Karolina wracała ze szkoły zmęczona.
Już w przedpokoju uderzył ją zapach alkoholu.
Z pokoju dobiegało chrapanie ojca.
Wszystko było jasne, znów pił.
Poszła prosto do kuchni, szukać mamy.
Mama obierała ziemniaki przy zlewie.
Odwróciła się, słysząc kroki córki.
Karolina zobaczyła spuchniętą, czerwoną policzkę.
– Mamo, chodźmy stąd – powiedziała z żalem.
– On cię kiedyś zabije.
– Gdzie pójdziemy, córeczko? Komu jesteśmy potrzebne?
– Nie mamy pieniędzy na własny kąt.
– On jest tchórzem, tylko przede mną się stawia.
Rano Karolinę obudziły dziwne odgłosy z kuchni.
Ojciec pił wodę prosto z czajnika.
Patrzyła, jak porusza się jego grdyka.
Pomyślała wtedy coś strasznego o nim.
Chciała, żeby się zakrztusił na śmierć.
Ale nic takiego się nie stało.
Odstawił czajnik i poszedł do łazienki.
Karolina umyła naczynie dokładnie gąbką.
Obiecała sobie, iż już zawsze będzie je myć.
W ferie wyjechała z klasą do Krakowa.
Po powrocie zastała mamę w szpitalu.
– To on cię tak urządził? – zapytała ostro.
– Nie, córeczko, poślizgnęłam się na lodzie.
Karolina wiedziała, iż to kłamstwo.
Mama od dawna miała nadciśnienie po urazach.
Pół roku później dostała udaru.
Zmarła, a ojciec płakał pijackimi łzami.
Na stypie przeklinał ją i żałował jednocześnie.
Groził Karolinie, iż jeżeli odejdzie, zabije ją.
Ledwo doczekała końca roku szkolnego.
Na studniówkę choćby nie poszła.
Odebrała świadectwo po cichu, bez pytania.
Gdy ojciec poszedł do pracy, spakowała torbę.
Uciekła z domu bez pożegnania.
Przez pewien czas odkładała pieniądze od ojca.
Czasem wyjmowała mu drobne z kieszeni, gdy spał.
Wiedziała, iż nikt nie będzie jej szukał.
Policja znała sprawę ojca od dawna.
Wyjechała do dużego miasta, zaczęła nowe życie.
Wynajęła małe mieszkanie na obrzeżach.
Dostała pracę w „KFC”, ucieszyła się bardzo.
Zapisała się na zaoczne technikum księgowości.
Chłopcy próbowali się do niej zalecać, ale unikała ich.
– Nie wierz słodkim słowom, córeczko – mówiła kiedyś mama.
– Twój ojciec też taki nie był na początku.
Karolina pamiętała te słowa codziennie.
Kupowała jedzenie jak kiedyś robiła mama.
Makaron, kasza, konserwy – na długo starczało.
Pewnego dnia na ulicy wpadł na nią chłopak.
– Przepraszam – powiedział, odrywając wzrok od telefonu.
– Nic się nie stało – odpowiedziała, uśmiechając się.
Pomógł jej nieść ciężką torbę do domu.
Tak poznała Marka, miłego i uprzejmego.
Nazajutrz przyszedł do „KFC”, niby przypadkiem.
Zaczęli się spotykać coraz częściej.
Marek powiedział, iż jest po rozwodzie.
Ma córeczkę, którą bardzo kocha.
Mieszkanie zostawił byłej żonie, sam mieszkał u kolegi.
– Ożeniłem się z głupoty – przyznał szczerze.
– Nie potrafiliśmy żyć razem, nic nas nie łączyło.
Karolina czuła, iż może mu zaufać.
Z czasem przeprowadziła się do niego.
Byli szczęśliwi, planowali wspólną przyszłość.
Pewnego wieczoru Marek wrócił wcześniej z pracy.
Zastał Karolinę przy swoim laptopie.
Jego twarz zmieniła się w jednej chwili.
– Co ty, kurwa, robiłaś w moim laptopie?
Karolina zamarła, nigdy nie widziała go takim.
