Dorota wróciła do domu wcześniej, przywożąc torby pełne smakołyków od rodziców z Torunia. Miała nadzieję zrobić mężowi niespodziankę, ale Janek, zamiast przywitać ją ciepło, wysłał ją do sklepu. Co stało się potem, było nie do przewidzenia.
Ciężka torba tak mocno wbiła się jej w ramię, iż Dorota niemal krzyknęła z bólu. Ostatnimi czasy jej kręgosłup stał się nieodłącznym towarzyszem zwłaszcza w szóstym miesiącu ciąży, kiedy każda podróż to jakby przepływanie Wisły wpław. Ostrożnie odłożyła bagaże na wyszczerbiony chodnik przystanku autobusowego, pod latarnią, która świeciła jak mleczny księżyc.
Dorota wypuściła powietrze z sykiem, a maluch w brzuchu poruszył się niespokojnie. Trzy dni wcześniej wróciła z wakacji u rodziców tak tęskniła, iż w autobusie liczyła mijane kasztanowce. Dziesięć minut pieszo do bloku wydawało się być dystansem maratońskim, a stare walizki wypełnione słoikami dżemu, boczkiem i jabłkami ważyły kilka planet.
Po trzydziestu metrach wiedziała już, iż nie doniesie. Jej plecy nie zamierzały z nią współpracować.
Wyjęła komórkę i wybrała numer męża.
Janku… wyszeptała, gdy w końcu odebrał.
Dorota? Wszystko w porządku? jego głos brzmiał zaskoczeniem.
Tak, nic się nie dzieje. Wróciłam. Stoję przed naszym blokiem. Wyjdź po mnie, pomóż z torbami. Mama tyle tego napchała…
Nastała dziwna cisza, jakby po drugiej stronie huczała pralka.
Na przystanku? Naprawdę? Teraz? Przecież miałaś być dopiero w środę…
Chciałam zrobić ci niespodziankę obruszyła się Dorota. Janek, nie cieszysz się? Nie dam rady z tym wszystkim. Błagam, chodź już.
Poczekaj! nagle krzyknął Nie wchodź jeszcze. Ja… w domu pustka totalna, wczoraj wszystko zjadłem. Wskocz do Biedronki za rogiem, kup kilo wołowiny i ziemniaków. Dzisiaj wziąłem urlop, chciałem cię przyjąć jak należy.
Janek, żartujesz? W jakim stanie? Jestem w ciąży, mam ze sobą dwa kilo świata! Nie mogę nosić więcej, plecy mi wysiadają. W domu jest jajek i kartofli pod dostatkiem. Wyjdź i po prostu mnie przytul.
Ale Dorotko, zależy mi, żeby wszystko było idealne! Sklep masz tuż obok. Po prostu poproś kogoś o pomoc, to dla nas! Ja się tu przygotuję…
Dorota patrzyła na zbolałe dłonie. W sercu wzbierała fala żalu.
Ty śnisz, Janku? Chcesz, żebym teraz, z brzuchiem, taszczyła mięso, bo ty coś sobie wymyśliłeś? Sam nie możesz zejść?
Ale ja już prawie kończę… eee… przygotowania. Gdybym wyszedł teraz, wszystko by się popsuło! No, proszę, Dorotko. Wołowiny 800 gram, ziemniaki, najlepiej świeże… To dla ciebie, dla nas!
Rozłączył się. Dorota stała na przystanku pod trzęsącą się latarnią. Chciało jej się płakać. Zamiast powitania marsz do spożywczaka. Może on naprawdę planuje coś nadzwyczajnego? Śniła na jawie, schylając się po walizki, które ciążyły jeszcze bardziej.
Między półkami Biedronki Dorota pchała wózek, czując na sobie uśpione spojrzenie kasjerki. Wołowina okazała się wyjątkowo ciężka, a siatka ziemniaków jak ołów. Palce miała już jak zamarznięte haki, gdy znowu zadzwonił telefon.
Masz wszystko? pytał wesoło Janek.
Tak, już jestem pod blokiem. Otwórz mi.
Nie! Zaczekaj na ławce, zaraz zejdę. Tylko daj mi… dziesięć minut.
Dziesięć minut? Dorota krzyknęła. Nic nie czujesz, plecy mam kompletnie rozwalone!
Niespodzianka jeszcze niegotowa! upierał się Janek. Usiądź, oddychaj świeżym powietrzem, proszę, pięć minut!
Opadła na twardą ławkę pod klatką. Siatki zwaliły się z łoskotem obok. Miała ochotę wyrzucić paczkę mięsa przez okno na trzecim piętrze.
Dziesięć minut zamieniło się w trzydzieści pięć. Dorota drżała z zimna, wyobrażając sobie gigantyczny bukiet, śniadanie w blasku świec lub skrzypka skradającego się po kuchni. Nic z tego nie było warte czekania.
Drzwi nagle skrzypnęły. Wyskoczył Janek, koszulkę miał na lewej stronie, na czole perlił mu się pot, włosy sterczały.
O, siedzisz! Czemu jesteś taka zła? głupawo się uśmiechnął i schwycił torby. Spójrz na pogodę!… gwałtownie do windy!
Czemu cały jesteś spocony? I dlaczego pachniesz Domestosem na kilometr?
Zaraz zobaczysz! rzucił z podekscytowaniem.
Pod windą przez chwilę świat wirował, Dorota nie była pewna, czy już śpi, czy to naprawdę dzieje się w Warszawie. W mieszkaniu uderzył ją smród chloru i odświeżacza powietrza o zapachu Bałtyk.
Przeszła przez przedpokój, kuchnię, łazienkę wszystko było pucowane, korytarz niewyraźnie lśnił. Dywan wypucowany, książki równo, statuetki ustawione jak żołnierzyki.
No? Janek rozświetlił się jak świeżo wyprana moneta. To dla ciebie! S U R P R I S E!
Odwróciła się powoli.
I to wszystko? wyszeptała.
Jak to wszystko?! Dorotko, trzy godziny szorowania! Zrobiłem dla ciebie czysto, żebyś nie musiała nic dotykać po drodze! To dlatego, iż ty zawsze mówisz, iż nie robię porządku.
Z gardła Doroty wydobył się suchy szloch.
Przez sprzątanie musiałam dźwigać siatki i pchać się do spożywczaka? To dla czystego dywanu nie podszedłeś po mnie?
Ależ Dorotko! Ja chciałem wszystko idealnie, z serca! Ty tylko narzekasz, a ja tak się starałem… Przyszłaś za wcześnie, to musiałem cię zatrzymać!
Czy ty się słyszysz?! jej głos przeszedł w dramatyczny krzyk Ja mam dziecko, jestem zmęczona… Chciałam tylko, żebyś odebrał mnie z przystanku.
Janek zaczerwienił się jak barszcz i wyrzucił ścierkę do zlewu.
Znowu marudzisz?! wrzasnął Od piątej rano tutaj latam, a ty tylko wykrzykujesz! Nie doceniasz mojej pracy! U nas choćby na ślub tak czysto nie było!
Po co mi ta czystość, jeżeli ceną są moje łzy?! Kazałeś mi kupować mięso, siedzieć z obolałymi nogami na ławce, a sam szorowałeś podłogi! To ma być niespodzianka, czy kara?!
Kara?! Dziękuję bardzo! Może i też jestem zmęczony! Nie spałem, martwiłem się! Ty tylko o sobie!
Dorota zakryła twarz rękami.
Ty nic nie rozumiesz. Wybrałeś czysty parapet zamiast mnie.
To ty zniszczyłaś wszystko, wracając wcześniej! Gdybyś wróciła w środę, chciałaś niespodzianki masz! Za nic ci wszystko, niewdzięczna…
Trzasnął drzwiami i zamknął się w sypialni.
Dziecko w jej brzuchu wierciło się nerwowo. Dorota stała przy kuchennym stole, patrząc na mięso, które tkwiło w siatce jak kawałek lodu. Zrobiło jej się słabo.
Po dziesięciu minutach Janek otworzył drzwi.
To co, smażysz? Czy już choćby jeść nie chcesz, żeby mi na złość zrobić?
Nic nie rób. Po prostu daj mi spokój. Chcę się położyć.
Bardzo proszę! trzasnął drzwiami jeszcze raz.
Dorota odeszła do łazienki. Odbicie w lustrze miało sine oczy i poplątane włosy. Przypomniała sobie, jak wyobrażała sobie Janka czekającego z otwartymi ramionami.
Obejęcie to nie było. Po kolejnej kłótni Dorota wybiegła z mieszkania, choćby nie zdążyła się przebrać, i wróciła do rodziców.
Od rozstania odciągali ją teściowie i ciotki z Gdyni, choćby Janek dzwonił nocą, obiecując poprawę. Ale Dorota była już jakby na innym brzegu snu: nie chciała męża, który ceni błyszczące podłogi bardziej niż zdrowie ich dziecka.
W śnie Doroty miasto odbijało się w kałużach jak w rozbitym lustrze, a mężowie zamieniali się w sprzęty do sprzątania. Odeszła lekko, wiedząc, iż już czas się obudzić.
