Zrozumiałem, iż coś jest nie tak w dniu, kiedy zdałem sobie sprawę, iż żona przestała mówić do mnie kocham cię. Nie potrafię określić, kiedy to się stało. Czy skończyła to mówić tydzień temu, miesiąc czy jeszcze dawniej? Pamiętam tylko, iż kiedyś wypowiadała te słowa nieustannie przed wyjściem rano, przez telefon, tuż przed snem. Ja odpowiadałem ja też, tak samo, haha, miłości.
Miałem wtedy trzydzieści cztery lata. Pracowałem całymi dniami, wstawałem wcześnie, wracałem zmęczony. Uważałem, iż bycie dobrym mężem polega na spełnianiu obowiązków opłacaniu rachunków, robieniu zakupów, obecności w domu, wierności. Wracałem, jadłem, brałem prysznic, siadałem i wpatrywałem się w telefon lub telewizor. Ona opowiadała mi o swoim dniu, a ja odzywałem się krótko: aha, tak, pogadamy później, zmęczony jestem. Gdy mówiła mi kocham cię nie traktowałem tego poważnie, było to dla mnie codzienne, rutynowe. Nigdy nie przyszło mi do głowy, iż kiedyś będzie mi brakować tych słów.
Zmiany zauważyłem w drobnych gestach. Przestała do mnie pisać w ciągu dnia. Wcześniej wysyłała wiadomości: uważaj na siebie, miłego dnia, zjadłeś obiad?. Teraz cisza. Wieczorem kładła się do łóżka tyłem do mnie, z telefonem w ręku. Już nie szukała mojej dłoni. Już nie pytała jak minął mi dzień. Raz zwróciłem się do niej kochanie, a ona odpowiedziała tylko Marcin. Poczułem wtedy coś obcego, ciężkiego w piersi.
Któregoś wieczoru zebrałem odwagę i zapytałem:
Czy przez cały czas mnie kochasz?
Ona milczała. Nie spojrzała na mnie. W końcu powiedziała:
Nie wiem nie czuję już tego samego.
Poczułem się, jakby ktoś mnie uderzył. Zapytałem, czy ktoś inny pojawił się w jej życiu, czy zrobiłem coś złego. Powiedziała, iż nie ma nikogo, tylko jest już zmęczona. Zmęczona samotnością w naszym domu. Zmęczona tym, iż mówi, a nikt jej nie słucha. Zmęczona wyznaniami kocham cię, które nie wracają do niej w prawdziwej postaci.
Tamtej nocy przypomniałem sobie wszystkie razy, gdy mówiła do mnie kocham cię, a ja odpowiadałem ja też, nie patrząc jej w oczy, nie przytulając, nie poświęcając jej chwili. Przypomniałem sobie dni, kiedy wracałem do domu i wpatrywałem się w ekran telefonu. Wspomnienia, gdy prosiła, abyśmy wyszli razem, zrobili coś wspólnie, a ja wolałem położyć się i odpocząć. Całe życie wierzyłem, iż miłość wyraża się poprzez zapewnianie bezpieczeństwa. A ona potrzebowała słów, czasu i uwagi.
Od tamtego dnia próbowałem się zmienić. Mówię kocham cię teraz. Przytulam ją. Piszę do niej w pracy. Proponuję wspólne wyjścia. Ale wszystko jest inne, jakby między nami stało coś niewidzialnego. Patrzy na mnie ostrożnie, jakby bała się znowu zaufać. Czasem, gdy mówię jej, iż ją kocham, odpowiada dziękuję. To boli bardziej niż gdyby powiedziała nie.
Żyjemy w tym samym domu, śpimy w tym samym łóżku, ale nic nie przypomina dawnych czasów. Czuję się, jakbym próbował ugasić pożar, gdy już kilka zostało do uratowania. Nie wiem, czy jest już za późno. Nie wiem, czy już mnie zapomniała. Zostało mi jedynie to przekonanie, iż oddałbym wszystko, żeby wrócić do tamtych chwil, gdy mówiła kocham cię bez namysłu, bez wahania.
Co byście mi poradzili?
