Chcesz mojego męża? Proszę bardzo, jest cały twój! powiedziała żona z ironicznym uśmiechem do nieznajomej kobiety, która właśnie stanęła pod jej drzwiami.
Poczekaj chwilę, Zosiu! Ktoś puka do mieszkania. Oddzwonię, jak tylko zobaczę, kto to taki i o co chodzi powiedziała Magda niechętnie, rozłączając się z przyjaciółką z czasów podstawówki. Zosia właśnie opowiadała jej zabawnymi szczegółami o urodzinowej imprezie teściowej. Magda aż zanosiła się śmiechem, jakby oglądała stand-up.
Ruszyła do drzwi i zerknęła przez wizjer. Sądziła, iż to pewnie jakiś sąsiad przecież do ich bloku niełatwo dostać się obcym. Jednak na korytarzu stała młoda kobieta o dziwnym wyglądzie, której Magda nigdy wcześniej nie widziała.
Najpierw postanowiła nie otwierać. W obecnych czasach nie ma co wchodzić w pogawędki z nieznajomymi, oszustów wszędzie pełno. Magda miała twardą zasadę rozmowy tylko z ludźmi, których zna. Naciągacze żerują na naiwności, ale ona do tych naiwnych z pewnością nie należy.
Chciała już oddzwonić do Zosi, kiedy rozległ się kolejny dzwonek. Nieznajoma była uparta i wyraźnie zdeterminowana, by się dostać do środka lub przynajmniej uzyskać odpowiedź.
W mieszkaniu była sama, bo jej mąż, Michał, wyskoczył właśnie do Marka pomóc mu z ogrodem. Magda znów spojrzała uważnie przez wizjer.
Było w tej dziewczynie coś podejrzanego, a jednocześnie aż żal się zrobiło. Ale Magda nie czuła żadnego niebezpieczeństwa.
Co najgorszego może się wydarzyć? Otworzę i każę jej odejść, skończę weekend w spokoju pomyślała. Może się zgubiła albo wciska mi jakąś dziwną ofertę.
Postanowiła działać odważnie i przekręciła klucz w zamku. Nieznajoma natychmiast się wyprostowała, automatycznie poprawiając nerwowo włosy.
Dzień dobry! To pani Magda? zapytała, bawiąc się końcówką szalika. No tak, oczywiście pani Po co ja adekwatnie pytam.
No nieźle, myślą teraz nawet, żeby dowiedzieć się, jak mam na imię przeszło Magdzie przez głowę. Oszuści się szkolą.
Kto panią tu sprowadza? Pięć minut pani dzwoni. Nie zapraszałam, więc mówimy konkretnie albo żegnam! wyrzuciła, przybierając twardy ton.
Michał jest w domu? nieznajoma zaskoczyła ją pytaniem.
No proszę. choćby męża zna! Magda już była czujna do granic.
Przyszła pani do Michała? zapytała, choć adekwatnie miała w kieszeni już inne słowa.
Przyszłam do pani, nie do niego. Tylko jak Michał jest na miejscu, to trudniej odpowiedziała dziewczyna, aż za szczerze.
Trudniej? O co tu chodzi? już nie mogła ukryć zainteresowania Magda.
Michała nie ma. To o co chodzi?
To może lepiej porozmawiajmy w środku. Głupio takie sprawy omawiać przy sąsiadach odważyła się nieznajoma.
Zapomnij. Nie wpuszczam nikogo niesprawdzonego. Chcesz coś powiedzieć, to mów tu i teraz parsknęła Magda.
Naprawdę chce pani omawiać szczegóły mojej relacji z Michałem na oczach wszystkich sąsiadów? powiedziała gość, z ironicznym uśmiechem.
Słucham? Jakiej relacji? Magdzie aż wymsknął się głośniejszy ton.
Magdo, wszystko w porządku? Czemu się tak wydzierasz? wychyla się z windy pani Kowalska, sąsiadka z naprzeciwka.
Dzień dobry, pani Kowalska. Spokojnie, wszystko dobrze! Proszę pytać jaka pogoda dzisiaj? próbowała Magda zagadać, żeby odciągnąć jej uwagę.
Chyba zaraz lunie odrzekła sąsiadka, ale wyraźnie ciekawa, co się dzieje pod drzwiami Magdy.
Magda westchnęła, nie mając wyjścia, i wpuściła nieznajomą. Proszę, niech pani wejdzie.
Ledwie przekroczyły próg, dziewczyna zaczęła z zainteresowaniem rozglądać się po mieszkaniu. Oczy jej uciekały na różne przedmioty na półkach.
Ma pani dokładnie pięć minut. Proszę mówić. To nie muzeum postawiła ją przy wejściu do salonu.
Mam na imię Kamila przedstawiła się kobieta, zdejmując szalik i płaszcz. Michał i ja jesteśmy zakochani.
Phi, wymyśliła. Może coś nowego pani by powiedziała? przerwała jej Magda z ironicznym półuśmiechem.
Naprawdę, takie rzeczy się zdarzają. Nie jest pani pierwszą żoną, której mąż odszedł Kamila wydawała się zaskakująco pewna siebie, próbując przejść głębiej do mieszkania.
Jest pani pewna, iż już mnie nie kocha, a panią? Magda nie traciła rezonu, choć jej śmiech był bardziej politowaniem niż rozbawieniem.
Oczywiście! Gdyby było inaczej, nie byłoby mnie tutaj wypaliła Kamila.
A ja pani powiem, iż pani nie zna Michała. On nikogo nie kocha nie potrafi. Więc się pani grubo myli odpowiedziała Magda spokojnie.
Kamila chciała jeszcze coś powiedzieć, ale w tym momencie drzwi otworzyły się z hukiem i Michał stanął w progu, zaskoczony widokiem obcej dziewczyny w ich przedpokoju.
Kamila? Co ty tu robisz w sobotni poranek? To coś służbowego? rzucił zdziwiony Michał.
Nie, przyszła do ciebie odpowiedziała Magda z uśmieszkiem.
Do mnie? W jakim sensie? Coś się stało w pracy? Michał był zupełnie skołowany.
Nie, kochanie. Kamila przyszła cię ode mnie zabrać. Całego, z kokardką zażartowała Magda.
Kamila, wyraźnie speszona, niemal w biegu ubrała płaszcz i zaczęła cofać się w stronę wyjścia.
Tak gwałtownie ucieka? A co z Michałem? Przecież po niego przyszłaś! Szczerze? Oddam ci go z chęcią, naprawdę prowokowała ją Magda.
Ale Kamila już zniknęła za drzwiami, nie odwracając się.
O co chodziło w tej całej sytuacji?! Michał był w kompletnym szoku.
Sam mi powiedz, skąd ci się wzięła odważna dziewczyna, która twierdzi, iż się z nią wyprowadzisz i muszę się pogodzić z rozwodem? Magda skrzyżowała ramiona.
Ty serio mówisz? Nie mam zielonego pojęcia, o co jej chodziło. Ostatnio zachowywała się dziwnie w pracy, ale nie dałem jej żadnych sygnałów. Mam już dość takich historii. Przecież ci przysięgałem, pamiętasz? Michał wyglądał naprawdę szczerze zaskoczony.
Wiesz, Michał… Ja takich akcji nie toleruję. Ale serio w tych czasach niektóre kobiety zrobią wszystko, żeby wyratować się z własnych problemów powiedziała Magda, kręcąc głową z niedowierzania.
Michał ściągnął buty i poszedł do kuchni, a Magda jeszcze przez chwilę została w korytarzu, rozbawiona kompletną klapą całego planu Kamili. Obiecała sobie, iż żadne wyimaginowane dramaty nie zburzą jej domowego spokoju.
I tak, mimo różnych prób z zewnątrz, ich małżeństwo okazało się bardziej trwałe, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.
