Podeszwa pękła miesiąc temu, ale starałam się to ukryć, podklejając ją taśmą i tekturą. Kiedy szłam ulicą, starałam się stawiać stopy tak, by nikt nie zauważył, iż moje palce dotykają mokrego asfaltu.
Mój mąż, Robert, zarabiał świetnie. Był cenionym specjalistą, w szafie miał trzy pary skórzanych półbutów, które lśniły nowością. Ale każda prośba o pieniądze dla mnie kończyła się przesłuchaniem.
– Nowe buty? – zapytał z kpiącym uśmiechem, nie odrywając wzroku od wyciągu bankowego. – Przecież te, które masz, są jeszcze całkiem dobre. Wystarczy je umyć. Nie bądź rozrzutna, Ewa. Pieniądze nie rosną na drzewach, a ty tylko szukasz okazji, by wydawać na fanaberie.
Najbardziej dramatyczny moment nastąpił w zwykły czwartek. Stałam przy kasie w dyskoncie, trzymając w ręku opakowanie podpasek i bochenek chleba. Robert stał za mną, kontrolując każdy ruch skanera.
– Odłóż to – syknął mi do ucha, wskazując na podpaski.
– Robert, potrzebuję ich... wiesz przecież... – szepnęłam, czując, jak krew uderza mi do twarzy z wstydu przed kasjerką.
– Masz w domu watę i stare prześcieradła. Moja matka tak robiła i żyje. Nie będę płacił dziesięciu złotych za kawałek plastiku, który wyrzucisz do śmieci. To czyste marnotrawstwo. Wybieraj: albo chleb, albo to.
Czułam na sobie wzrok ludzi w kolejce. Wyszłam ze sklepu z pustymi rękami, trzęsąc się z upokorzenia. Robert szedł obok mnie, dumny ze swojej „oszczędności”, wykładając mi po raz setny lekcję o tym, jak buduje się prawdziwy majątek.
Wróciłam do domu i usiadłam w ciemnym przedpokoju. Spojrzałam na moje dziurawe buty, z których wylewała się brudna woda. Potem spojrzałam na Roberta, który zadowolony z siebie przeglądał oferty luksusowych zegarków w internecie – to nie był „wydatek”, to była dla niego „inwestycja”.
Zrozumiałam wtedy, iż nie jestem dla niego partnerką. Byłam kosztem, który starał się zredukować do zera. Skąpstwo Roberta nie było cechą charakteru – to była forma władzy. Chciał, bym czuła się mała, brudna i całkowicie zależna od jego łaski.
Tej nocy, gdy Robert spał, spakowałam jedną torbę. Nie wzięłam nic cennego, bo i tak nic nie należało do mnie. Wyszłam z domu w tych samych dziurawych butach, czując pod stopami zimne płytki klatki schodowej. Miałam w kieszeni tylko kilkadziesiąt złotych, które od miesięcy ukradkiem odkładałam z reszty za zakupy spożywcze.
Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam rano, było wejście do apteki. Kupiłam paczkę podpasek. Siedziałam na ławce w parku, trzymając to małe opakowanie jak najdroższy skarb. Płakałam, bo po raz pierwszy od lat poczułam, iż moja godność jest warta więcej niż jego oszczędności. Moje buty wciąż przeciekały, ale serce w końcu przestało nasiąkać jego pogardą.
