Nigdy nie byłem żonaty. adekwatnie nigdy choćby nie byłem blisko ślubu, choć nie dlatego, iż nie chciałem.
Problem zawsze był jeden.
Moja matka.
Mieszkaliśmy razem odkąd zmarł ojciec. Najpierw wydawało mi się to naturalne – byłem jeszcze młody, pomagałem jej w domu, ona gotowała obiady i dbała o wszystko. Z czasem jednak zacząłem rozumieć, iż coś w tym układzie jest bardzo niezdrowe.
Za każdym razem, gdy w moim życiu pojawiała się jakaś kobieta, matka reagowała tak samo.
Najpierw uprzejmy uśmiech.
Potem chłodne spojrzenia.
A na końcu… coś, co sprawiało, iż dziewczyna znikała.
Pierwsza była Ania. Spotykaliśmy się pół roku. Pewnego dnia zaprosiłem ją na niedzielny obiad.
Matka przy stole uśmiechała się słodko, ale gdy tylko wyszedłem do kuchni po herbatę, powiedziała do niej coś, czego wtedy jeszcze nie znałem.
– Michał jest bardzo chorowity – powiedziała spokojnie. – Ma też trudny charakter. Nie wiem, czy poradzi sobie z rodziną.
Ania zerwała ze mną tydzień później.
Potem była Kasia. Energiczna, wesoła dziewczyna. Myślałem, iż z nią będzie inaczej.
Matka spojrzała na nią uważnie i zapytała przy obiedzie:
– A twoi rodzice wiedzą, iż spotykasz się z kimś, kto całe życie będzie mieszkał z matką?
Kasia wyprowadziła się z mojego życia jeszcze szybciej niż przyszła.
Najgorsze było to, iż matka nigdy nie ukrywała satysfakcji.
– Widzisz? – mówiła wieczorem. – One wszystkie są takie same. Lecą tylko na pieniądze albo wygodne życie.
– Mamo, ja chcę mieć rodzinę – powiedziałem kiedyś cicho.
Spojrzała na mnie tak, jakby właśnie usłyszała coś absurdalnego.
– Masz rodzinę. Mnie.
Zrozumiałem wtedy coś, czego wcześniej nie chciałem przyjąć do wiadomości.
Ona nie chciała, żebym kiedykolwiek miał kogoś innego.
Ostatnia była Marta.
Poznaliśmy się w pracy. Była spokojna, cierpliwa, zupełnie inna niż poprzednie dziewczyny. Wiedziałem, iż jeżeli jej nie ochronię, historia znów się powtórzy.
Ale matka dowiedziała się o niej szybciej, niż się spodziewałem.
Pewnego wieczoru Marta przyszła po mnie do domu. Zastała nas w kuchni.
Matka spojrzała na nią z tym samym uśmiechem, który już znałem.
– Ty też pewnie długo nie wytrzymasz – powiedziała spokojnie. – Wszystkie uciekają.
W pokoju zapadła cisza.
Myślałem, iż Marta zaraz wyjdzie.
Ale ona zrobiła coś, czego nikt wcześniej nie zrobił.
Spojrzała prosto na moją matkę.
– Nie uciekają przez Michała – powiedziała spokojnie. – Uciekają przez panią.
Matka pobladła.
A ja po raz pierwszy w życiu poczułem, iż ktoś stanął po mojej stronie.
Tego wieczoru spakowałem jedną torbę.
– Dokąd idziesz? – zapytała matka, gdy stanąłem w drzwiach.
Spojrzałem na nią długo.
– Tam, gdzie będę mógł wreszcie zacząć własne życie.
Zostawiłem klucze na stole.
Bo zrozumiałem coś bardzo bolesnego.
Jeśli zostanę, naprawdę zostanę starym kawalerem.
Nie dlatego, iż żadna kobieta mnie nie chce.
