Danka wróciła do domu trzy dni wcześniej, cała objuczona paczkami od rodziców. Marzyła o miłej niespodziance dla męża, ale zamiast tego Mirek, zamiast ciepłego przywitania, wysłał ją do sklepu. Skończyło się to zupełnie nie tak, jak planowała.
Ciężka torba niemal wrosła w jej ramię aż syknęła z bólu. Ostatnio bolący kręgosłup stał się jej nieodłącznym towarzyszem. Danka ostrożnie odstawiła bagaże na dziurawy chodnik przy przystanku.
Głębokie westchnięcie. Maluch na pokładzie wykonał niezadowolity piruet. Szósty miesiąc żadne tam przelewki. Zwłaszcza gdy człowiek stara się zaskoczyć męża i wraca z rodzinnej wsi aż trzy dni przed czasem. Stęskniła się tak, iż przez ostatnie sto kilometrów w autobusie liczyła wszystkie kapliczki po drodze.
Ciekawe, co Mirek teraz porabia? Pewnie choćby nie podejrzewa, iż ona już tu, dziesięć minut spacerem od domu. Droga do bloku ciągnęła się w nieskończoność. Torby wypchane wekami, domową wędliną, jabłkami, ważyły dobre pół tony.
Po pięćdziesięciu metrach przystanęła nie zaniosę, pomyślała. Moja kręgosłup już się poddał.
Sięgnęła po telefon i wybrała numer Mirka.
Mireczku, cześć wyszeptała, gdy wreszcie odebrał.
Danka? Co się dzieje? odezwał się zaniepokojony.
Nic się nie dzieje. Wróciłam! Stoję pod blokiem. Zejdź po mnie, proszę, torby są nie do udźwignięcia, mama wszystko mi wcisnęła
W słuchawce zapadła dziwna cisza. Danka spojrzała na ekran nie, połączenie trwało.
Pod blokiem? Serio? Dlaczego nie uprzedziłaś? Przecież umawialiśmy się na czwartek!
Chciałam zrobić niespodziankę Danka zmarszczyła brwi. Nie cieszysz się? Jestem wykończona. Zejdź już, proszę.
Zaczekaj! niemal wykrzyknął. Nie wchodź jeszcze! To znaczy idź do sklepu, ale… Danka, u nas w lodówce pustki. Wszystko dojadłem wczoraj. Wskocz do Żabki za rogiem, kup kawałek ładnej wołowiny! Wziąłem wolne, chcę zrobić obiad jak człowiek i godnie cię powitać.
Mirek, serio? mrugała z niedowierzaniem. Jestem w szóstym miesiącu, z dwoma walizami i ledwo zipię!
Plecy mam rozwalone! A ty mi mięso. W domu jest ziemniaki, są jajka, zejdź i pomóż mi się doczołgać.
Nie rozumiesz zagadywał coraz szybciej. Chcę, żeby było idealnie. Przecież sklep dwa kroki. Kup mięso, ziemniaków siatkę, poproś kogoś o pomoc albo powolutku, po trochu Błagam! Dla nas! A ja w tym czasie wszystko tu ogarnę.
Danka zerknęła na swoje czerwone dłonie. Gorzka fala oblała jej serce.
Ty chyba sobie żartujesz? głos się jej łamał. Chcesz, żebym, z tym wszystkim teraz poszła po mięso, bo ty nie możesz zejść na dół?
Ale ja już zacząłem te przygotowania! jeżeli wyjdę, wszystko pójdzie na marne. Danko, kup 800 gramów wołowinki i małą siatkę kartofli, czekam, zaraz będzie super!
Rozłączył się. Danka patrzyła na czarny ekran, nie dowierzając. Miała ochotę się rozpłakać, stojąc na tym smutnym przystanku w świetle lampy. Zamiast przytulenia i kanapy wycieczka do mięsnego. A może on naprawdę szykuje coś spektakularnego? Westchnęła, złapała torby i pokuśtykała do sklepu.
Wózek pchała z mozołem, a kasjerka patrzyła współczująco spod półprzymkniętych powiek. Wołowina ciężka jak żelazo, siatka ziemniaków nie do uniesienia. Gdy wyszła ze sklepu, w palcach już jej dzwoniło. Stały się kroplowate haczyki.
Telefon znów zadzwonił.
Kupiłaś? Mirek rozbrzmiał radośnie.
Kupiłam jestem pod klatką. Otwieraj.
Stój! Nie wchodź! Poczekaj jeszcze dziesięć minut na ławce.
Ty sobie chyba kpisz! wybuchnęła, kompletnie ignorując pojedynczych przechodniów. Mirek, jakie dziesięć minut? Ja nie mogę już stać, nogi mi puchną!
Niespodzianka niegotowa! uparcie powtarzał. Jak teraz wejdziesz, wszystko zmarnowane. Siądź na ławce, zaczerpnij powietrza. Pięć minut, przysięgam! Rozłączam się, bo nie zdążę!
Osunęła się ciężko na drewnianą ławkę, torby upadły z hukiem. Miała ochotę rzucić paczkę z mięsem w okno na trzecim piętrze.
Minęło dziesięć minut. Potem dwadzieścia. Nastrój jej wrzał coraz bardziej. Wyobrażała sobie, co ją teraz czeka morze kwiatów? Kolacja przy świecach? Skrzypek w przedpokoju? Nic z tego aż tyle zachodu nie warte, żeby zostawiać ją w takim stanie na dworze po długiej podróży.
Dopiero po trzydziestu pięciu minutach drzwi klatki skrzypnęły. Wypadł Mirek: koszulka tył na przód, czoło spocone, włosy w każdą stronę.
O, siedzisz! Wysilił uśmiech, łapiąc torby. Ale się wkurzyłaś Spójrz, jaka ładna pogoda no dobra, nieważne. Szybko!
Dlaczego jesteś cały mokry? Danka przymrużyła oczy, z trudem podnosząc się z ławki, wspierając na poręczy. I co tak od ciebie detergentem zalatuje?
Zobaczysz! zawołał z entuzjazmem, podbiegając do windy.
Wjechali na górę. Mirek uroczyście otworzył drzwi i wrył się w miejscu, czekając na oklaski. Danka weszła do przedpokoju pierwszym ciosem w nos: zapach domestosa i odświeżacza powietrza Morska bryza z Biedronki.
Rozejrzała się po mieszkaniu, choćby do łazienki zajrzała. Wszędzie błyszczało. Albo raczej było podejrzanie pusto. Ubrania z krzeseł zniknęły, dywan odkurzony (tu i tam jeszcze mokre plamy), kurz starcie z półek. Figurki jej stały samotnie w kącie.
No i? Mirek promieniał jak grosz prosto z mennicy. Niespodzianka, co?
Danka odwróciła się powoli.
I to wszystko? powiedziała cicho.
Jakie wszystko? Mirek aż przyklęknął z oburzenia. Danko, spójrz! Trzy godziny się uwijałem! Umyłem podłogę, choćby pod kanapą! Pumyłam naczynia, kibelek lśni jak nowy. Chciałem, żeby po powrocie miałaś czysto i spokój. Ty w tym czasie byłaś w sklepie.
Poczuła, jak w gardle rośnie jej gula.
Dla tego czystego kibelka wymamrotała ledwo, dławiąc łzy kazałeś mi szlajać się po sklepie? Nie przyszedłeś na przystanek, choć prosiłam, bo myłeś podłogi?
No tak! rzucił ręcznik do zlewu. Chciałem dobrze! Ciągle narzekasz, iż w domu się nie odzywam do sprzątania. To chciałem ci pokazać. Wróciłaś nagle, nie zdążyłem! Musiałem cię czymś zająć, żeby skończyć robotę. Zamiast dziękuję to jeszcze foch!
Mirek, ty się słyszysz? już się nie hamowała. Mnie nie interesuje ta czystość! Kręgosłup mnie boli, torby dźwigałam, jestem w ciąży! Potrzebowałam, żebyś po prostu mnie przytulił, wziął walizki. A nie żebym ja tu się tłukła jak osioł do mięsnego!
Mirek poczerwieniał ze złości. Wrzucił szmatę do zlewu i rzucił rękami.
Oho, zaczyna się! wrzasnął. Nikt ci nie dogodzi! Od piątej rano na kolanach, ogarniam, niespodziankę szykuję, a ty Tylko narzekać potrafisz! Patrzyłaś w ogóle, jak tu teraz pachnie? choćby na wesele tak nie sprzątaliśmy!
Ale po co mi czyste gary za taką cenę?! Danka ledwo łapała oddech. Kazałeś mi siedzieć pół godziny na ławce, zmarzłam, nogi mi pękają. Kupiłam mięso i kartofle, ledwo żywa! To nie niespodzianka, to kpina!
Kpina? zaczął krążyć po kuchni. Inna by się ucieszyła! Chłop posprzątał, obiad planuje, a ty tylko siebie żałujesz! Może ja też zmęczony?! Nie spałem pół nocy, czekałem na ciebie, główkowałem! rzucił.
Danka zakryła twarz dłońmi.
Niczego nie rozumiesz łkała. Wolałeś czysty korytarz niż moje zdrowie.
Ale przecież ty sama Przyjeżdżasz nie w porę! Jakbyś przyjechała w czwartek, miałabyś mieszkanie jak z katalogu, bez marudzenia! Ale nie, musiałaś się wpakować wcześniej i zwalić na mnie winę! Jesteś niewdzięczna, Danko, po prostu niewdzięczna!
Trzasnął drzwiami i poszedł do sypialni.
Maluch znów zaprotestował kopniakiem. Danka opadła na krzesło i spojrzała na pakę z mięsem, którą Mirek oczywiście zostawił na stole. Znów ją mdliło.
Po dziesięciu minutach Mirek uchylił drzwi do kuchni.
Mam robić to mięso czy znowu głodować będziesz, żeby mi dopiec?
Daj spokój, Mirek wymamrotała, nie patrząc choćby w jego stronę. Chcę po prostu się przespać.
To sobie śpij! i znowu trzasnął drzwiami.
Danka powlokła się do łazienki. Spojrzała w lustro blada, podkrążona, rozczochrana.
Przypomniała sobie ten autobus, jak wyobrażała, iż Mirek ją przytuli i powie: Na szczęście jesteś w domu. Taa Przytulił. Gdy po chwili wyszła z łazienki, znów się pokłócili, tym razem o głupoty.
Potem już się nie przebierała, chwyciła kurtkę i wróciła do rodziców.
Rozwodu wszyscy jej odradzali, teściowie, szwagierka, choćby sąsiadka z parteru. Mirek dzwonił, płakał, przekonywał, iż zmądrzał. Ale Danka już zdecydowała: nie chce męża, który stawia mycie sedesu wyżej niż zdrowie ich dziecka. Zresztą, czysty korytarz szczęścia nikomu nigdy nie dałPo dwóch miesiącach, gdy zbliżała się wiosna, Danka siedziała na werandzie rodziców, głaszcząc spokojnie zaokrąglony brzuch. Słońce łaskotało ją po policzkach, a zapach świeżo skoszonej trawy koił nerwy. Jak się masz, maluszku? szeptała czasem. W uszach wciąż brzmiały echa dawnych kłótni, ale teraz coraz ciszej.
Po południu przyszedł list polecony. Pismo od Mirka, długie, chaotyczne tysiąc razy przepraszam, tysiąc wyznań, iż zrozumiał. Przysłał choćby zdjęcie wyprasowanego krawatu i świeżego chleba, który ponoć sam upiekł. Danka przeczytała uśmiechając się smutno, potem zgięła kartki i schowała je do szuflady.
Tamtego dnia podjęła decyzję: nie wróci. Wyciągnęła z kredensu słoik wiśniowej konfitury i z delikatnością rozsmarowała ją na pajdzie chleba. Będzie żyć inaczej, wolniej tak, jak od zawsze marzyła.
Po kilku miesiącach, tuż przed narodzinami synka, na podjeździe pojawił się niebieski samochód. Sąsiad Ula przyprowadziła torbę pieluch, śmiejąc się: Danka, nareszcie będziesz matką Polką, ale taką po swojemu. I wtedy Danka pierwszy raz od dawna się roześmiała, tym śmiechem, który wybucha gdzieś pod żebrami, jasny i mokry od wzruszenia.
Bo wreszcie była w domu tam, gdzie ktoś naprawdę na nią czekał ona sama, silniejsza niż kiedykolwiek i jej dziecko, które po raz pierwszy odpowiedziało łagodnym, miękkim ruchem. Takim, po którym wiadomo, iż wszystko będzie dobrze.
A Mirek? Czasem jeszcze dzwonił, czasem przysyłał kartki, ale w nowym domu Danka coraz rzadziej sprawdzała telefon. Szczęście okazało się cichsze, niż kiedykolwiek myślała i nie potrzebowało nikogo, kto by dla niego szorował podłogi.
