Nazywam się Bartek, mam trzydzieści cztery lata i pracuję jako kierownik działu logistyki w firmie transportowej pod Wrocławiem. Chcę opowiedzieć, jak to wyglądało z mojej strony – bo ta historia krążyła już w wersji mojej byłej dziewczyny, Kasi, i szczerze mówiąc, nie do końca się w niej poznałem.
Dwudziestego ósmego grudnia wróciłem z pracy wcześniej niż zwykle. Kasia miała jeszcze siedzieć w biurze do siedemnastej, więc miałem czas, żeby spokojnie się spakować. Wyjąłem z szafy tę koszulę w kratkę, którą kupiłem sobie na Sylwestra jeszcze w listopadzie, w promocji za sto dwadzieścia złotych. Nie wiem czemu akurat ją zapamiętałem, ale tak było.
Trzy dni wcześniej spotkałem Martę. Chodziliśmy razem do liceum w Legnicy, siedzieliśmy w jednej ławce na chemii przez dwa lata. Spotkaliśmy się przypadkiem w galerii przy stoisku z choinkowymi bombkami – ona kupowała prezent dla siostrzeńca, ja szukałem czegoś dla mamy. Poszliśmy na kawę do knajpki obok, zamówiłem szarlotkę, bo pamiętałem, iż kiedyś ją lubiła. Gadaliśmy trzy godziny. I coś we mnie pękło – tak to poczułem, nie umiem tego inaczej nazwać.
Z Kasią było mi dobrze. Rok wspólnego mieszkania, plany na wiosenny ślub, choćby zdążyliśmy obejrzeć salę w Oleśnicy pod wesele. Ale "dobrze" to nie to samo co "kocham". Ostatnie tygodnie siedziałem do późna przy komputerze, niby pracowałem nad raportem rocznym, a tak naprawdę pisałem z Martą na Messengerze. Kasia pytała, co się dzieje, a ja odpowiadałem półsłówkami. Wiedziałem, iż tak się nie robi. Ale nie umiałem powiedzieć prawdy prosto w oczy – bałem się jej łez bardziej niż własnego tchórzostwa.
Kiedy weszła i zobaczyła walizkę na łóżku, zapytała, czy gdzieś wyjeżdżamy. Powiedziałem, iż to ja wyjeżdżam. Od niej. Widziałem, jak toreb z zakupami – mleko, jakieś warzywa na sałatkę, chyba mandarynki na Sylwestra – wypadły jej z rąk i mandarynki rozturlały się po całym korytarzu. Jedna dotoczyła się aż pod kaloryfer. Do dziś pamiętam ten dźwięk, jak się stukały o panele.
Powiedziałem o Marcie. Powiedziałem, iż ją kocham od liceum, iż z Kasią było mi dobrze, ale to nie to samo. Widziałem w jej oczach, iż się rozpada, a mimo to wziąłem torbę, założyłem buty i wyszedłem. Wiem, jak to wygląda z zewnątrz. Tchórzliwie. Może choćby podle. Ale w tamtej chwili czułem, iż jeżeli zostanę choćby minutę dłużej, to się rozmyślę z tchórzostwa, nie z miłości – a to byłoby gorsze dla nas obojga.
Pojechałem do rodziców do Legnicy. Mama, kiedy zobaczyła mnie z walizką dwudziestego ósmego grudnia, nie zadawała pytań – tylko postawiła przede mną talerz rosołu i powiedziała, iż jak zechcę, to opowiem. Siedziałem tam cztery dni, patrząc w telewizor, gdzie akurat leciał "Kevin sam w domu" po raz nie wiadomo który, i nie mogłem przestać myśleć o tych mandarynkach na podłodze.
Z Martą spotkaliśmy się w Sylwestra. Umówiliśmy się na Rynku we Wrocławiu, tuż przed północą. Miałem nadzieję, iż to będzie jak w filmach – fajerwerki, pocałunek, nowy rozdział. Zamiast tego Marta, trzymając kubek grzańca, powiedziała mi wprost: "Bartek, ja się z tobą świetnie bawiłam przez te kawy, ale ja nie zostawiam swojego chłopaka dla ciebie. Nigdy nie mówiłam, iż mam taki zamiar." Stałem tam z butelką szampana kupioną specjalnie na tę noc, a fajerwerki strzelały mi nad głową, i czułem się jak ostatni idiota. Ona miała swojego faceta cały czas – po prostu miło wspominała liceum. Ja to sobie ubrałem w coś więcej.
Wróciłem do rodziców pierwszego stycznia, kompletnie roztrzaskany. Próbowałem zadzwonić do Kasi trzeciego stycznia – nie odebrała. Napisałem SMS-a z przeprosinami, może zbyt spóźnionymi, żeby cokolwiek zmienić. Odpisała jednym zdaniem: "Klucze zostaw u sąsiadki, pani Grażyny." Nic więcej.
Kiedy pojechałem po swoje rzeczy dwunastego stycznia, w mieszkaniu było już inaczej – nowa zasuwka na drzwiach, moja szczoteczka do zębów w koszu na śmieci razem ze zdjęciem znad morza z Chorwacji, oprawionym niegdyś w ramkę na komodzie. Kasia otworzyła mi drzwi z twarzą spokojną, jakby rozmawiała z listonoszem, nie z kimś, z kim miała ślub za pięć miesięcy. Podała mi kopertę – w środku były wydrukowane dokumenty: rozwiązanie umowy najmu, które podpisała już beze mnie, oraz potwierdzenie przelewu połowy kaucji, sześciuset złotych, na moje konto. Powiedziała, iż umowa i tak kończy się za pół roku, iż wynajmującemu już zgłosiła rezygnację i iż mieszkanie odda z końcem lutego, bo znalazła coś mniejszego na Krzykach, sama dla siebie.
Stałem w progu z pudłem swoich rzeczy i patrzyłem, jak ona wraca do kuchni parzyć herbatę, jakby mnie tam już nie było. Nie krzyczała, nie płakała przy mnie – może zrobiła to wcześniej, beze mnie, tak jak ja beze niej podejmowałem swoją decyzję. Zamknęła za mną drzwi na ten nowy zamek, którego klucza nigdy nie dostałem. I to był ten moment, w którym naprawdę zrozumiałem, co straciłem – nie dlatego, iż powiedziała cokolwiek dramatycznego, tylko dlatego, iż po prostu przestała się mną przejmować, spokojnie i do końca, jakby zamykała za sobą sprawę w papierach firmy, a nie rozstanie z człowiekiem, z którym miała spędzić życie.
