips. Stał oparty o podnóżek, spod spodu wystawały mi dwa palce, spuchnięte i sine.
— Przemek. Ja mam złamaną nogę. Lekarz kazał mi leżeć.
Zaśmiał się tak, jakbym powiedziała, iż nie zdążę obejrzeć serialu.
— Nie umierasz przecież. Posiedzisz przy kuchni na stołku. Pomyśl, wszyscy będą pytać, co takiego dobrego zrobiła moja żona. To twoja szansa.
Chciałam coś odpowiedzieć, ale on już wstał. „To za trzy dni. Lista zakupów na lodówce. I nie zapomnij o tym cieście z rabarbarem, bo Marek je uwielbia”.
Marek to jego szwagier. Z rabarbarem akurat nie było problemu — rabarbar rósł u teściowej za garażem. Problem był w tym, iż trzydzieści osób nie nakarmi się samymi ciastami.
W dniu imprezy wstałam o czwartej rano. Godzina czwarta zero zero, dokładnie to pamiętam, bo akurat karetka przejeżdżała pod oknem i syrena przecięła ciemność. Stałam przy blacie, podpierając się jedną kulą, drugą ręką szatkowałam kapustę na surówkę. Gips uwierał pod kolanem. Co dwadzieścia minut siadałam na taborecie, opierałam nogę o karton po mleku i czekałam, aż przestanie pulsować. Potem wstawałam i dalej.
Roladki z szynki, pasta jajeczna, sałatka jarzynowa, trzy blachy mięsa, ziemniaki w mundurkach, dwie tarty, sernik. Do tego sangria w dwóch dużych słojach po ogórkach i lemoniada z miętą. Sąsiadka zza płotu, pani Halina, widziała mnie przez okno. Machnęła ręką, a ja tylko wzruszyłam ramionami. Co miałam powiedzieć?
Goście zjechali się około piętnastej. Przemek od rana leżał na leżaku przy basenie i testował głośność nowego głośnika. Kiedy weszli pierwsi goście, właśnie nakładałam ziemniaki do miski.
— A gdzie Magda? — usłyszałam przez uchylone drzwi tarasowe.
— W kuchni, gotuje — mruknął Przemek. — Wiesz, kobieta z gipsem też daje radę.
Nikt nie przyszedł mi pomóc. Raz zajrzała do mnie koleżanka z pracy, ale tylko po to, żeby spytać, gdzie położyła torebkę. Odpowiedziałam, iż przy wejściu. Wróciła do gości.
Koło osiemnastej usłyszałam, jak na tarasie otwiera się szampan. Przemek wygłosił toast. „Za moją cudowną żonę, która jak zwykle stanęła na wysokości zadania”. Ktoś zaklaskał. Ja w tym czasie wyjmowałam z piekarnika blachę z karkówką i parzyłam sobie łydkę gorącym powietrzem, bo nie miałam jak się cofnąć.
Teściowa, pani Halina, przyjechała później. Nie ta sąsiadka — matka Przemka, też Halina. Zbieżność od lat była tematem żartów rodzinnych. Weszła do kuchni, postawiła na stole słoik z ogórkami i stanęła jak wryta.
— Dziecko. Dlaczego ty stoisz przy kuchence?
Wytarłam czoło wierzchem dłoni. Z gipsu wystawał brzeg folii, którą owinęłam nogę, żeby nie pochlapć.
— Przemek poprosił, żebym zrobiła jedzenie.
Popatrzyła na mnie, potem na blaty. Wszędzie stały miski, deski, brudne garnki. Na taborecie leżała ścierka.
— Prosił? — powtórzyła.
Nie dodała nic więcej. Tylko zdjęła żakiet, powiesiła go na oparciu krzesła i wyszła na taras.
Nie widziałam, co się działo, bo akurat ubijałam pianę do bitej śmietany. Usłyszałam tylko, iż ktoś ściszył muzykę. Potem podniósł się głos, jeden, drugi. W końcu Przemek wrzasnął tak, iż aż drgnęła mi ręka i o mało nie zbiłam miski.
Wyszłam na taras o kulach.
Goście stali w półokręgu. Niektórzy trzymali plastikowe kubki, ale nikt nie pił. Marek przestępował z nogi na nogę. A na środku, przy samym brzegu basenu, stał Przemek — czerwony, z mokrą głową, cały przód koszuli w różowym. Na wodzie pływał tort. Ten sam, który rano wyjęłam z lodówki i wstawiłam do garażu, żeby się nie roztopił. Sernik z truskawkami, dwadzieścia sześć świeczek nie zdołałam jeszcze wbić, bo mi zabrakło.
Teściowa trzymała w dłoni pustą tacę.
— Powiedz gościom — powiedziała — kto upiekł ten tort.
Przemek milczał. Z nosa kapało mu coś różowego, chyba bita śmietana. Woda w basenie zrobiła się mętna od ciasta.
— Powiedz — powtórzyła teściowa. — Kto stał od czwartej rano w kuchni z gipsem na nodze i kroił dla was karkówkę.
Ktoś z gości zakaszlał. Pani z kadr, Ewa, zaczęła dyskretnie zbierać się do wyjścia.
Teściowa podeszła do stolika, na którym stał słoik z lemoniadą. Odstawiła tacę. Wzięła do ręki mój telefon, który zostawiłam na parapecie, podała mi go.
— Miałaś dzwonić do ortopedy o tę wizytę kontrolną — przypomniała.
Wtedy Przemek się rozpłakał. Naprawdę. Dorosły chłop w mokrej koszuli, przy własnych gościach, przy basenie pełnym sernika. Łzy mu leciały po twarzy i mieszały się z bitą śmietaną, a on powtarzał tylko: „Mama, no co ty, Mama, przecież ja tylko chciałem…”.
Teściowa nie odpowiedziała.
Potem, już wieczorem, kiedy ostatni goście wsiadali do aut i reflektory omiatały siatkę ogrodzeniową, teściowa weszła do kuchni i pomogła mi pozmywać. W milczeniu. Ja myłam, ona wycierała i ustawiała naczynia na suszarce. Gips zdążył mi nasiąknąć wodą przy kostce, choć był owinięty folią. Czułam, jak robi się ciężki.
Tydzień później Przemek dostał od matki list polecony. Nie wiedziałam, aż do soboty, kiedy otworzył go przy śniadaniu i odsunął talerz. Był to wydruk z biura rachunkowego. Okazało się, iż teściowa prowadzi dla Przemka firmowe rozliczenia — od lat, bo Przemek ma warsztat samochodowy w Markach. No i zrobiła mu roczne podsumowanie.
Czterdzieści osiem tysięcy złotych. Tyle wyniosły, jak to nazwała, „nierozliczone zaległości” za ostatnie kwartały — składki, zaliczki, rata leasingowa za podnośnik, coś za przegląd gaśnic. Wszystko z odsetkami. Nie żadna fantazja. Po prostu dotąd go chroniła, przeciągała sprawy, negocjowała z księgową. A teraz wydrukowała i wysłała. Z dopiskiem u dołu, zielonym długopisem: „Synku, na to nie ma zniżki rodzinnej”.
Przemek siedział nad tym wyciągiem z miną człowieka, któremu właśnie powiedziano, iż dach ma dziurę, i to od listopada. Dzwonił do matki trzy razy. Za każdym razem odkładała po dwóch sygnałach. W końcu pojechał do niej w niedzielę, z kwiatami. Wrócił po godzinie. Kwiaty zostawił, jak powiedział, „na wycieraczce”, bo mu nie otworzyła.
Tort po spuszczeniu wody z basenu wyglądał jak gąbka. Resztki truskawki wciągnął skimmer. Firma basenowa wystawiła osobny rachunek za czyszczenie filtra — dwieście dwadzieścia złotych. Też musiał zapłacić.
A ja w zeszły piątek pojechałam do ortopedy. Zdjęli mi gips i powiedzieli, iż kość zrosła się dobrze. „Ale miała pani szczęście. Przy takim obciążeniu mogło się przesunąć”. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, więc tylko poprosiłam o zaświadczenie. Potrzebne mi było do sanatorium. Teściowa pomogła wybrać termin, zadzwoniła, zapytała o miejsca na wrzesień. „Jedź — powiedziała. — Wracaj na własnych nogach”.
Przemek przez cały czas spłaca te czterdzieści osiem tysięcy. Co miesiąc robi przelew, siedemset złotych, siódmego dnia miesiąca. Czasem patrzę, jak stoi przy oknie z telefonem i długo zerka w ekran, zanim potwierdzi płatność. Nic nie mówię. Tylko wyciągam z szafki w korytarzu torbę z dokumentami i sprawdzam, czy zabrałam skierowanie do sanatorium.
