Zabrałaś mojego ojca – Mamo, wprowadziłam się! Wyobrażasz sobie, w końcu! Oksana ściskała telefon ramieniem przy uchu, równocześnie zmagając się z opornym zamkiem. Klucz obracał się ciężko, jakby sprawdzał nową właścicielkę na wytrzymałość. – Córeczko, dzięki Bogu! A mieszkanie, wszystko w porządku? – głos matki brzmiał wzruszeniem i euforią jednocześnie. – Idealnie! Jasne, przestronne. Balkon na wschód, tak jak chciałam. Tata tam jest? – Jestem, jestem! – bas Wiktora zabrzmiał przez głośnik. – Przełączyłyście na tryb głośnomówiący. No co, pisklę opuściło gniazdo? – Tato, mam 25 lat, żadne pisklę. – Dla mnie – zawsze pisklę. Zamki sprawdziłaś? Okna nie wieją? Grzejniki… – Witek, daj dziecku się przyzwyczaić! – wtrąciła matka. – Oksanko, uważaj tam. Nowy blok, różni ludzie mogą mieszkać wokół. Oksana roześmiała się, wreszcie pokonując zamek i popychając drzwi. – Mamo, to nie komuna z lat siedemdziesiątych. Porządny blok, porządni ludzie. Wszystko będzie dobrze. Następne tygodnie zlały się w jeden maraton między Castoramą, salonami meblowymi i własnym mieszkaniem. Oksana zasypiała z katalogami tapet na poduszce, a budziła się z myślą, jaki kolor fugi będzie pasował do płytki w łazience. W sobotę stała pośrodku salonu, oglądając próbki tkanin na zasłony, gdy telefon znów się odezwał. – Jak idą postępy? – spytał tata. – Powoli, ale do przodu. Dziś wybieram zasłony. Waham się między „kością słoniową” a „pieczonym mlekiem”. Co sądzisz? – Myślę, iż to ten sam kolor, tylko marketing różny. – Tato, nic nie rozumiesz z odcieni! – Za to znam się na elektryce. Gniazdka dobrze rozprowadzone? Remont pożerał czas, pieniądze i nerwy, ale każdy nowy detal zamieniał gołe ściany w prawdziwy dom. Oksana sama wybrała kremowo-beżowe tapety do sypialni, sama znalazła fachowca od paneli, sama wymyśliła rozkład mebli tak, by mała kuchnia wydawała się większa. Kiedy ostatni fachowiec wyniósł śmieci budowlane, Oksana usiadła na podłodze w lśniącym czystością salonie. Przez nowe zasłony wpadało miękkie światło, pachniało świeżością i odrobiną farby. Jej pierwszy prawdziwy dom… Sąsiadkę poznała trzy dni po przeprowadzce, gdy Oksana walczyła z kluczami, a naprzeciw zabrzęczał zamek. – O, nowa! – Kobieta niezbyt młoda wychyliła się zza drzwi. Krótka fryzura, mocna szminka, interesujące oczy. – Jestem Alina. Mieszkam naprzeciwko, więc teraz jesteśmy sąsiadkami. – Oksana. Bardzo mi miło. – jeżeli będziesz potrzebowała soli, cukru albo pogadać – śmiało wpadaj. Na początku w nowym bloku dziwnie bywa, pamiętam. Alina okazała się fajną rozmówczynią. Piły herbatę w kuchni Oksany, obgadując kaprysy zarządcy i układ piętra. Alina chętnie dzieliła się informacjami o bloku: który operator internetu jest najlepszy, który hydraulik naprawia za rozsądną cenę, w którym warzywniaku najładniejsze pomidory. – Słuchaj, mam przepis na szarlotkę – cud świata! – Alina przewijała coś w telefonie. – Zaraz wyślę. Robi się pół godziny, a smakuje jakbyś pół dnia przy piekarniku siedziała. – Super! Jeszcze piekarnika nie testowałam. Dni mijały w tygodnie i Oksana cieszyła się, iż tuż obok mieszka ktoś tak otwarty. Spotykały się na klatce, czasem wpadały na kawę, wymieniały książkami. W sobotę przyjechał Wiktor, żeby pomóc z półką, która za nic nie chciała się trzymać ściany. – Złe kołki kupiłaś, – stwierdził tata, oglądając mocowania. – To do kartongipsu, a u ciebie beton. Spokojnie, mam dobre w samochodzie. Godzinę później półka wisiała równo i mocno. Wiktor zebrał narzędzia, spojrzał krytycznie na swoje dzieło i z zadowoleniem pokiwał głową. – No, dwadzieścia lat wytrzyma. – Tato, jesteś najlepszy! – Oksana przytuliła ojca. Zeszli na dół, gadając o różnych drobiazgach. Wiktor dopytywał o pracę, Oksana żaliła się na nowego szefa, który gubił dokumenty i mylił terminy. Przy wejściu spotkały Alinę z torbami z Biedronki. – O, cześć! – Oksana pomachała ręką. – Poznaj: to mój tata, Wiktor. Tato, to Alina, sąsiadka, o której ci mówiłam. – Bardzo mi miło – Wiktor uśmiechnął się swoją pogodną miną. Alina na moment zamarła, spojrzała raz na Wiktora, raz na Oksanę. Jej uśmiech stał się niejako sztuczny, jakby doklejony. – Wzajemnie, – rzuciła krótko i gwałtownie weszła do bloku. Od tego momentu wszystko się zmieniło. Następnego ranka Oksana natknęła się na Alinę na klatce i przywitała się jak zwykle, ale otrzymała tylko lodowaty skinienie głową. Za dwa dni spróbowała zaprosić ją na herbatę – Alina tłumaczyła się zajętością, choćby nie słuchając. A potem zaczęły się skargi… Pierwszy raz dzielnicowy zadzwonił do drzwi o dziewiątej wieczorem. – Zgłoszenie o zakłócaniu ciszy nocnej, – starszy policjant wydawał się zakłopotany. – Głośna muzyka, hałas. – Jaka muzyka? – Oksana była zdumiona. – Czytałam książkę! – Wie pani, sąsiedzi narzekają… Skargi posypały się jedna po drugiej. Zarządca dostawał listy o „nieznośnym tupaniu”, „stałym łomocie” i „muzyce w nocy”. Dzielnicowy pojawiał się coraz częściej, za każdym razem przepraszając i rozkładając ręce. Oksana wiedziała, skąd wieje wiatr. Tylko nie wiedziała dlaczego. Każdy poranek był loterią – co dziś? Skorupki jaj przyklejone do drzwi? Fus z kawy zapchany w szczelinę futryny? Torebka z obierkami ziemniaczanymi pod wycieraczką? Oksana wstawała pół godziny wcześniej, żeby wszystko posprzątać przed wyjściem do pracy. Ręce piekły od środków czyszczących, w gardle stała gula. – Tak dalej być nie może, – mruknęła któregoś wieczoru, oglądając w internecie wideodomofony. Montaż zajął dwadzieścia minut. Mała kamera, zamontowana w zwyczajnym wizjerze, nagrywała wszystko, co działo się na klatce. Oksana podłączyła ją do telefonu i czekała. Nie musiała długo. O trzeciej w nocy ekran telefonu zamigotał powiadomieniem o ruchu. Oksana, nie wierząc własnym oczom, patrzyła jak Alina – w szlafroku i kapciach – starannie rozmazuje coś ciemnego na jej drzwiach. Metodycznie, dokładnie, jakby to robiła nie pierwszy raz. Następnej nocy Oksana nie spała. Siedziała w przedpokoju, nasłuchując każdego szelestu. Niedługo po wpół do trzeciej usłyszała szuranie za drzwiami. Otworzyła gwałtownie. Alina zamarła z torebką w ręce. W środku coś paskudnie chlupotało. – Co ci zrobiłam? – Oksana sama była zdziwiona, jak żałośnie zabrzmiało pytanie. – Dlaczego się tak ze mną obchodzisz? Alina powoli postawiła torebkę na podłodze. Jej twarz wykrzywiła się, ładne rysy zmieniły się w maskę starej złości. – Ty? Ty nic mi nie zrobiłaś. Ale twój tatuś… – Co ma do tego mój tata? – To, iż on jest moim ojcem! – Alina niemal krzyczała, nie zwracając uwagi na sąsiadów. – Tylko ciebie wychowywał, rozpieszczał, a mnie zostawił, gdy miałam trzy lata! Ani złotówki alimentów, ani telefonu! Z mamą ledwo dawałyśmy radę, kiedy on sobie budował szczęśliwą rodzinę z twoją matką! Możesz uznać, iż zabrałaś mi ojca! Oksana cofnęła się, dotykając drzwiami pleców. – Kłamiesz… – Kłamię? Spytaj go! Spytaj, czy pamięta Marzenę Solską i córkę Alinę, które wyrzucił ze swojego życia jak śmieci! Oksana zatrzasnęła drzwi i zsunęła się po nich na podłogę. W głowie dźwięczało ciągle: nieprawda, nieprawda, nieprawda. Tata nie mógł. Nie mógł. Następnego ranka pojechała do rodziców. Całą drogę ćwiczyła pytanie, ale gdy zobaczyła tatę – jak zwykle spokojnego, z gazetą w dłoni – słowa ugrzęzły jej w gardle. – Oksanka! Co za niespodzianka! – Wiktor podniósł się, witając ją. – Mama poszła do sklepu, zaraz wróci. – Tato, muszę zapytać… – Oksana usiadła na kanapie, miąc pasek torebki. – Znasz kobietę o imieniu Marzena Solska…? Wiktor zamarł. Gazeta wypadła mu z dłoni i opadła na podłogę. – Skąd ty… – Jej córka – moja sąsiadka. Ta, którą ci przedstawiałam. Twierdzi, iż jesteś jej ojcem. Milczenie trwało wieczność. – Jedziemy do niej, – powiedział Wiktor stanowczo. – Teraz. Muszę to wyjaśnić. Do nowego bloku jechali czterdzieści minut. Nie rozmawiali. Oksana patrzyła w okno na mijane domy, próbując posklejać swój rozpadły świat. Alina otworzyła od razu, jakby czekała. Przeszyła ich ciężkim spojrzeniem, ale wpuściła do środka. – Przyszedłeś się ukorzyć? – rzuciła Wiktorowi. – Po trzydziestu latach? – Przyszedłem wyjaśnić. – Wiktor wyjął z wewnętrznej kieszeni złożony papier. – Przeczytaj. Alina wzięła dokument nieufnie. W trakcie czytania jej twarz zmieniała się – od złości, przez niedowierzanie, do zagubienia. – To… co? – Wynik testu DNA, – spokojnie powiedział Wiktor. – Zrobiłem go, gdy twoja mama próbowała wywalczyć alimenty przez sąd. Badanie wykazało, iż nie jestem twoim ojcem. Marzena mnie zdradziła. Nie jestem twoim ojcem. Kartka wypadła z rąk Aliny… Oksana z tatą wyszli z mieszkania sąsiadki. U siebie w domu Oksana objęła ojca, mocno przyciskając twarz do szorstkiego materiału kurtki. – Przepraszam, tato. Przepraszam, iż uwierzyłam. Wiktor pogładził ją po głowie – tak samo, jak zawsze, gdy była mała i przybiegała do niego po sprzeczce z koleżankami. – Nie masz za co przepraszać, córeczko. To inni są winni. Relacja z sąsiadką już się nie poprawiła. Ale Oksana nie miała potrzeby na nowo się z Aliną zadawać. Po tym wszystkim szacunek do tej kobiety bezpowrotnie zniknął…