Helena Nowak szła ulicami małego miasteczka pod Poznaniem, by odebrać wnuczkę ze szkoły. Jej twarz promieniała radością, a obcasy głośno stukały po chodniku, jak za dawnych lat, gdy życie wydawało się niekończącą się melodią. Dziś był wyjątkowy dzień wreszcie została właścicielką własnego mieszkania. Przestronne kawalerki w nowym bloku, o której marzyła tyle lat. Prawie dwa lata odkładała każdy grosz. Sprzedaż starego domu na wsi dała tylko połowę potrzebnej sumy, resztę dołożyła córka, Alicja, ale Helena obiecała sobie, iż wszystko jej zwróci. Siedemdziesięcioletniej wdowie wystarczała połowa emerytury, a młodym córce i zięciowi pieniądze były bardziej potrzebne, bo całe życie jeszcze przed nimi.
W szkolnej szatni czekała już wnuczka, Zosia, drugoklasistka z warkoczykami. Dziewczynka rzuciła się babci w ramiona i razem ruszyły do domu, rozmawiając o drobiazgach. Ośmioletnia Zosia była światłem w życiu Heleny, jej największym skarbem. Alicja urodziła ją późno, prawie w czterdziestce, i wtedy poprosiła matkę o pomoc. Helena nie chciała opuszczać rodzinnej wsi, gdzie każdy kąt przypominał o przeszłości, ale dla córki i wnuczki poświęciła wszystko. Przeprowadziła się bliżej, zajęła się Zosią odbierała ją ze szkoły, pilnowała do wieczora, aż rodzice wrócą z pracy, a potem szła do swojego małego, przytulnego mieszkania. Mieszkanie zapisano na Alicję tak, na wszelki wypadek, bo starszych ludzi łatwo oszukać, a życie bywa nieprzewidywalne. Helena się nie sprzeciwiała: myślała, iż to tylko formalność.
Babciu nagle przerwała jej myśli Zosia, patrząc wielkimi oczami mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do domu spokojnej starości.
Helena zastygła, jakby oblano ją lodowatą wodą.
Do jakiego domu, kochanie? powtórzyła, czując, jak zimno przechodzi ją na wylot.
No, tam, gdzie mieszkają starzy ludzie. Mama mówiła tacie, iż będzie ci tam dobrze, nie będziesz się nudzić Zosia mówiła cicho, ale każde słowo uderzało jak młot.
Ale ja nie chcę tam iść! Wolę pojechać do sanatorium, odpocznę odparła Helena, a głos jej zadrżał. W głowie czuła wir myśli. Nie mogła uwierzyć, iż słyszy to od dziecka.
Babciu, tylko nie mów mamie, iż ci powiedziałam szepnęła Zosia, przytulając się. Podsłuchałam, jak rozmawiali w nocy. Mama mówiła, iż już wszystko ustaliła z jakąś panią, ale zabiorą cię nie teraz, tylko jak trochę podrosnę.
Nie powiem, moja złotko obiecała Helena, otwierając drzwi mieszkania. Głos jej drżał, a nogi się uginały. Coś mi niedobrze, kręci mi się w głowie. Poleżę chwilę, a ty się przebierz, dobrze?
Upadła na sofę, czując, jak serce wali jak młot, a przed oczami wiruje. Te słowa, wypowiedziane dziecięcym głosem, rozerwały jej świat na strzępy. To była prawda okrutna, bezlitosna prawda, której dziecko nie mogło wymyślić. Trzy miesiące później Helena spakowała rzeczy i wróciła na wieś. Teraz wynajmuje tam pokój, oszczędza na mały domek, by mieć choć trochę oparcia. Wspierają ją stare przyjaciółki i dalsza rodzina, ale w sercu czuje pustkę i ból.
Niektórzy ją potępiają, szepczą za plecami: Sama sobie winna, trzeba było porozmawiać z córką, wyjaśnić sprawę. Ale Helena wie swoje.
Dziecko by sobie tego nie wymyśliło mówi twardo, patrząc w pustkę. Zachowanie Alicji mówi samo za siebie. choćby nie zadzwoniła, nie spytała, dlaczego wyjechałam.
Widocznie córka wszystko zrozumiała, ale milczy. A Helena czeka. Czeka na telefon, na wyjaśnienie, na choć słowo, ale sama nie odważa się wybrać numeru duma i żal związali ją jak łańcuchy. Nie czuje się winna, ale serce pęka od tej ciszy, od zdrady najbliższych. I każdego dnia pyta siebie: czy to wszystko, co zostało z jej miłości i poświęcenia? Czy jej starość będzie skazana na samotność i zapomnienie?
