Za parę tysięcy złotych wyśniłam sobie młodość na nowo. Gdy po latach mój mąż ujrzał prawdę odbitą w krzywym zwierciadle tego snu, rozwód przewinął się przez nasze życie jak przewrócone kartki starych gazet.
Od zawsze czułam się jakby cały świat był mglistym dworcem, a ja przyklejam się do szyby pociągu w małej wsi nad Bugiem. Po ósmej klasie, z torbą kruchych marzeń, powędrowałam do technikum gastronomicznego. Cztery lata później wybiegłam z niego z pieczątką dorosłości na świadectwie i uchem od sosnowych drzwi w ręce. Pracowałam w barze z kanapkami, gdzie kromki były grube jak sny na jawie, ale czas ślizgał mi się między palcami jak topiony ser. Wypłata była marna zaledwie kilka banknotów, które zginały się pod ciężarem moich nadziei.
W tym amarantowym półmroku pojawił się Tomasz. Był z Warszawy, mówił, iż zna ludzi, których nazwiska dźwięczą w stolicy jak klucze od nieba. Pojechałam do Warszawy przez mosty, przez zakurzony PKS, aż dotarłam do niego. Poprosiłam o pomoc z dostaniem się na studia, on skinął głową jakby przybijał pieczątkę pod listem przeznaczenia. To będzie kosztować, powiedział szeleszcząc złotówkami, a ja miałam już schowane w skarpetę oszczędności. Zapłaciłam, choć każda złotówka śniła mi się później po nocach.
Przy okazji, Tomasz przewrócił kartki mojego życia i obdarował mnie nowym świadectwem papier pachniał świeżym tuszem, a piątki świeciły na nim jak polskie gwiazdy. Byłam na papierze pięć lat młodsza, odmłodzona przez drukarnię, która uprawiała alchemię.
Tomasz wprowadził mnie w cienie uniwersytetu. Mój świat wywrócił się do góry nogami. W nowym otoczeniu, pełnym młodych chłopaków śmiejących się z własnych żartów, czułam się jak jedna z nich. Mijał rok i już płynęłam w ślubnym welonie u boku Marka. Marek miał dziewiętnaście lat, a serce miał kruchutkie jak szkło. Zamieszkałam w kanciastym mieszkaniu jego rodziców w Warszawie, śniąc o wielkich rzeczach.
Studia skończyłam śpiewając pod nosem przeboje Lady Pank, a wtedy Polska przewróciła się na drugą stronę i upadła komuna. Z Markiem założyliśmy małą knajpkę. Lokal wynajęty w starym, mrocznym podwórku, ale gwałtownie nabyliśmy własność bar miał nasze nazwiska na żółtym szyldzie.
Życie płynęło jak Wisła niby szeroko, ale bez dzieci. Pewnego dnia odwiedziłam dawną wieś, gdzie dzieciństwo śniło się w zapachu gruszek. Spotkałam starych znajomych. Miałam inne życie, młodość na świeżym tuszu czułam się jak aktorka wśród statystów. Zazdrość bzykała wokół mnie niczym szerszenie. Jeden z kolegów szepnął Markowi do ucha: Ona starsza, barowa dziewczyna.
Marek przestał rozpoznawać mnie we własnym śnie. Obwiniał, szukał śladów kłamstwa. Stał się ciężki od alkoholu niczym kamień w rzece. Rozwód przesunął się przez nas nieuchronnie. Firmę podzieliliśmy jak bydło na jarmarku. Ja kupiłam mieszkanie w blokowisku, a Marek zatonął w kredytach nastawianych na lichwiarski procent. Wszystkie nasze marzenia rozsypały się jak pokruszony chleb.
Dziś wciąż pracuję choć wiek emerytalny ukrył się w mojej metryce, pracuję, śniąc o spokojnych porankach. Czasem wracam myślą do Tomasza, który kiedyś, między jednym a drugim susem przez świat, powiedział: Fałszowane świadectwa są jak durszlak wszystko z nich wypada. Ale któż cofnie sen? Jak naprawić młodzieńcze wybryki, które przewijają się przez życie jak ptaki na bezkresnym niebie?
Ostatnio odwiedziłam mamę we wsi, spotkałam koleżankę z dawnych lat. Ona już od paru lat na emeryturze, wnuki biegają jej po ogrodzie, a marchewki wyciąga prosto z ziemi. A ja wciąż śnię na jawie, wciąż pracuję, coraz częściej łapiąc się na tym, iż zdrowie odpływa jak łódka po jeziorze.
Za młodu robi się rzeczy, których echo odbija się potem w dorosłości. Czy można je odczarować, skoro zostały już raz wyśnione? Proszę, powiedzcie mi, czy pozostało na to jakiś sposób, nim obudzę się całkiem.
