Zabrzyliśmy jej od razu, gdy tylko przeszła próg naszego domu. Kręcone włosy, wysoka, chuda. Sweter miał nic specjalnego, ale ręce różniły się od maminych palce krótsze i grubsze, trzymała je w pięści. Nogi były jeszcze cieńsze niż u mamy, a stopy dłuższe.
Siedzieliśmy z bratem Wojtkiem miał siedem, ja dziewięć i rzucaliśmy w nią żądłe uwagi. Długa Jadwiga to nie jakaś Mila, a prawdziwy kilometr! Tata zauważył naszą pogardę i powiedział: Zachowujcie się przyzwoicie! Co wy, nieokrzesane?
Czy ona zostanie z nami na dłużej? zapytał kapryśny Wojtek. Mógł tak mówić był mały i chłopczyk.
Na zawsze odparł tata.
Słyszeliśmy, iż zaczyna się denerwować. Gdyby naprawdę wybuchł, nie skończyłoby się nam dobrze. Lepiej go nie drażnić. Po godzinie Jadwiga zebrała się, żeby wrócić do domu. Założyła buty i, wychodząc, Wojtek podstępnie postawił jej pod nogę. Prawie wpadła w klatkę schodową. Tata podbiegł: Co się stało?
Po prostu potknęłam się o… wymamrotała, nie patrząc na Wojtka.
Wszystko ogarnę, sam sprzątnę! obiecał natychmiast.
I wtedy zrozumieliśmy, iż kocha ją tata. Nie udało nam się wykluczyć jej z życia, choć staraliśmy się na wszelkie sposoby.
Pewnego dnia, kiedy Jadwiga była z nami w domu bez taty, przy najgorszym zachowaniu, powiedziała nam spokojnym głosem:
Wasza mama nie żyje. Niestety, tak się zdarza. Teraz siedzi na nieboskłonie i patrzy na wszystko. Myślę, iż nie podoba jej się wasze zachowanie. Rozumie, iż robicie to z zazdrości. Chronicie jej pamięć, kiedy tak postępujecie.
Zamarliśmy.
Wojtku, Kacprze, wy naprawdę dobrzy jesteście! Czy tak trzeba czcić pamięć mamy? Dobry człowiek to ten, co czyni dobre rzeczy. Nie mogę uwierzyć, iż ciągle zachowujecie się jak kolce jeżozwierza!
Takimi słowami Jadwiga zniechęciła nas do dalszych psot. Raz pomogłam jej rozłożyć zakupy z marketu. Jak bardzo mnie pochwaliła! Pogłaskała mnie po plecach. Tak, palce nie były jak maminy, ale i tak było przyjemnie Wojtek z zazdrości się zaczerniał.
Wyrzucił wyprane kubki na półkę i Jadwiga go pochwaliła. Wieczorem opowiedział tata wesoło, jak jesteśmy pomocni. Był zadowolony. Jej obcość długo nie pozwalała nam się rozluźnić. Chcieliśmy wpuścić ją do serca, ale nie dało się. Nie nasza matka, i cóż!
Po roku zapomnieliśmy, jak żyliśmy bez niej. A po jednej sytuacji zakochaliśmy się w Jadwidze bez pamięci, tak jak tata.
Wojtek w siódmej klasie miał ciężko. Jego dręczył jeden koleś Wiktor Kramiec. Był takiej samej wysokości, tylko bezczelniejszy. Rywalizował z Wojtkiem po prostu dlatego, iż wybrał go na cel. Rodzina Kramcowa była kompletna, Wiktor czuł ochronę ojca. Ten otwarcie mawiał: Jesteś facetem, bij wszystkich. Nie czekaj, aż cię przygniją. I tak wybrał Wojtka za wygodny cel.
Wojtek wracał do domu i nic nie mówił mojej siostrance. Czekał, aż wszystko samo się rozwiąże. A takie sprawy nie rozwiązują się same. Złośliwi zuchwale działają, bo ofiara nie ma kary.
Kramiec bił już otwarcie Wojtka. Ktokolwiek przechodził obok, uderzał w jego ramię. Udało mi się wyciągnąć te informacje od Wojtka po trudnym wysiłku, kiedy zobaczyłam siniaki na jego ramieniu. On uważał, iż mężczyźni nie powinni przerzucać problemów na siostry, choćby starsze. Nie wiedzieliśmy, iż pod drzwiami stała Jadwiga i podsłuchiwała naszą rozmowę.
Wojtek błagał mnie, żebym nie mówiła tatowi, bo będzie gorzej. Również błagał, żebym nie szła od razu drapać Wiktora po twarz! A ja chciałam! Zrobiłabym wszystko dla brata! Wciągnięcie taty w tę sprawę było ryzykowne mógłby połączyć się z ojcem Kramcowa, a więzienie nie jest daleko
Jutro była piątek.
Jadwiga pod pretekstem zakupów zaprowadziła nas do szkoły i po cichu poprosiła, żebym pokazała Kramca. Pokazałam. Niech wie, co ma!
Potem było naprawdę spektakularnie. Zaczęła się lekcja języka polskiego u Wojtka. Jadwiga weszła do klasy, pięknie uczesana, z zadbanym manicure i słodkim głosem poprosiła, żeby Wiktor Kramiec wyszedł z pokoju, bo ma do niego sprawę. Nauczycielka zgodziła się, nic nie podejrzewając. Chłopak wyszedł spokojnie, uznając Jadwigę za nową organizatorkę. Wiktor miał dostarczyć klasie goździki na upamiętnienie żołnierzybohaterów. Jadwiga chwyciła go za klatkę piersiową, wyrwała z ziemi i zadzierała:
Czego chcesz ode mnie, synu?
Od jakiego? zaskoczył się.
Od Wojtka Ryabiny!
Wiktor się wycofał, a Jadwiga wymachiwała:
Nie ruszaj mnie już więcej! Bo jeżeli jeszcze dotkniesz mojego brata, przyjdziesz mi pod gardło i zostaniesz połamany, przyjacielu!
Nauczycielka wtrąciła się: Stój! Nie gadaj tak o mnie. Złożę ojcu twojego przestępstwa w więzienie! Rozumiesz? Powiedz, iż jesteś moją sąsiadką, a po lekcjach przeproś Wojtka! Sam zadbam o to, żeby wszystko się ułożyło
Wiktor wycofał się do klasy, poprawiając mundurek. Już nie zerkał na Wojtka po prostu unikał go. Przeprosił tego samego dnia, krótko, sztywno, ale przeprosił.
Nie mówcie tacie poprosiła nas Jadwiga. My jednak nie wytrzymaliśmy i wszystko wyjawiliśmy. Byliśmy zachwyceni.
W pewnym momencie Jadwiga skierowała mnie na adekwatną drogę. Zakochałam się w szesnastej w takiej głupiej miłości, gdzie hormony przygłuszają rozum, a zakazane rzeczy kuszą.
Wstydzę się o tym mówić! Dobra, opowiem. Spotkałam bezrobotnego, wiecznie pijącego pianistę, nie dostrzegając oczywistości. Mówił mi, iż jestem jego muzą, a ja topiłam się w jego ramionach niczym w wosku. To było moje pierwsze doświadczenie z mężczyzną. Moja mama poszła do tego pianisty i zapytała: Czy on chociaż czasem trzeźwieje i na czym mamy się utrzymać? Gdy miał stały plan życiowy, obiecała rozważyć możliwość rozwoju naszej miłości, oczywiście pod warunkiem, iż pianista weźmie na siebie moje utrzymanie. Bo jedyne wrogie mieszkanie nie starczyło, by potwierdzić poważne intencje.
On był o pięć lat młodszy od Jadwigi, a ja o dwadzieścia pięć starsza. Nie ociągał się z obietnicami. Nie będę podawać tutaj jego odpowiedzi, ale wstydziłam się przed mamą jak nigdy. Zwłaszcza gdy powiedziała: Myślałam, iż jesteś mądrzejsza.
Tak zakończyła się moja romansowa przygoda nieładnie i nieestetycznie. Nie skończyło się jednak w więzieniu ani dla pianisty, ani dla taty. Na czas wtrąciła się Jadwiga
Od tamtej pory minęło wiele lat. My i Wojtek mamy już własne rodziny, w których najważniejsze są: miłość, szacunek i troska, gdy bliska osoba pomyli się w drodze. Wszystko to wpoiła nam Jadwiga.
Kobiety, które zrobiłyby dla nas i brata więcej, nie ma na świecie. Tata jest z nią szczęśliwy, zadbany i kochany. Kiedyś przydarzyła się jej rodzinna tragedia nie wiedzieliśmy o tym nic, bo tata nie wspominał.
Jadwiga zakochała się w naszym tacie i zostawiła męża. Miał kiedyś syna, który zginął przez winę ojca. Nie mogła mu tego wybaczyć.
Chcemy wierzyć, iż trochę złagodziliśmy ból Jadwigi. W każdym razie jej ogromna rola w naszym wychowaniu nigdy nie była pomniejszana. Wokół niej zawsze gromadzi się cała rodzina. Nie wiemy, jak najlepiej ją uszczęśliwić, które kapcie wybrać na jej stopy. Cenią ją i chronią.
Bo prawdziwe mamy, choćby przy przeszkodach w postaci nieprzyjaznych nóg, nigdy nie potykają się.
